‘กาลเวลา’ก็เป็นแค่เด็กปีหนึ่งบ้านนอกคนหนึ่งที่เข้ามาเรียนในเมือง ทำไมโชคชะตาถึงต้องเล่นตลก ตั้งแต่ก้าวเท้าเข้ากรุงเทพฯ วันแรกกันนะ ไหนจะตาแก่เพี้ยนๆคนนั้น ที่คอยหาของกินมาให้ ช่วยปล่อยผมไปหากินเองเถอะ

ในยามค่ำคืนที่ทุกอย่างพลันเงียบสงบ 'มิเกล' กลับได้ยินเสียงบางอย่างแทรกผ่านเสียงคลื่น คอยพร่ำกระซิบชิดริมหูอยู่ร่ำไป และทางเดียวที่จะไขปริศนานี้ได้ คือการช่วยถอนคำสาปให้กับเรืออมตะ 'เรือเฮดีนอส'

การนั่งดูละครน้ำเน่ามันก็สนุกดีจนกระทั่งมีผู้ชายที่ไหนไม่รู้เดินมาแล้วบอกซูอวิ๋นว่า "นายสติไม่ดีรึเปล่า มานั่งดูคนทะเลาะกัน" ซูอวิ๋นกล่าวตอบพลางหยิบลูกพลับขึ้นมากินว่า "ก็อาจจะ"

เบญจเพสทำพิษจนเจ้าจิ๋วตกงาน ต้องกลับบ้านที่น่าน ที่นั่นเขาพบจดหมายรักสมัยมัธยมซึ่งไม่เคยเปิดอ่าน ก่อนจะย้อนเวลากลับไปหา ‘วังเหนือ’ เจ้าของคำสารภาพรักฉบับนั้น...อีกครั้ง

เมื่ออดีตไอดอลตัวท็อป ถูกระบบบังคับให้มาเป็น "ผู้พิทักษ์ไอดอล" ภายใต้เงื่อนไขสุดโหด หากเด็กหนุ่มภายใต้การพิทักษ์ไม่ติดอันดับเดบิวต์ วิญญาณของเขาจะต้องสูญสลายไปตลอดกาล

​​คนอื่นข้ามยุคมาหาคู่ แต่ ม.ร.ว. บ้างานอย่างเขามาเพื่อปฏิวัติสยาม! ส้วมไม่มีใช้ ไฟฟ้าก็แพง บ้านโดนวางเพลิง ภารกิจเปลี่ยนสายน้ำเป็นไฟฟ้าของ ‘อรรถวีร์’ สู่บิดาแห่งพลังงานสะอาดจึงเริ่มขึ้น!

"เงินห้าหมื่น... แลกกับการเป็นที่ระบายของฉันจนกว่าจะเรียนจบ" เมื่อค่าโมเดลและหนี้สินบีบให้เด็กสถาปัตย์ถังแตก ต้องยอมขายศักดิ์ศรีให้ 'ว่าที่หมอ' ผู้เพียบพร้อม ท่ามกลางข้อตกลงลับที่ห้ามใครรู้

หลังตื่นมาเจอกัน พวกเขาทั้งสองต่างตกลงกันว่าให้มันเป็นเพียง one night stand เพราะต่างฝ่ายต่างไม่ได้คิดอะไร และเราทั้งสองที่เป็นคนแปลกหน้าซึ่งกันและกัน เพียงรักคิดว่าเรื่องมันน่าจะจบลงแค่ตรงนี้

‘จีเซล’ เกิดใหม่ในโลกอดีตซึ่งเคยจบชีวิตด้วยยาพิษของ ‘เคเล็บ’ ราชาปีศาจผู้ไร้หัวใจ กระทั่งระบบเฉลยว่าเขาคือ 'ตัวร้าย' ในนิยายที่ถูกขีดชะตาให้ตายอย่างอนาถ วิธีเอาชีวิตรอดคือการได้ยินคำว่ารัก 5 ครั้ง !!?

