‘เจนนิตา’ เป็นแค่เลขาฯ คั่นเวลายามเหงา กล้ำกลืนน้ำตาภายใต้ใบหน้ายิ้ม ได้แต่มองเจ้านายหนุ่มได้ครองรักกับคนที่คู่ควร ส่วนเธอกับลูกไม่มีสิทธิ์แม้จะคิดรัก

“ถ้าเด็กในท้องของคุณคลอดเมื่อไรก็อย่าสอนให้เรียกผมว่าพ่อ”

เขามีคนรักอยู่แล้ว แม้นว่าเธอคนนั้นจะหนีไปแต่งงานกับคนอื่น เขาก็ยังเฝ้ารอโดยไม่สนใจเมียกับลูกที่บ้าน กระนั้นเพราะความรักที่มีให้ สาวใช้อย่างเธอก็ยังเฝ้ารอรับใช้เขาเยี่ยงทาส แต่แล้ววันเลิกทาสก็มาถึง...

เธอจากไป...พร้อมความเงียบ ทิ้งเพียงกลิ่นไอของบางสิ่งที่เคยเรียกว่าความรัก ห้าปีต่อมา...เขากลับพบเธออีกครั้ง—พร้อมเด็กหญิงตัวน้อยในอ้อมแขน

[...แก้ผ้าสิ! มัวรออะไร อยากได้ฉันเป็นผัวนักไม่ใช่เหรอ เดี๋ยวจะจัดให้! หึหึ แล้วอย่าเผลอติดใจล่ะ เพราะฉันกลั้นใจทำให้เธอได้แค่ครั้งเดียวเท่านั้นแหละ!...]

เธอวางเครื่องตรวจครรภ์เพื่อแสดงว่าไม่ได้เอาสิ่งใดมาจากเขา แม้แต่เลือดเนื้อเชื้อไขก็ตาม จะท้องได้อย่างไรในเมื่อเขาป้องกันไม่พลาดสักครั้ง มันก็ชัดเจนอยู่แล้วว่าเขาไม่เลือกเธอเป็นแม่ของลูกตั้งแต่แรก

ถ้าอยู่ดีๆคุณได้ทะลุมิติเข้ามาเป็นตัวประกอบในนิยายที่มีค่าแค่เป็นตัวเร่งความรู้สึกให้พระนางรักกันคุณจะทำยังไงแต่สำหรับเสิ่นฉีแล้วเธอเลือกที่จะเมินเฉยพระนางในเรื่องและเดินเข้าหาตัวประกอบชายแสนร่ำรวยแทน

เมื่อสามีไม่รัก...เขาเลยโอนบ้านเป็นชื่อเมียน้อยแทนที่จะเป็นชื่อลูกในท้องของเธอ เมื่อเขาไม่รัก...เขาก็ทำได้ทุกอย่างแม้นจะหักหาญน้ำใจแม่ของลูกอย่างเธอมากเพียงใด กระทั่งเธอหมดรักในที่สุด...

การเป็น ‘ภรรยา’ ที่ไม่เคยถูกรัก ซ้ำยังถูก ‘สามี’ ทำร้ายจิตใจทั้งจากการกระทำและคำพูด ยิ่ง ‘คนรักเก่า’ ของเขาหวนกลับมา ยิ่งทำให้เธอ ‘หมดแรงที่จะรัก’ คนที่อยู่ในสถานะ ‘พ่อของลูก’

"หน้าที่ของฉันคือเป็นแม่เจย์เดนแล้วก็เจนนี่ค่ะ นอกจากนี้ก็ไม่ใช่ความรับผิดชอบของฉันแล้ว" "แล้วหน้าที่เมียล่ะ ไม่คิดจะรับผิดชอบหน่อยงั้นหรอ"

“คิรากร” เสนอเงินและความอบอุ่นแสนจอมปลอมให้ “พลับพลา” มาอยู่ในชีวิตของเขา เพื่อเป็น “ตัวแทน” ของใครอีกคน โดยที่เธอไม่เคยรับรู้

“เธอชอบอาใช่ไหม ถึงได้พยายามทำให้อากับแฟนอาเข้าใจผิดกัน” ทว่าเด็กสาวต้องชะงักและเบิกตากว้างอีกครั้งเมื่อได้ยินแบบนั้น “อาคิณ...” “คิดจะทำลายงานหมั้นอาเพราะแบบนี้จริงๆเหรอ”

จากสามีที่รักมาก เพราะอะไรทำไมเขาถึงเปลี่ยนไปได้ขนาดนี้ หมดรัก หรือไปรักคนใหม่!

มีลูกด้วยกันถึงสองคน เขากลับกล่าวหาว่าเธอมีชู้ เอาเถอะ...ถ้าเขาต้องการจะหย่าเพื่อไปอยู่กับอีตัวนั่น เธอก็ยินดี...หย่าแล้วก็อย่ามารักกันก็พอ

คุณพ่อเลี้ยงเดี่ยวผู้ช่ำชองเรื่องบนเตียงขาดรักมานาน ได้มาเจอกับเธอ ผู้หัวใจไร้เดียงสาเรื่องความรัก เธอและเขาจึงได้ปรุงบทเพลงรักร่วมกัน ใครจะเป็นฝ่ายรุกหรือฝ่ายรับที่ดุเดือดต้องติดตามเรื่องราวทั้งสอง

"แค่ก้มหัวให้ ไม่ได้หมายความว่าฉันใจดีกับเธอ...คราวหน้า อย่าเอาเรื่องไร้สาระมาทำให้ตัวเองสับสนอีก ต้องแยกแยะให้ออก เพราะเซ็กซ์ไม่ได้หมายถึงความรักเสมอไป"

เขาหลอกมีวันไนท์สแตนด์จนเธอท้องคามหา’ลัย พอกลับมาเจอกันอีกครั้งในรอบสิบปีจนลูกสาวโต อุปสรรคก็มากเกินกว่าจะยอมรับไหว แต่ใจของเธอก็ยังรั้นไม่เข้าเรื่อง ดันทุรังจะรักแม้นว่าเขาจะรักคนอื่น...

ถ้าเขาจะหย่า เธอก็จะหย่าให้ แต่คำขอครั้งสุดท้าย "เป็นผัวที่ดีให้มันได้สักครั้ง"

‘เขา’ ท้าทาย และเธอก็อยากได้… ส่วน ‘เธอ’ เหมือนกับน้ำจิ้มรสเด็ด…ที่ใคร ๆก็ต้องถามหา แต่กลับไม่ใช่เขา…

เกลียดแสนเกลียดอย่างไรนั้นเธอก็เป็นแม่ของลูก ขับไล่ไสส่งจนเธอทนไม่ไหว ดอกไม้บอบช้ำสักวันก็คงต้องหลุดลอยไปตามสายลม...ในวันที่เขายากที่จะไขว่คว้ามันกลับคืนมา