“ พระองค์มิทรงเหน็ดเหนื่อยบ้างหรืออย่างไรที่ต้องแบกข้าพเจ้าเทียวไปเทียวมาถึงยี่สิบกว่าครั้ง? ” พระวิกรมาทิตย์ไม่ได้ตอบ ซ้ำยังคงเดินต่อไปกับพระโอรสขององค์ราวกับไม่ได้ยินคำถามของเวตาลเมื่อครู่

'...ตราบเท่าที่ท้องฟ้า และน้ำทะเล ยังคงเป็นสีเดียวกัน...'