“ถ้าอยากได้การคุ้มครองจากฉัน เธอต้องจ่ายมันด้วยร่างกาย...ตกลงหรือเปล่า?”

โลกนี้หาผู้ชายที่ดีกว่า ‘เสี่ยยี่’ ไม่ได้อีกแล้วนะหนูนะ

ขอแฟน... แต่ได้สามี แถมใครคนนั้นเป็นอาจารย์และพี่ชายเพื่อน!

ฟ้ารุ่งพูดได้แบบเต็มปากเต็มคำว่าบูรพาเป็นผู้ชายนิสัยเสียจนเกินเยียวยา

“แต่งกับพี่ ครบปีเดี๋ยวหย่าให้”

"สามปีเลยนะ ตั้งสามปีที่เราชอบพี่เขา ไม่ชอบทำไมไม่บอกกันตั้งนาน" "เราก็ชอบ...." คลาวด์ก็ชอบปลายฝนมาตั้งหกปีรู้บ้างไหม? ความรักของเธอกับเขาเข้ามาในวันที่ฝนโปรยปราย...

“ฉันเอาเธอตายแน่พิ”

“อัยย์ไม่ยุ่งกับคนคุยเพื่อน” “…พี่ไม่ได้ชอบเพื่อนเธอ แต่พี่ชอบเธอ” อยู่ๆคนที่ปฏิเสธกันเมื่อสามปีที่แล้วกลับมาบอกว่า ‘พี่ชอบเธอ’ เธอควรจะรู้สึกยังไง?

ไอ้ปลัดนั่นมันเอาหัวส่วนไหนคิดว่าเธอ 'ขาย' อ๋อ...คงจะเป็นหัวส่วนล่างสินะ

เจ็บกว่าการที่เขาไม่รักก็คือเขายังตัดใจจากแฟนเก่าไม่ได้...ถ้าเขามีแฟนเก่าคนโปรดแบบนี้ก็แยกย้ายกันไปน่าจะดีกว่า

"เมีย! ถ้าอยู่กันไม่ได้ก็แค่เลิก"

“โทษนะ ผมเลือกกิน”

"แต่งงานกับพี่สิ กล้าหรือเปล่า?" นี่คือข้อเสนอของแฟนเก่าที่ยื่นให้ฉัน

โทษทีว่ะ ไม่ใช่สเปก

“ไม่อยากให้ดูดบุหรี่ใช่ไหม แล้วจะให้ดูดอะไรแทนครับ...ปากคุณรึ?”

“เธอยังเป็นคนโปรดของฉันอยู่นะอันดา กลับมาไม่ได้เหรอ”

เธอบากหน้าไปทวงสัญญาหมั้นวัยเด็ก เพราะคิดว่าเขาคือ ‘ขอนไม้ใหญ่’ กลางคลื่นลมมรสุม ที่ไหนได้... “จะรับคนเข้าทำงานยังต้องทดลองงานก่อนต่ำๆ สามเดือนเลย นี่จะแต่งงานทั้งที...ก็ต้อง ‘เทสต์’ ก่อนไหมครับ”

เป็นแค่คู่นอน ใครเขาจะเอาใจลงไปเล่น

ทรายแก้วกลับบ้านตั้งใจใช้ชีวิตอย่างสงบ ที่ไหนได้ดันมีข่าวลือไปทั้งตำบลว่า เธอท้อง! ท้องกับเจ้าของฟาร์มเสียด้วย ข่าวลือว่ารับมือยากแล้ว แต่เขาดันอยากรับผิดชอบข่าวลือด้วยการแต่งงาน! อันนี้รับมือยากกว่า

รักเกิด ณ บางแสน