ความรู้สึกแรกที่ เฉาเฟิง ได้พบกับคุณชายน้อย ต้วนอวี่เช่อ คือ ความประทับใจและดีใจที่จะได้มีน้องชาย แล้วเมื่อไรกันนะ ที่เฉาเฟิงเริ่มรู้สึกไม่พอใจที่ต้วนอวี่เช่อมีเพื่อนๆ ล้อมรอบกายหรือว่า...เขากำลังหึง!

น้องสาวของธีโอดอร์ใช้ชีวิตอย่างเรียบง่าย มันก็เกือบจะง่าย ถ้าเธอไม่เผลอตัวไปจูบกับรุ่นพี่ที่เป็นเพื่อนสนิทของพี่ชายเธอแถมเจ้าตัวยังมีฉายาเป็นคุณชายประจำบ้านสลิธีริน

เยว่หนิงหนิงตายแล้ว แต่นางกลับมาอีกครั้ง ไม่เร็วกว่านี้ครึ่งวันและไม่ช้าไปกว่านี้ครึ่งก้าว นางกลับมาตอนที่อยู่บนเตียงกับชายแปลกหน้า ซึ่งพรากความรุ่งโรจน์ในชีวิตของนางไป

“ถ้าคุณนิกรู้สึกผิดปกติตรงไหน บอกพร้อมนะคะ ถึงจะไม่ได้เป็นหมอแต่ก็เป็นห่วงค่ะ”

กัปตันเขียนฟ้า หนุ่มนักบินรูปหล่อรีบกลับบ้านเพื่อมานอนพักผ่อน แต่กลับไม่ได้นอนเพราะเสียงเพื่อนบ้านเปิดเพลงดังลั่นตอน 8 โมงเช้า ด้วยความโกรธปนเหนื่อย จึงทะเลาะวิวาทกับสาวติสแตกข้างบ้าน ไม่มีใครยอมใคร!!

คืนที่หิมะโปรยปราย เซเวอรัสได้พบกับเด็กน้อยผู้เป็นดั่งดวงดาวในชีวิตของเขา

จู่ ๆ ก็ได้รับมรดกจากญาติที่ไม่เคยเห็นหน้ากันมาก่อนจะไม่รับก็ไม่ได้ ลู่เอินต้องเดินทางข้ามวันข้ามคืนเพื่อไปรับมรดกนั่น สิ่งที่ได้คือแหวนหยกเก่า ๆ และระบบอาม่าที่เสียงด่านำก่อนทำเควส แล้วย้อนไปยุค 60

เขาว่าถ้าเรามีรักเราจะทุกข์ ถ้าไม่อยากทุกข์ต้องไม่มีรัก ข้าล่ะสมเพชตัวเองเสียจริง ที่ดันมีรักเลยต้องทนทุกข์ เอาล่ะ องค์ชายห้า ต่อจากนี้ ข้าจะไม่ขอความรัก จากท่านอีกแล้ว!!

พี่สาวของเธอหนีไปกับชายชู้ทำให้พี่ชายของเขาต้องตายเขาจึงได้จับเธอซึ่งกำลังจะแต่งงานมาชดใช้ให้สาสมกับที่พี่สาวของเธอไดทำเอาไว้กับพี่ชายของเขา

เขาได้ขโมยจูบแรกของเธอไป ยิ่งอยากลืมเท่าไร ยิ่งรู้สึกคิดถึงรสสัมผัส ที่ดุดันแต่แฝงไปด้วยความหวานฉ่ำ “จูบแรกของเธอ” ไม่เคยมีใครเคยกล้าทำแบบนี้ เขาเป็นใคร กล้าดีมาจากไหน!

บ้าน่า....ลมหนาวมาทีไร ทำไมถึงคิดอยากมีคนอยู่ข้างกายทุกที หรือว่าความสาวของฉันมันกำลังเรียกร้องและต้องการสัมผัสด้วยความรักจากใครสักคน!!

การมีพี่เป็นตัวนำของแก๊งตัวกวนไม่ใช่เรื่องดีเลยสักนิด " พอตเตอร์!! " " นี้เขาเรียกน้องแน่ะ " " ศาตราจารย์ เขาหมายถึงพี่ต่างหากเล่า! "

เวอร์จิล บุตรแห่งตำนานอัศวินความมืดและแฝดผู้พี่แห่งตำนานนักล่าปีศาจได้มายังต่างโลกโดยบังเอิญ แต่พลังปีศาจของเขากลับทำให้เขาถูกหมายหัวโดยลัทธิเดียโบลอสและชาโดว์การ์เดน

ชายหนุ่มเริ่มขยับตัวตนเข้าออกอย่างอ้อยอิ่ง แต่เข้าลึกออกสุดด้วยการเน้นจังหวะ แพรถึงกับร้องเสียงหลง วินยิ่งได้ใจขยับกายให้เร็วขึ้น