เธอกำลังจะเป็นเดือนที่ลอยคู่ดาว ส่วนฉันเป็นเพียงเศษดินไร้ค่าที่แทบไม่มีตัวตนในสายตาใคร

จากเด็กหนุ่มจอมแสบวัยสิบเจ็ด วันนี้กลายเป็นดีไซเนอร์หนุ่มไฟแรงของวงการแฟชั่น ครูเทียนกัลยารักแรกของวายุปรากฏตัวขึ้นอีกครั้ง ในวันที่เขามีใครอีกคนอยู่ข้างกาย รักครั้งนี้ไม่ง่ายเสียแล้ว

"บอกมาสิ ว่าเด็กคนนี้คือลูกของพี่" รัตน์เกล้านึกหัวเราะในใจเบาๆ กับคำพูดของคนตรงหน้า วันที่เขาไล่ให้เธอไปเอาลูกออกเธอยังคงจำได้ดี "ไม่ใช่ค่ะ พ่อของหนูแก้มเขาตายไปตั้งนานแล้ว"

ของขวัญรับปริญญาของใครเป็นอะไรไม่รู้ สำหรับเธอ...เพียงตะวัน คือก้อนเนื้อกลมๆที่อยู่ในท้อง เธอทำให้ผู้มีพระคุณผิดหวัง เด็กน้อยที่เกิดจากความผิดพลาดของผู้เป็นพ่อ แม้เป็นแค่เงาของพระอาทิตย์ก็คงต้องยอม..

คลอดลูกออกมา หลังจากนั้นจะไปไหนก็ไป

เมื่อชาติที่แล้วเธอโง่เอง เพราะคำว่าครอบครัว และชายชั่วคนนั้น แต่เมื่อเธอได้มีโอกาสได้ย้อนเวลามาใหม่ก่อนที่ทุกอย่างจะเปลี่ยนไป ชิงอีคนนี้จะเทพให้ดู! ใจเย็นๆ ฉันสัญญาเลยว่าพวกมันนั้นย่อมไม่ตายดีแน่!

“เป็นก็เป็นสิ พร้อมแต่งงานเพราะธุรกิจ จะเลี้ยงเมียน้อยสักคนจันทร์เจ้าคงเข้าใจ”

เป็นแค่คู่นอน ใครเขาจะเอาใจลงไปเล่น

”คุณหมอไม่ต้องรับผิดชอบหวาก็ได้ค่ะ หวาไม่อยากให้คุณหมอต้องทำในสิ่งที่ไม่เต็มใจ” “รู้ตัวก็ดี เพราะถึงอย่างไรผู้หญิงที่ฉันอยากเรียกว่าเมียอย่างเต็มปากก็คือน้ำชาคนเดียวเท่านั้น ส่วนเธอไม่ใช่!!"

แน่นอนสิว่าถ้าต้องให้เลือก เขาก็ต้องเลือกของมีราคา ไม่ใช่ของที่จะหยิบใช้เมื่อไหร่ก็ได้อย่างเธอ! ที่เหมือนเป็นของตาย... แต่ของตายที่เขาคิดว่าเป็นสิ่งแน่นอน มันอาจจะหายไปในสักวันหนึ่งก็ได้

สิบทิศ : เจ้ามือหวย K ใหญ่ ใจดี กับ ลิลลา : ชะนีน้อยหื่นฮา ที่อยากเป็นเด็กเฮีย

ถ้าอยากได้ลูกคืนนัก...ก็คลานมาเอาสิ กาวิน X ทาเทียน่า

การเป็น ‘ภรรยา’ ที่ไม่เคยถูกรัก ซ้ำยังถูก ‘สามี’ ทำร้ายจิตใจทั้งจากการกระทำและคำพูด ยิ่ง ‘คนรักเก่า’ ของเขาหวนกลับมา ยิ่งทำให้เธอ ‘หมดแรงที่จะรัก’ คนที่อยู่ในสถานะ ‘พ่อของลูก’

เธอรอคำว่ารัก เขากลับให้เพียงความเย็นชา ทุกสิ่งที่มอบให้เพราะรัก ถูกมองว่าไร้ค่า เธอจะทนอยู่ หรือจากไปพร้อมหัวใจที่แหลกสลาย

"ฉันเกลียดมัน เกลียดไอ้มารหัวขนนี่ ฉันขยะแขยงคุณ ขยะแขยงมัน"

“พี่เขาบอกว่าเขาเป็นแม่ปราณฮะ... พ่อเคยบอกว่าแม่ปราณสวยมาก คนนี้ใช่ไหมคับที่เป็นแม่ปราณ”

หนุ่มอบอุ่นและใจเย็น เขารู้ใจตัวเองว่าความรักได้มาทักทายเขา สาวสวยผู้เรียบง่าย เขาคิดถึงเธอและไม่รีรอที่จะสานต่อ แต่ทุกอย่างไม่ง่ายนัก

" ถ้าพ่อมีเมียเป็นคนใช้ได้ แล้วทำไมผมจะเอาลูกคนใช้เป็นเมียไม่ได้ "

นนทิพัทธ์ ตั้งใจพาตัวเองไปเจอสิ่งใหม่ๆ ถึงแม้นั้นคือการย้อนเวลานับพันปีก็ตาม ที่แห่งนั้นจะเปลี่ยนชีวิตของเขาไปตลอดกาล

‘เจนนิตา’ เป็นแค่เลขาฯ คั่นเวลายามเหงา กล้ำกลืนน้ำตาภายใต้ใบหน้ายิ้ม ได้แต่มองเจ้านายหนุ่มได้ครองรักกับคนที่คู่ควร ส่วนเธอกับลูกไม่มีสิทธิ์แม้จะคิดรัก