จากเด็กสาวธรรมดา สู่โลกของฮีโร่ที่ทุกคนมี “อัตลักษณ์” ฮานะต้องค้นหาวิธีเอาตัวรอด หาที่มาแห่งพลัง และอาจจะพบรักกับใครบางคนใน UA Academy

บนโลกใบนี้ไม่มีกฎข้อไหนที่ไม่ถูกแหก

เกิดใหม่โดยมีความทรงจำชาติเดิมอยู่ไม่ถือเป็นเรื่องผิดปกติสำหรับเซียน แต่ต้องมาเป็นพี่เลี้ยงให้เจ้าพวกลูกแมวนี่อะไร??

เมื่อไหร่รัฐบาลจะเพิ่มเงินเดือนให้หมอสักทีนะ ในเมื่อมีคนเจ็บเยอะขนาดนี้ แล้วก็โปรดเพิ่มประชากรหมอด้วยค่ะ อย่าเอาแต่อยากจะเป็นฮีโร่กันรักษาไม่ทันละ [โปรดอ่านข้อมูลเบื้องต้น]

หากความทรงจำคือเรื่องราวของอดีต ฉันก็จะขีดเขียนอนาคต

ก็แค่เด็กสาวคนนึงที่เกิดในโลกฮีโร่(มั้ง)…

ตัวแทนแห่งฟองสบู่จะลงทัณฑ์แกเอง!! ทุกคนไม่ต้องกลัว...เพราะว่าหัวใจของฮีโร่จอมดื้อรั้นคนนั้นจะต้องเป็น ของเธอในสักวัน! วะ ฮ่าๆๆๆ

“คุณเอวารินณ์รู้ใช่ไหมว่าการเอามะม่วงมากินกับข้าวนั้นไม่ใช่วิสัยของคนอังกฤษ”

เธอเป็นสาวอินโทรเวิร์ต และตอนนี้เธอกำลังนั่งดูสองฝ่ายต่อยกันส่วนตัวเองเป็นกลาง มองแล้วปรบมือ [โปรดอ่านข้อมูลเบื้องต้น] [HYOGA X OC]

ภายใต้ภาพลักษณ์สดใสคือความลับดำมืดในอดีตที่เธอไม่อาจลืม ร่องรอยของบาดแผลในหัวใจยังคงตามมาหลอกหลอน เมื่อเส้นทางการเป็นฮีโร่เต็มไปด้วยขวากหนามมากมาย เธอจะมุ่งสู่แสงสว่างหรือถูกความมืดกลืนกินกันแน่?

เจ้าหนูใจเย็น ที่นี่ร้านเครื่องเขียน อย่าทำหน้าเหมือนที่นี่ลอบค้าอาวุธสิ [โปรดอ่านข้อมูลเบื้องต้น]

​"ให้พวกที่อยากเป็นได้เป็นไปเถอะน่า เรื่องของฮีโร่อะไรนั่น... ฉันหมดความหวังกับมันมานานแล้วน่ะ"

ถูกปลุกขึ้นมาใน 3,700 ปีให้หลัง ที่อารยธรรมมนุษย์โลกล่มสลายไม่เหลือชิ้นดีว่าแย่แล้ว.. นี่เธอยังมีเบบี๋ติดท้องมาตั้งแต่โลกยุคเก่าอีก ขอกลับไปเป็นหินต่อได้ไหม?

โลกใบนี้น่ะ....มีความยุติธรรมอยู่จริงๆน่ะเหรอ? โลกเบื้องบนปิดตา โลกเบื้องล่างปิดใจและมีเพียงเธอ -- ที่ยังเฝ้ามองท้องฟ้าที่ไม่มีพระเจ้าอยู่บนนั้น

คาปิบาร่าเป็นสัตว์ที่เป็นมิตรกับสัตว์แทบทุกชนิด แม้กระทั่งสัตว์ที่ดุร้ายที่สุดก็สามารถอยู่ร่วมกันได้...มันนิสัยคล้ายกันกับฉัน ที่ชื่อ 'คามิบาระ สุมิเระ'

ฉิบหายจริง ๆ ค่ะ ดันมาเกิดเป็นฝาแฝดของโชโตะคุงซะได้ แล้วอีแบบนี้ฉันจะเอาชีวิตรอดในบ้านหลังนี้ยังไงวะ

ในสายตาคนอื่น มิคาเอล ไกเซอร์ อาจเป็นอะไรหลายอย่าง แต่สำหรับแอนนาโรสแล้ว เขาก็แค่เด็กผู้ชายที่มีบาดแผลเต็มตัวในย่านใกล้บ้านของเธอเท่านั้นเอง **มีการสปอยเนื้อหาในมังงะช่วงอดีตของไกเซอร์เป็นต้นไป**

ฝ่ายเชร็คเป็นคนหน้าซื่อใจคด ส่วนหอวิญญาณเป็นพวกหมาป่าตาขาว ก็เป็นการวิจารณ์ที่ถูกต้องไม่ใช่หรือ? น่าเสียดายที่ต่อให้ไม่มีฝั่งไหนผิด เธอก็ยังต้องเอาตัวเองให้รอด เกาะขาทองคำสิ! แต่เอ๊ะ เธอก็มีนิ้วทองนะ!

ใครจะไปคิดล่ะว่าสมาชิกปี1ชมรมวอลเลย์บอลชายคาราสึโนะ จะรู้สึกกลัวและเกรงใจผู้จัดการปี1พอๆกับกัปตันทีมและรุ่นพี่ เพียงแค่เธอหันไปมองพวกเขาเฉยๆหรือจับแยกในตอนที่พวกเขาทะเลาะกัน พวกเขาก็จะหยุดทันที

ใครก็ได้บอกทีว่าฉันไม่ได้ฝันไป “คุณครับทำใจดี ๆ ไว้นะครับ!” เสียงเด็กชายตะโกนถามด้วยความเป็นห่วง “เขาตายยังอะ?” “อย่าแช่งเขาสิครับคุณลูฟี่!” ปล่อยฉันตายไปเถอะหมอ……