เรื่องราวแสนยุ่งเหยิงของกลุ่มพี่ชายสุดหล่อ ทั้ง 5 คน และน้องสาวคนเล็กที่แสนจะหวง พี่ชายแบบสุดๆ มาดูว่าเส้นทางความรักของพวกเขาจะคลี่คลายไปในทางใด?

“นี่ผมเบาใจนะที่เป็นคุณ อายุเยอะคงคุยง่ายๆ ถ้าหากเด็กกว่านี้เสียอนาคตเพราะเรียน ผมเองก็ไม่รู้จะทำอย่างไร” พรวรีย์รีบเอามือบังพุงไว้ โดนเข้าใจผิดว่าท้องนี่หน้าชาเลย เห็นทีต้องออกกำลังกายจริงจังเสียแล้ว

เป็นเรื่องสั้นที่แต่งไว้ในสมุดเวลาว่างตอนเรียน เมื่อนานมาแล้ว เอามาทะยอยลงเก็บไว้อ่านเองค่ะ

จิตรกรหนุ่ม มาพักยาวเพื่อเขียนงานที่รีสอร์ตแห่งนี้ จะมาสนใจพนักงานตัวเล็กๆอย่างเธอที่แฝงตัวมาที่แห่งนี้เพื่อทวงเงินให้แม่ เขาทั้งหล่อ ดูดี มีความสามารถฮอตเสียขนาดนั้น อย่ามาทำให้ใจฉันหวั่นไหวอีกคนหรอก

เคยมีเพื่อนที่แค่เงยหน้ามาก็เจอไหม คุยกันได้ทุกเรื่อง สนิทรู้ใจ แม้จะต่างขั้วกันก็ตาม แต่คราวนี้เงยไปก็ไม่มีอีกแล้ว ทำไมรู้สึกใจหายมากกว่าที่คิด...

เคยมีคนที่อยู่ในใจจนลืมไม่ลงไม่เคยมีความรักที่ซาบซึ้งตรึงใจเท่าครั้งนั้นเลย เธอไม่ได้คิดถึงเขาทุกวันหรอก เธอเคยมีแฟนทุ่มเทใจให้แต่พอเลิกราเวลาที่ว่างคนที่อยู่ในห้วงความนึกถึงคือเขาเสมอ

เพราะรุ่นพ่อกับแม่ไม่สมหวัง รุ่นนี้จึงสานต่อให้จนได้ แม้ว่าเธอดูท่าจะเกลียดเขามากๆก็ตามที

เพราะใกล้เกินไป เลยไม่เห็นสำคัญ

คุณเคยมีคนที่แอบชอบไหม มันจะเป็นยังไงกันนะ ถ้าคนๆนั้นเป็นคนที่อยู่ในห้องเดียวกัน สิ่งเดียวที่ฉันทำคือ เงียบ ทำตัวไม่ให้มีพิรุธ และแอบชอบเขาไปเรื่อยๆ มันคงเป็นสิ่งที่เธอจะทำได้แค่เพียงเท่านี้

“ทำไมคนอกหักชอบตากฝนทำมิวสิคกันนักนะ เรื่องแค่นี้ไม่เห็นต้องทำร้ายตัวเองด้วย” แทนผ่อนลมหายใจกับตนเอง เหลือบมองหญิงสาว ที่เอาแต่ก้มหน้านิ่งอยู่อย่างนั้น

มันเหงานะ เหงามาก เหมือนกับว่ามันอยู่ใต้จมูก แค่สูดลมหายใจที่สูดมาความเหงามันก็เข้ามาในตัวเราด้วย ไม่เหมือนความรัก ที่พอสูดลมหายใจ มันกลับทำให้ใจพองโต มีโลกสีชมพูอยู่ด้านหลัง

“แล้วคุณหนีผมมาทำไม ไม่รู้เหรอว่าผมแคร์คุณแค่ไหน” แขนที่จับอยู่รับรู้ถึงแรงกดแน่นขึ้น “คุณจะพูดจะว่ายังไงก็ตาม คุณต้องกลับไปกับผม ผมจะไม่ปล่อยให้คุณไปหาใครอีก” ชายหนุ่มรวบตัวหญิงสาวมากอดอย่างโหยหา

"ไม่มีอะไร แค่อยากกอดเพลินเฉยๆ " พลางทอดเสียงต่ำ ยื่นหน้ามาใกล้ "ไม่ได้เหรอ" "พี่คินทำรุ่มร่ามแบบนี้ไม่ได้นะคะปล่อย" หากแต่คณินล็อคตัวไว้แน่นหนา "ก็ไม่ได้น่ะสิ ทำไมจะไม่รู้ แต่ว่าห้ามใจไม่ไหวแล้ว"

ความรักที่ซ่อนไว้ อยู่ในกระดาษ

“จะยุ่งยังไงช่างนายสิ ฉันไม่มีทางทำแบบนั้นแน่ หลีกไป”อชิระไม่ยอมปล่อย “อ๋อ รู้แล้วว่าปันไม่กล้าแกล้งเป็นแฟนผมกลัวว่าจะหลงรักผมจริงๆใช่ไหม” ปรัตถกรตาโตหน้าแดงจัด “อะไรใครกลัว บ้าไม่มีทาง "

เขาฟังอย่างเงียบๆ น่าแปลกทำให้หายเศร้าไปเยอะ ทั้งที่ไม่ได้สนิทอะไรแต่รู้สึกสบายใจ ไม่หนักเหมือนก่อน “นายเป็นผู้ฟังที่ดี” เธอเอ่ยชม “บางปัญหา คนเราไม่ได้ต้องการคำแนะนำหรอก ต้องการคนรับฟังมากกว่า”

เพราะความชอบกินเอแคลร์แท้ๆ ทำให้ได้เจอเขา ผู้ชายอะไรไม่รู้ หน้าหวานยังกับขนมปัง แถมยังทำขนมอร่อยสุดๆเลย เสียอย่างเดียว ปากเสียไปหน่อย แต่ทำไมเราถึงรู้สึกอิ่มโดยไม่ได้กินอะไรด้วยนะ...

ใครกันจะไปรู้ว่า คนสวนที่บริษัทฉันทำงานอยู่ กับบอสสุดหล่อ คือคนเดียวกัน???