หลังผ่าตัดนักพรตเฒ่าผู้หนึ่งนั้น นางวูบหมดสติและเสียชีวิตลงไป ลืมตาตื่นขึ้นมาอีกที ก็อยู่ในร่างของคุณหนูปัญญาอ่อนที่มีชื่อเดียวกันผู้นี้เสียแล้ว ทั้งยังจำอดีตชาติยามเป็นปรมาจารย์เต๋าได้อีกด้วย

หันขวาภูผาทลาย หันซ้ายพสุธาถล่ม หนึ่งบุรุษผู้มีลมหายใจมานานนับแสนปี …แต่ข้า(ยัง)เป็นแค่ผู้กลั่นลมปราณเท่านั้น

หยางจื้อซีเป็นผู้ที่ได้มีโอกาสเกิดใหม่ถึงสองครั้งด้วยกัน แต่ทว่าไม่มีครั้งไหนที่บ้านไม่จน ในบ้านไม่มีคนป่วยบ้านที่แสนทรุดโทรมและผุพังการเกิดใหม่แต่ละครั้งเหมือนบททดสอบของชีวิต เหมือนเล่นเกมเอาชีวิตรอด

เพราะความสงสารคีธจึงเข้าไปช่วยอัลฟ่าคนดังให้รอดพ้นปากเหยี่ยวปากกา แต่ใครจะรู้ว่า เขาทำคุณบูชาโทษ โปรดสัตว์ได้ผั....บาป!! ถูกฟัดทั้งคืนจนเอวแทบหักและถูกนอตใส่จนก้นระบมไม่พอ ยังถูกกัดหลังคอเสียจมเขี้ยว

"เธอเป็นของฉัน ร่างกายหรืออย่างอื่นที่เธอคิดว่ามันคือของเธอ มันเป็นของฉันจำไว้ ธิชา"

อุบัติเหตุอย่างมีเงื่อนงำของน้องสาว ทำให้เขาผู้เป็นพี่ชายต้องปลอมตัวเป็นน้องสาว เพื่อสืบหาความจริง แต่เมื่อได้เข้ามาแล้วกับมีเรื่องให้สงสัยมากมายรวมถึงผู้ชายคนนั้นที่อยู่ๆ ก็เข้ามาวนเวียนในหัวใจได้ไง

ถ้าสงสารชีวิตสาวอ้วนตัวประกอบกันนัก ก็ตายไปเกิดใหม่แล้วเปลี่ยนแปลงชีวิตเธอซะสิ! แค่พิมพ์ตอบโต้ไปด้วยความโกรธ ทำไมเธอถึงได้ซวย เกิดเป็นสาวอ้วนที่ต้องเอาชีวิตรอดจากแผนร้ายของแม่นางเอกแทนซะล่ะ!

“สำนักนี้ดูเหมือนจะรุ่งเรือง แต่แท้จริงแล้ว สำนักก็ปลอมเปลือก คนก็เก๊!”

ของขวัญชิ้นสุดท้ายของพ่อคือความลับที่ซ่อนอยู่ในโลกเบื้องหลัง และทั้งหมดมุ่งมาที่ 'เขา' กฏข้อศูนย์ของมาเฟียที่เหนือกว่ากฏใด "---ผู้ที่ครอบครองกระสุนสัญญา...ผู้นั้นจะเป็นผู้นำสูงสุดของเหล่ามาเฟีย!"

‘ข้าวปั้น‘ เป็นเด็กทุนยากจนที่เช่าห้องพักราคาถูก จู่ๆ วันหนึ่งก็ถูกใครก็ไม่รู้บุกเข้ามาชำเรา ถ้าไม่ได้ ‘วสัตน์’ เพื่อนที่แสนดีคนนี้มาช่วย เขาคงต้องตายสลายไปแน่ๆ

"คนอื่นฝึกกระบี่เพื่อเป็นเซียน ข้าฝึกผ่าฟืนเพื่อเอามาต้มไข่กิน... แล้วทำไมพวกเจ้าถึงเรียกข้าว่าเทพศาสตรา?"