เฟิ่งจิ่ว

...ไม่ว่าจะพบใดข้าก็จะรอท่านกลับมา ...คุณคือใครคะ? ...ไม่มีประโยชน์ ในเมื่อเจ้าลืมข้าไปแล้ว

เราจะต้องดีแค่ไหนหรอ คุณถึงจะมองเห็น แต่ก็ช่างเถอะคุณคงลืมมันไปแล้วจริงๆ รื้อฟื้นไปก็เหนื่อย เพราะเราก็เหมือนเส้นขนาดที่ไม่มีวันกลับมาเจอกันได้อีก มันจบไปนานแล้ว

....รู้ไหมว่าเราเจอกันครั้งแรกตอนไหน ความทรงจำเกิดขึ้นเมื่อไหร่ เมื่อไหร่ที่ทำให้เราสองคนเริ่มหวันไหว หรือจะเป็นตอนที่คุณต้องนอนเสียใจ หรือว่าตอนที่เราต้องไกล มันทำให้ผมได้รู้ว่าคิดถึงแต่คุณ....