เป็นแค่คู่นอน ใครเขาจะเอาใจลงไปเล่น

จากเด็กหนุ่มจอมแสบวัยสิบเจ็ด วันนี้กลายเป็นดีไซเนอร์หนุ่มไฟแรงของวงการแฟชั่น ครูเทียนกัลยารักแรกของวายุปรากฏตัวขึ้นอีกครั้ง ในวันที่เขามีใครอีกคนอยู่ข้างกาย รักครั้งนี้ไม่ง่ายเสียแล้ว

แน่นอนสิว่าถ้าต้องให้เลือก เขาก็ต้องเลือกของมีราคา ไม่ใช่ของที่จะหยิบใช้เมื่อไหร่ก็ได้อย่างเธอ! ที่เหมือนเป็นของตาย... แต่ของตายที่เขาคิดว่าเป็นสิ่งแน่นอน มันอาจจะหายไปในสักวันหนึ่งก็ได้

เธอรอคำว่ารัก เขากลับให้เพียงความเย็นชา ทุกสิ่งที่มอบให้เพราะรัก ถูกมองว่าไร้ค่า เธอจะทนอยู่ หรือจากไปพร้อมหัวใจที่แหลกสลาย

ถ้าอยากได้ลูกคืนนัก...ก็คลานมาเอาสิ กาวิน X ทาเทียน่า

เมื่อชาติที่แล้วเธอโง่เอง เพราะคำว่าครอบครัว และชายชั่วคนนั้น แต่เมื่อเธอได้มีโอกาสได้ย้อนเวลามาใหม่ก่อนที่ทุกอย่างจะเปลี่ยนไป ชิงอีคนนี้จะเทพให้ดู! ใจเย็นๆ ฉันสัญญาเลยว่าพวกมันนั้นย่อมไม่ตายดีแน่!

”คุณหมอไม่ต้องรับผิดชอบหวาก็ได้ค่ะ หวาไม่อยากให้คุณหมอต้องทำในสิ่งที่ไม่เต็มใจ” “รู้ตัวก็ดี เพราะถึงอย่างไรผู้หญิงที่ฉันอยากเรียกว่าเมียอย่างเต็มปากก็คือน้ำชาคนเดียวเท่านั้น ส่วนเธอไม่ใช่!!"

นนทิพัทธ์ ตั้งใจพาตัวเองไปเจอสิ่งใหม่ๆ ถึงแม้นั้นคือการย้อนเวลานับพันปีก็ตาม ที่แห่งนั้นจะเปลี่ยนชีวิตของเขาไปตลอดกาล

" ถ้าพ่อมีเมียเป็นคนใช้ได้ แล้วทำไมผมจะเอาลูกคนใช้เป็นเมียไม่ได้ "

“พี่เขาบอกว่าเขาเป็นแม่ปราณฮะ... พ่อเคยบอกว่าแม่ปราณสวยมาก คนนี้ใช่ไหมคับที่เป็นแม่ปราณ”

‘เจนนิตา’ เป็นแค่เลขาฯ คั่นเวลายามเหงา กล้ำกลืนน้ำตาภายใต้ใบหน้ายิ้ม ได้แต่มองเจ้านายหนุ่มได้ครองรักกับคนที่คู่ควร ส่วนเธอกับลูกไม่มีสิทธิ์แม้จะคิดรัก

หนุ่มอบอุ่นและใจเย็น เขารู้ใจตัวเองว่าความรักได้มาทักทายเขา สาวสวยผู้เรียบง่าย เขาคิดถึงเธอและไม่รีรอที่จะสานต่อ แต่ทุกอย่างไม่ง่ายนัก

คลอดลูกออกมา หลังจากนั้นจะไปไหนก็ไป

ของขวัญรับปริญญาของใครเป็นอะไรไม่รู้ สำหรับเธอ...เพียงตะวัน คือก้อนเนื้อกลมๆที่อยู่ในท้อง เธอทำให้ผู้มีพระคุณผิดหวัง เด็กน้อยที่เกิดจากความผิดพลาดของผู้เป็นพ่อ แม้เป็นแค่เงาของพระอาทิตย์ก็คงต้องยอม..

“เป็นก็เป็นสิ พร้อมแต่งงานเพราะธุรกิจ จะเลี้ยงเมียน้อยสักคนจันทร์เจ้าคงเข้าใจ”

สิบทิศ : เจ้ามือหวย K ใหญ่ ใจดี กับ ลิลลา : ชะนีน้อยหื่นฮา ที่อยากเป็นเด็กเฮีย

"ฉันเกลียดมัน เกลียดไอ้มารหัวขนนี่ ฉันขยะแขยงคุณ ขยะแขยงมัน"

"บอกมาสิ ว่าเด็กคนนี้คือลูกของพี่" รัตน์เกล้านึกหัวเราะในใจเบาๆ กับคำพูดของคนตรงหน้า วันที่เขาไล่ให้เธอไปเอาลูกออกเธอยังคงจำได้ดี "ไม่ใช่ค่ะ พ่อของหนูแก้มเขาตายไปตั้งนานแล้ว"

เธอกำลังจะเป็นเดือนที่ลอยคู่ดาว ส่วนฉันเป็นเพียงเศษดินไร้ค่าที่แทบไม่มีตัวตนในสายตาใคร

การเป็น ‘ภรรยา’ ที่ไม่เคยถูกรัก ซ้ำยังถูก ‘สามี’ ทำร้ายจิตใจทั้งจากการกระทำและคำพูด ยิ่ง ‘คนรักเก่า’ ของเขาหวนกลับมา ยิ่งทำให้เธอ ‘หมดแรงที่จะรัก’ คนที่อยู่ในสถานะ ‘พ่อของลูก’