ในคืนอกหัก "เอวา" เดินโซซัดโซเซร้องไห้มายืนงง ๆ อยู่หน้าบาร์โฮสต์ชื่อดัง หล่อนเข้าใจผิดว่าคนตัวสูง หน้าตาดีอย่าง "รัน" คือโฮสเกิร์ลของร้านเลยเอ่ยปากด้วยใจพัง ๆ ว่า "คืนนี้พี่เหมา ไปกับพี่นะ"

ตอนย้ายมาเรียนม.ปลายที่โรงเรียนเนโกมะ โคโตเนะได้เผลอสร้างปัญหาใหญ่ให้ตัวเองอย่างหนึ่ง...นั่นก็คือความจริงที่ว่าดูเหมือนว่าเธอจะถูกแมวดำตะครุบไปตอนไหนก็ไม่รู้เสียแล้ว

เป็นสัจธรรมอันเป็นที่ประจักษ์แก่คนทั้งปวง: ชายโสดที่เพียบพร้อมด้วยวาสนาและทรัพย์สมบัติ ย่อมต้องการภรรยามาเติมเต็มชีวิต

ซาโต้ซังน่ะใจดี -- จริงๆนะ?

โอ้ยร้อน ทำไมร้อนทั่วตัวเลย เธอเป็นอะไรไป"มีผู้หญิงที่รักมากอด มาจูบ ลูบคลำแบบนี้ ใครจะอดใจไหวละ เขาจูบตอบกลับอย่างรุนแรงเช่นกัน ไม่รู้เจ้าชายเอายาขนานไหนให้เธอกิน ถึงได้ร้อนฉ่าขนาดนี้ ที่รักของผม

"โวลตูรี่มีความลับหนึ่งอย่างที่ไม่มีใครรู้คือพวกเขาได้เลี้ยงแวมไพร์น้อยนางหนึ่งเอาไว้ เธอคนนี้คือผู้กุมอำนาจทั้งหมดอย่างแท้จริง พวกเขาท้งสามเลี้ยงดูเธอดุจเจ้าหญิง"

ดีไซเนอร์สาวถูกเชิญไปที่คฤหาสน์ของตระกูลแฟนทอมไฮฟ์เพื่อร่วมงาน แต่ทว่าอุปสรรคเดียวที่เธอมีก็คือเธอดันเป็นลูกครึ่งเทวดาผู้มีตัวตนตรงกันข้ามกับซาตานอย่างพ่อบ้านปีศาจเซบาสเตียน

"ฉันไม่ใช่สุนัข... ที่จะมาดีใจเวลาถูกนายมาลูบหัวนะ"

นี่น่ะเหรอพี่คิง พี่ว้ากสุดโหดของคณะวิศวะ ได้ข่าวว่าเป็นถึงเดือนคณะที่ใคร ๆ ก็อยากได้ตัวมาเป็นพ่อของลูก ฉันล่ะอยากเห็นหน้า เดือนคณะที่ว่า มันจะหล่อขนาดไหนกันเชียว

เพื่อทดแทนคุณนางจึงยอมให้พี่ชายขายออกไป ทว่าบุรุษที่นางแต่งให้กลับเต็มไปด้วยข่าวลือที่ชวนให้หวั่นใจนัก หากนั่นก็ยังไม่ใช่ความลับที่เขาปกปิดไว้ ก่อนที่ปริศนาทุกอย่างจะถูกคลี่คลายในคืนจันทร์เต็มดวง

เรอาเกิดใหม่เป็นแม่มดเลือดผสม เธอคิดว่าได้มาเกิดในโลกเวทมนตร์ในแฮร์รี่ พอตเตอร์ จนกระทั่งพบหน้าเพื่อนบ้านตัวน้อย เธอก็ต้องตกใจครั้งใหญ่ "เด็กคนนี้คือคุโด้ ชินอิจิ!" นี่เธอมาเกิดใหม่ในโลกแบบไหน??

บาดแผลในอดีตกับความหวังในปัจจุบัน เขาและเธอต่างมีเงาในอดีตตามหลอกหลอน ความสัมพันธ์ที่เริ่มต้นจากการช่วยเหลือจะแปรเปลี่ยนเป็นความรัก ความรู้สึกพิเศษก่อตัวขึ้นอย่างเงียบงันท่ามกลางความวุ่นวายในเมืองมาโคจิ

เมื่อพูดถึงคุโระโยไคภาพจำของชายหนุ่มรูปร่างบึกบึน นิสัยแข็งกร้าวดุดันก็คงจะฉายชัดขึ้นมาทันที แต่ใครจะไปรู้ล่ะว่าแท้จริงแล้วอีกฝ่ายก็เป็นแค่เด็กหนุ่มตัวเล็กจ้อย เจ้าของร้านแฟชั่นสุดโด่งดังคนนั้น

“สำนักนี้ดูเหมือนจะรุ่งเรือง แต่แท้จริงแล้ว สำนักก็ปลอมเปลือก คนก็เก๊!”

ตาลุงโรคจิต!

การสูญเสียที่มาพร้อมคำสัญญาที่เจ็บปวดได้ตอกย้ำถึงการมีอยู่ของชีวิตที่คงเหลือให้เดินหน้าต่อไป…อย่าใช้ความแข็งแกร่งเพื่อทำลาย แต่จงใช้มันเพื่อปกป้อง นั่นคือสิ่งที่ ‘ คาวาฮายะ ฟุยูเอะ ‘ ต้องแบกรับ

ก็ไม่รู้ว่าชีวิตด้านอื่นจะดีเมื่อไหร่ และดีได้ขนาดไหน แต่เวลานี้ก็ขอปากดีไว้ก่อนก็แล้วกัน...

"คนอื่นฝึกกระบี่เพื่อเป็นเซียน ข้าฝึกผ่าฟืนเพื่อเอามาต้มไข่กิน... แล้วทำไมพวกเจ้าถึงเรียกข้าว่าเทพศาสตรา?"

เทียบกับตอนมานั้นมันดูเป็นเรื่องง่ายไปเลย เมื่อเทียบกับการต้องใช้ชีวิตอยู่ให้รอดในต่างโลก แต่ถึงอย่างนั้นฉันก็ดีใจนะที่ได้มาที่นี่ เพราะมันทำให้ฉันได้มาพบพวกพ้องคนสำคัญ แล้วก็....ได้พบกับนายไงล่ะ