รู้สึกตัวอีกทีก็ตื่นมาในเกมจีบหนุ่มเสียแล้ว ไม่ให้เป็นนางเอก ไม่ให้เป็นตัวร้ายแต่ดันได้กลายเป็นตัวประกอบที่ไม่มีบทในเกมซะงั้น แต่ที่เซ็งที่สุดคือค่าสถานะสุดโกงนี่มันอะไรกัน เกมเมอร์อย่างฉันไม่ปลื้ม!

ได้เกิดใหม่ในโลก Honkai Star Rail พร้อมระบบกลายเป็นตัวละครใน HI3rd ด้วยร่างหลัก Aponia แต่จะดีกว่านี้ไหมถ้าไม่ได้มาอยู่ในดาวแล้ง ๆ ที่มีแต่ทะเลทรายแบบนี้!?

เกมออนไลน์ที่คุณจะดัดแปลงเรือยังไงก็ได้ แถมเกมนี้เป็นเกมเน้นโรลเพลย์แต่สุดท้ายในตอนพ่ายแพ้เรือที่แต่งมาก็ต้องจม...แต่ว่าจมแล้วตรูมาโผล่ที่ไหนฟระ!!! แถมออกเกมไม่ได้ด้วย!!!

นักศึกษาผู้สู้ชีวิตได้มาเกิดใหม่ในการ์ตูนที่ผมเคยอ่านแต่ภาคสามแต่เราอยู่ในยุคของภาคหนึ่งนะ!! ไหนจะสงครามที่จะเกิดอีก..เพราะงั้นถ้ายังไม่หยุดทะเลาะกันผมจะสั่งมันให้สงบด้วยอำนาจของคำตัดสินแห่งสรรพสิ่งซะ

"อืม...คุณหมอ" "พี่บุ้งกี๋ค่ะ...หรือจะเรียกบุ้งกี๋เฉย ๆ ก็ได้" คุณหมอคงจะรู้ว่าฉันใกล้จะขาดอากาศหายใจจึงยอมผละจูบดูดดื่มออก และในนาทีนั้นฉันก็ครางพึมพำในลำคอด้วยน้ำเสียงเสียดาย…

ตื่นขึ้นมาในความว่างเปล่าเวิ้งว้างสิ่งเดียวที่มีติดตัวมาก็คือความทรงจำและระบบที่แทบจะถอดแบบมาจากเกมHonkai imapct 3 มาทั้งดุ้น . . .

ชายแสนธรรมดาที่เป็นแฟนมาสไรเดอร์และ เขาดูมาสไรเดอร์กัทชาร์ด ทำให้เขานั้นเจอ คาเมนไรเดอร์ เลเจนด์ที่อิงจากดีเคดทำให้ชอบใจเลยกดซื้อเข็มขัด และตัวเขากำลังจะดูอนิเมะอยู่ดีๆ ฟ้าผ่ากลางหัวทำให้เขาเจอพระเจ้า

ผมก็แค่ไปคอนเป็นเพื่อนเพื่อน แต่ดันได้เป็นลัคกี้แฟนเฉย ชื่อศิลปินผมยังไม่รู้ด้วยซ้ำ....ซวยชิบหาย!!

เรื่องราวของ “เบล” หนุ่มน้อยที่ชอบเล่นเกม Resident Evil แต่ในขณะที่กำลังจะกลับไปเล่นภาคแรกก็ถูกแสงปริศนาบางอย่างดึงดูดตัวเขาไปยังโลกของจักรวาลเกมผีชีวะซะแล้ว

“โอ้ มังกรผู้พิทักษ์ผู้ยิ่งใหญ่! ท่านกำลังหลับอยู่หรือไม่?!” ใครมาเรียกฉันอีกแล้วเนี่ย?! ให้ตายสิ…ง่วงจะตายอยู่แล้ว ฉันบอกแล้วไงว่า ห้ามรบกวน ระหว่างจำศีล! แล้วทำไมพวกเจ้าถึงชอบทำให้ฉันตื่นกันนักหา?!

ฉันกลับมาอีกครั้งหลังจากผ่านไป 30 ปี แต่ร่างกายของฉันยังคงเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนแปลง

หลิวอิง(Firefly) ได้เสียชีวิตและวนลูปกลับมายังความเป็นไปได้ใหม่ ที่มีแม่ และน้องสาวบุญธรรม หากแต่สุดท้ายเธอก็ต้องสูญเสียทุกอย่าง เพื่อแลกกับเป้าหมายในการก้าวต่อไป

เป็นเวลา 100 ปีแล้วที่ฉันเข้าสิงร่างของราชาปีศาจที่ชั่วร้ายที่สุด (ไม่ใช่มนุษย์) เป็นอีกครั้งที่โอกาสเปิดให้ฉันได้เป็นมนุษย์และกลับมายังโลก

วรรณคดีที่เคยอ่านหรือเคยเห็นผ่านหูผ่านตามานับครั้งไม่ถ้วนนั้น...คุณแน่ใจแล้วหรือว่าคุณรู้จักมันดีพอ

ข้าขี้เกียจแล้วมันจะทำไม! ข้าอยากปลูกต้นยาเลยแล้วมันหนักหัวใคร!!! คนเราจำเป็นต้องปลูกแต่ผัก ผลไม้แล้วก็สมุนไพรหรือไง ข้าไม่อยากเหมือนคนอื่นที่ต้องมานั่งปรุงยาที่ละหม้อ ข้าพอใจจะปลูกแบบนี้แล้วมันทำไม!!

เกิดใหม่ในเกมที่ตัวเอกต้องกำจัดจอมมาร แต่ฉันดันเกิดเป็นเด็กสาวในฮาเร็มของมัน แหวะ หะ อะไรนะ? ทำไมฉันพูดไม่ตรงบทหวานในเกมเหรอ โฮๆๆๆ ทำไมของขวัญที่ฉันให้บังเอิญมีแต่สิ่งที่นายเกลียดเหรอ ฮ่าๆๆๆ

/aɪ ləv juː/ “นี่มันภาษาต่างดาว'ไรอะ” “ภาษาลับของเด็กเอกอิ๊ง เอาไว้ส่งสารหาคนที่ชอบน่ะ”

ดันไปเป็นที่ถูกอกถูกใจของสาวเพี้ยนในห้องเดียวกันเข้าซะแล้ว...

อย่ามายุ่งกับฉัน(ผม) อย่าเข้ามาใกล้ฉัน(ผม) ฉัน(ผม)ไม่ต้องการสนิทกับใครทั้งนั้น หนังสือเนี่ยแหละเป็นเพื่อนที่ดีที่สุด ใครจะว่ายังไงก็ช่างชีวิตของเด็กหลังห้องสุดแสนมืดมดแบบฉัน(ผม)ดีที่สุดแล้ว

เรื่องราวความรู้สึกที่เกิดขึ้นกลางกองถ่าย เป็นเรื่องจริง! หรือแค่การแสดง? มีเพียงเขาทั้งสองเท่านั้นที่รู้…