เมื่อความลับดำมืดถูกเปิดเผย ชีวิตคู่ที่เคยหวานชื่นจึงถึงคราวระหองระแหง เรื่องราวหนักหนาถึงขั้นที่เจี่ยงชินขอหย่า ประโยค “ใครไม่หย่าคนนั้นเป็นหมา!” เท่ากับเริ่มประกาศสงครามระหว่างพวกเขาอย่างเป็นทางการ

หัวใจของชลธาร จากเด็กมัธยมที่แอบรักรุ่นพี่ กลายเป็นคนรักที่ได้เดินเคียงข้างกัน หัวใจของธีระ จากความเอ็นดูรุ่นน้องคนหนึ่ง กลายเป็นความรักที่อยากดูแลไปตลอดชีวิต

“ผมขอถามเพื่อความแน่ใจ ตัวร้ายที่ว่านั่นเป็นผู้หญิงใช่ไหม?” [ โฮสต์ถามอะไรแบบนั้นกันครับ ] “ถ้าเป็นผู้หญิงก็พอจะง่ายอยู่บ้าง โล่งอกไปที” [ไม่ว่าจะนอนคิดหรือว่าตีลังกา ตัวร้ายก็ต้องเป็นผู้ชายอยู่แล้ว]

ผิวหนังโมลดาไวท์แผ่สยายเคลือบผิวเนื้อเข้มแดด กรดซิตริกกระจายในอากาศรอบตัวทรราช ดวงตาไคยาไนต์เฉดน้ำเงินเข้มเปลี่ยนเป็นแนวตั้ง ไดโนซอร์รัสสูงห้าเมตรเปิดต่อหน้าหลิงหลิงครั้งแรก!

เว่ยเจ๋อสูดหายใจสั่นสะท้าน ครั้งนี้แรงกระแทกชกก้นเขาหนักหน่วง เขาสะดุ้ง ช่วงล่างภายในขมิบรัด ปากทางเปียกลื่นซึมรอบช่องทางหลังแฉะเยิ้ม เขารีบผลักอีกฝ่ายห่างตัวด้วยความกระดาก

เขาสูดดมแก้มเรียวเล็ก ตะโบมลมหายใจคลุกเคล้าใบหน้าแค่ฝ่ามืออย่างรุนแรง ปลดปล่อยออร่ากระหายเลือดห่อหุ้มบรรยากาศรอบตัว เขาดูดลิ้นดิ้นหนี ขบเม้มริมฝีปากหลุกหลิก เล่นไล่จับอย่างหิวโหย

ผิวน้ำโปร่งใส เขากอดคอร่างสูงใหญ่ รัดขาพันสะโพกดุ เอวบางในมือชั่วร้ายเคลื่อนไหวตามแรงโยกเจนจัด ผิวน้ำรอบตัวเรากระเพื่อมระลอกเร่าร้อนชนตลิ่ง ทั้งเปิดเผยและไร้ยางอาย แต่เขาชอบสัมผัสใกล้ชิดจำพวกนี้ที่สุด

"ผมขอโทษ" ฟางเฉากำลังจะตาย คาวเลือดไหลออกจมูกปาก อวัยวะภายในแตกเสียหาย สมองเขาบวมขึ้นเรื่อยๆ จมูกเริ่มได้กลิ่นไหม้ ห้วงคำนึงสุดท้ายเขานึกถึงชายในสุสานขังอสูร คนรักที่คว้าไว้ไม่ได้

เจียวหัว คุณชายพอร์ซเลนรสนม ผมยาว ดวงตาสีเกาลัดผู้เกลียดชีวิต เกลียดตัวเอง เขาเสียใจในวันใกล้ตาย เขาจำได้ว่าตัวเองหลับเฮือกสุดท้าย พอลืมตาก็อยู่ที่นี่ เกิดใหม่ในตอนที่เรากำลังร้าวฉานได้ที่ ปี 2041

ปี 3060 ปฏิทินยุคดวงดาว ฐานยูนิคอนเอ็นเตอร์ไพรส์ เซี่ยหยูจิ่ว คนเดินดินธรรมดากับยีนเกินค่าวัด พิกัดความเข้ากันได้ 100% กระเซ็นกลิ่นชาซ่านแหลมกลืนกินสติบอสหยาง

แด่ความรักที่ถูกพลัดพราก เขาสาปแช่งและสาบาน หากมีโลกหน้าและความตายฉันจะรออยู่เพื่อฆ่าพวกแก ฉีกทึ้งเนื้อพวกแกเป็นชิ้น ควักลูกตา แยกแขนขา จ้วงแทงและเผาไหม้จนกว่าร่างกายและวิญญาณพวกแกจะเละเป็นจุล!