หากว่าการเป็นผู้มากความรักที่ประทานพรความสามารถให้เธอมาจากพระเจ้า เธอคงเป็นผู้ถูกรังเกียจจากมอยเรอย่างใจจริง "ไม่คาดหวังเท่ากับไม่มีหวังนะรุ่นน้องที่น่ารัก" เป็นคนที่น่าเคารพแต่ดันชอบหายตัวน่ะสิ

พวกเราทั้งสามเป็นเพื่อนกันตั้งแต่เด็กรักกันเปรียบเหมือนครอบครัวแต่ทุกคนในนี้กลับคิดเกินเลยมากกว่า'เพื่อน' อคคตสึ ยูตะ รักแรกในวัยเยาว์ของเธอ

เพื่อนสมัยมัธยมที่สนิทพวกเราเรียนด้วยกันฉันที่อยากตัดปัญหาบ้าๆโดยการคิดจะหนีไปต่างประเทศเพื่อจะเป็นหมอแต่ดันโดนหิ้วกลับโตเกียวอีกครั้ง "ฉันไม่น่ารู้จักพวกนายเลยจริงๆ"

ภาพฝันที่เคยคิดว่ามันสวยงามแต่ทุกอย่างที่เห็นมันอาบย้อมไปด้วยสีโลหิต เขาและเธอ เราสองต่างจับมือไปด้วยกันภาพความทรงจำที่เห็นแท้จริงแล้วมันคือ ความจริง หรือ เขาแค่ฝันกัน?