เหตุใดบุรุษที่นางรัก กลับเป็นคนสั่งสังหารล้างตระกูลเดิมของนางกัน แล้วนางจะทำเช่นไร ระหว่างลอบสังหารเขา หรือว่าจะทำให้เขาศิโรราบแทบเท้าของนางดี

ร่างนี้ชื่อนี้ยุคนี้ไม่ใช่สิ่งที่อรัญญิกาในร่างของเซี่ยอิงลั่วคุ้นเคยแต่นั่นก็ไม่ร้ายเท่ากับต้องแต่งเข้าวังปีศาจ เป็นพระชายาของอ๋องปีศาจ

“หม่อมฉันไม่อยากเข้าวังเพคะ หม่อมฉันอยากเป็นเพียงผู้หญิงคนหนึ่งของบุรุษคนหนึ่งเท่านั้น ไม่ต้องการอำนาจวาสนาใดๆ ต้องการแค่ใช้ชีวิตดังสามีภรรยากับบุรุษที่รักหม่อมฉันเท่านั้น หม่อนฉันปรารถนาเพียงสิ่งง่าย

ร่างกายสูงใหญ่ขยับต่ำลง พร้อมปากและจมูกที่ฝังไปตามเรือนร่าง บางครั้งจูบ บางครั้งขบกัด ค่อยๆ แผดเผาด้วยปลายลิ้นและสัมผัสของเขา

บุตรสาวห้าคนของใต้เท้าเจ้ากรมพิธีการเจียงโหย่งเล่อล้วนขึ้นเกี้ยวเจ้าสาว คุณหนูสิบเจียงซูลั่วเองก็เป็นหนึ่งในนั้น เพียงแต่ว่า...วิญญาณที่กำลังครอบครองร่างกายนี้กลับมาจากอีกภพภูมิหนึ่ง

“พี่เหนือชอบแพรหรือคะ” เหนือเมฆโน้มตัวลง เว้นช่วงห่างระหว่างใบหน้าของตนและใบหน้าเล็กเท่าฝ่ามือของม่านแพร นัยน์ตาคมเข้มที่มองมานั้นดูมีเสน่ห์จับใจ “ชอบ ชอบมานานแล้ว” “ก็ได้ค่ะ ถ้าอย่างนั้นเรามาคบกัน”

เขาว่าเนื้อกระต่ายน้อยหวานมาก แถมยังขาวนวลเนียนยิ่งกว่าผิวเด็ก คลินท์ โนวินแลมป์ผู้บริหารกาสิโนวัยสามสิบหก จึงวางแผนการล่อหลอก ใส่ความเจ้าเล่ห์ปนเย็นชา แถมพ่วงด้วยความบ้าบงการนิดๆ

“ผมชอบรสจูบของคุณ” เขาเอ่ยออกมาแผ่วๆ พร้อมวางอุ้งมือร้อนผ่าวลงบนสะโพก จนร่างระหงถึงกับเกิดอาการสะดุ้ง หนำซ้ำยังลากไล้ฝ่ามือร้อนๆ นั้นไปตามช่วงสะโพกอย่างคนฉวยโอกาส

“เอ่อ...คือ...ฉัน....” “อย่าห้าม อย่าขัด เพราะผมไม่มีทางถอย” สิ้นเสียงทุ้มที่เอ่ยแนบชิดเรียวปากบาง มือหนาข้างขวาค่อยๆ เลื่อนอันเดอร์แวร์สีน้ำตาลตัวน้อย ร่นลงผ่านเรียวขาขาวเนียนและหลุดออกจากปลายเท้า

“ถ้าเธอเป็นผู้หญิงดีงามฉันก็จะไม่แตะต้องให้บอบช้ำ แต่นี่เธอไม่ต่างจากโสเภณีหน้าเงิน ไม่ต้องห่วงหรอกเสร็จสมแล้วฉันจะฟาดเงินให้เธอสักแสน” เขาเย้ยเธอด้วยการกระทำที่เลวร้าย นิ้วเรียวหนาลูบไล้ไปตามโครงหน้า

“ไม่ ฉันจะไม่ยอมให้มันเป็นแบบนั้นแน่” “จริงหรือ” เขาถามเสียงแหบแล้วกัดติ่งหูข้างซ้ายเบาๆ อย่างหยอกยั่ว คุลิกาครางเครือ มือบางขยุ้มเนินบ่าแข็งแรงไว้แน่น ไม่อยากปล่อยตัวไปใจไปกับสัมผัสของเขาเลยสักนิด

“ค่ะ ลูกหว้าไปค้างกับคนอื่นมา” เธอยืดอกยอมรับในคำต่อว่า ช่วงขาเล็กยืนขึ้นเต็มความสูง จ้องตาเขาอย่างไม่ยอมหลบ “ร่างกายของลูกหว้า ผ่านมือผู้ชายมาเป็นร้อยเป็นพันคน แบบนี้ใช่ไหมคะที่คุณภพอยากได้ยิน”

เขามิใช่คนป่วยใกล้ตาย ไม่ได้อ่อนเปลี้ยเสียขา แม้แต่ลมหายใจที่นางสัมผัสได้ก็ไม่มีจุดใดที่บ่งบอกว่าป่วยไข้ภายใน แต่กลับองอาจแข็งแรงผึ่งผายยิ่ง และนางที่คิดแผนทำลายตระกูลเดิมให้สูญสิ้นจะสามารถทำอันใดได้

“อย่าพูดเหมือนชีวิตเธอไร้ค่าขนาดนั้น” “ชีวิตฉันมันไม่มีค่าตั้งแต่วินาทีที่แต่งงานกับคุณแล้ว” หญิงสาวเชิดหน้าตอบโต้ “ถ้ามันจะตกต่ำยิ่งกว่านี้ก็ปล่อยมันเถอะ” “บุปผาสวรรค์”

ไม่ว่าทุกอย่างในห้วงฝันจะเป็นเรื่องจริงหรือไม่ แต่ทอจันทร์ในร่างเหวยหลินหว่านก็ไม่อาจปล่อยให้ร่างนี้มีจุดจบเฉกเช่นในฝัน ในเมื่อคุณชายเย่ เย่เฉิงรุ่ย เป็นต้นเหตุแห่งการสูญเสีย เป็นหายนะแห่งความทรมาน

ชาติก่อนนางถูกสามีหย่าขาดจนคิดสั้นฆ่าตัวตาย พอเก็บชีวิตใหม่มาได้ยังไม่ทันข้ามคืนกลับถูกฮ่องเต้แคว้นเว่ยผลักไสไปอยู่ตำหนักเย็นอีก เพียงแค่นี้ก็ช่างเถิด เหตุใดในท้องนางต้องมีทารกน้อยถือกำเนิดด้วย สงสัยช

ท่านอ๋องผู้รักความสะอาดกับพระชายาผู้ซกมก