นางคือผู้เขียนนิยายเรื่องนี้ ในความทรงจำของนางซึ่งเป็นนักเขียนนั้น นิยายเรื่องนี้มีตอนจบที่ผาสุกไม่ใช่หรือ?

ในวันวิวาห์ของพ่อของลูกในท้อง 'ทานตะวัน' กล้ำกลืนฝืนทนเป็นดีไซน์เนอร์ตัดชุดให้เจ้าสาวของเขาทั้งน้ำตา

กู้เยี่ยนเยี่ยน คุณหนูตระกูลกู้ที่ย้อนเวลากลับมาก่อนที่เธอจะแต่งงาน เธอจะเอาคืนทุกคนที่เคยทำร้ายเธอให้สาสมกับสิ่งที่เธอเคยได้รับ ใครทำอะไรไว้คอยรับกรรมนั้นได้เลย!!!

ครั้งก่อนสวรรค์ให้โอกาสเกิดใหม่ในร่างทารกวัยสองขวบ กระทั่งถูกใส่ร้ายจนต้องโทษประหาร หนนี้นางได้ย้อนกลับมาในวัยสิบหก บุรุษผู้นั้นนับเป็นฝันร้ายที่มิอาจลืม นางจะขอเมินเขาเพื่อหลีกหนีวังวนเดิมที่เลวร้าย!

ข้าเกิดมาในครอบครัวขุนนาง มีพี่น้องทั้งหมด 4 คนรวมตัวข้าเองด้วย คนแรกพี่ชายคนโต คนที่สองน้องสาวฝาแฝด คนที่สามน้องชายคนเล็กและข้าเองพี่สาวฝาแฝด ตัวข้านั้นไม่ได้รับความรักจากใครเลย น่าแค้นใจนัก!!

เธอถูกซื้อตัวมาเพื่อเป็นภรรยารองแต่ต้องรับใช้ภรรยาหลวงเยี่ยงทาส สุดท้ายต้องตายอย่างอนาถ แต่เมื่อซูเหมยลี่มาเข้าร่างนี้ มีหรือที่จะยอมกลับไปเป็นทาสเหมือนเดิม และพร้อมที่จะเอาคืนทุกคนที่ร้ายกับเธอ!!!

ใครจะไปคิดว่าสองชีวิตจะโคจรมาพบกันในหมู่บ้านกลางป่าอย่างปางภูมินทร์ ผู้มาพร้อมกระสุนและเสียงปืนอย่าง นิติธาดา รัฐกรณ์โกเศษ กับ เตมินทร์ รัตนมินทร์โกเศษ สายเลือดที่ถูกพลัดพรากเมื่อสามสิบปีก่อน

เมื่อมารสวรรค์ผู้เคยเหยียบย่ำศัตรูนับพัน กลับฟื้นในโลกที่อสูรต่างมิติครองเมือง… เธอไม่เลือกพิชิตสงคราม แต่จะสร้าง “บ้าน” ที่แม้เทพหรือปีศาจก็ต้องหยุดย่างกราย ( แนว slow-life fantasy )

เธอถูกน้องสาวแท้ๆ กับแฟนหนุ่มที่คบกันมาสิบปีหักหลัง! สองคนนั้นขายข้อมูลส่วนตัวของเธอให้กับแก๊งค้ายา พอเธอตายวิญญาณหลุดมาอยู่ในร่างคุณหนูใหญ่ตระกูลไป๋ที่พ่อไม่รัก แม่เลี้ยงจับมาขายหอนางโลม!

การหวนคืนมาครั้งนี้นางจะเปลี่ยนแปลงโชคชะตาของนางเองให้ดี ทว่านางไม่คิดเลยว่านางจะเปลี่ยนแปลงโชคชะตาเดิมของผู้อื่นด้วย

เชฟหนุ่มตัวร้าย นิสัยไม่ดีเอาแต่ใจเห็นแก่ตัว ได้เกิดเหตุประหลาด นำพาเขามายุคสมัยอยุธยา เป็นชาวบ้านชายร่างอ้วนมีลูกเมียติด เขาต้องเปิดร้านอาหารเลี้ยงดูครอบครัวจำเป็นที่ยุคสมัยนี้อย่างเลี่ยงไม่ได้

"แรกๆ แพ้เกสรดอกไม้ หลังๆ ดันแพ้ท้อง" ปุณยวีร์ยอมแต่งงานกับพ่อเลี้ยงสิงห์ตามคำขอของผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่าย เธอไม่ได้รักเขา เขาไม่ได้รักเธอ แต่เหตุใดสัมพันธ์ลึกซึ้งบนเตียงถึงได้เร่าร้อนมากถึงขนาดนั้น...

"เมื่อนักเขียนทะลุมิติมาอยู่ในร่างตัวประกอบที่ตัวเองเขียนให้ตายอนาถ ภารกิจเปลี่ยนบทนิยายสุดป่วนเพื่อเอาชีวิตรอดจึงเริ่มต้นขึ้น แต่ไหงพระเอกของเรื่องกลับไม่เล่นตามบทที่เขาเขียนล่ะเนี่ย!"

อาลาดินมีพรสามข้อ.. แต่ผมมีแค่ข้อเดียว ข้อเดียวที่สามารถขอใหม่ได้ทุกวัน ไม่มีตะเกียงวิเศษ ไม่ใช่ยักษ์จินนี่ที่เป็นผู้มอบให้ แต่มันคือคำพูดเพียงคำเดียว คำพูดที่เปลี่ยนทุกอย่างให้เป็นจริงขึ้นมาได้!!

ด้วยรู้ว่ากำลังจะถูกอวิ๋นหลิงพระรองตัวร้ายสังหาร จิ้งถิงเลยวิ่งไปหาคนมาคุ้มครอง และองครักษ์คนนั้นก็หล่อเหลามากนางจึงแวะเต๊าะเขาเล่น ทว่าสุดท้ายเขากลับเผยตัวว่าคือ อวิ๋นหลิง! จิ้งถิงวิ่งหนีแทบไม่ทัน!

คุณแต่งกับผมเพราะอยากแต่ง ผมแต่งกับคุณเพราะต้องแต่ง เราต่างกัน

“หากย้อนเวลากลับไปได้ ท่านอยากแก้ไขสิ่งใดมากที่สุด” คำถามจากสามีที่ใช้ชีวิตร่วมกันเพียงไม่กี่ปีดังขึ้น หากแต่คำตอบแรกที่ผุดขึ้นมาในหัวเลยก็คือ หากย้อนกลับไปได้นางจะไม่เป็นอนุของคนผู้นั้นเป็นอันขาด

ฟ้าแลบ.! จากโต๊ะทำงานสู่ป่าลึก ยังไม่ทันได้ตั้งตัวก็เกือบถูกยิงตายจากคนหล่อเสียแล้ว ฉันทะลุมิติย้อนเวลาไปเมื่อ 70 ปีก่อน.. มีเพียงโทรศัพท์กับสร้อยข้อมือที่ติดตัวมา แล้วจะหาทางกลับบ้านได้ยังไง...

ในคืนเข้าหอ แต่เจ้าบ่าวขอนอนข้างเตียง...รังเกียจกันขนาดนั้นเลยหรือคะ คุณสามี!