คีซลืมตาขึ้นมาจากฝันร้ายที่แสนยาวนาน เขามองเห็นอนาคตที่ไม่ได้ดีเท่าไหร่นัก ครอบครัวที่ไม่ใข่ครอบครัว ความโดดเดี่ยวและความโกรธแค้น จากนี้เขาจะใช้ชีวิตให้ดีและจะรักตัวเองให้มากขึ้น

เซียวมู่หมอดูสมัครเล่น ไม่ว่าทำงานอะไรก็ไม่เคยรุ่ง ทำได้แค่รับจ้างทำงานรายวันทั่วไป จนวันหนึ่งเขาได้รับมรดกจากปู่เป็นบ้านหนึ่งหลัง ข้อแม้ในการับมรดกคือห้ามขายบ้านเด็ดขาด เพราะที่นั่นมีบางสิ่งอยู่

เติบโตมาด้วยกันนั่นคือนิยามของเราสอง

ท่ามกลางศิลปินฝึกหัดในจักรวรรดิ เบต้าธรรมดาอย่างฟู่จินกลับมีออร่าโดดเด่นจนถูกระแวงและริษยา เขาจึงเริ่มเรียนรู้ทักษะการเอาตัวรอดโดยการออดอ้อนและบีบน้ำตา..เพื่อกอดขาทองคำของอัลฟ่าชนชั้นสูงแซ่โจวจนร่ำรวย

ความรักมันคืออะไรกันแน่นะ? มีทั้งน้ำตามีทั้งรอยยิ้ม บางทีก็เป็นพลังงานแห่งความสุข หวานละมุนอบอุ่นไปทั้งหัวใจ และบางทีก็...เจ็บปวดเจียนตายอยากจะลืมอยากจะตัดแค่ไหนแต่ก็ทำไม่ลง

เขาเย็นชาเกับทุกคนยกเว้นเธอนักศึกษาแพทย์คนนั้นคนเดียวเท่านั้น.........

หงส์เพลิงสะบัดรัก สะบัดแรงแค่ไหน มาเฟียหัหน้าหยกผู้เย็นชากลับยิ้มรับและพูดว่า “สะบัดไปเถอะ เดี๋ยวฉันเก็บเอง” เมื่อคนร้ายเจอคนยอม… เรื่องนี้มันเลยบรรลัย!

ชาวี เด็กกำพร้าที่ถูกองค์กรนักฆ่าใต้ดินเก็บมาเลี้ยงและฝึกให้เป็นนักฆ่ามาตั้งแต่เด็ก ถูกฝึกอย่างหนักจนสามารถเป็นมือหนึ่งขององค์กรได้ ถึงแม้ว่าเขาจะเป็นมือหนึ่งแต่ถ้าทำงานพลาดก็ถูกสั่งเก็บได้เหมือนกัน

จากเหยื่ออ่อนแอ สู่คนสวยขาที่กลายเป็นที่ชื่นชอบและโดนคลั่งรักจากคนที่ใช่ ไม่ว่าบุญคุณความแค้นจะพยายามรั้งขาเขาไว้มากแค่ไหน ก็ยังไม่สามารถฉุดรั้งเขาให้ล่มจมไปกับพวกมัน ที่เวรกรรมค่อยๆเริ่มตามทันได้เลย

อยากมีลูกแต่ไม่อยากขอฉัน? ได้...ฉันจะเติมให้จนอุ้มท้องไม่ไหว! ท้องนี้ต้องเป็นของจอมพลเท่านั้น เข้าใจไหม...น้องชายที่ฉันเลี้ยงมาเองกับมือ

ในดาวดวงใหม่ที่ไม่รู้จักการปรุงอาหารประกอบ เควิลเริ่มไลฟ์ทำอาหารเพื่อหารายได้แทนการเข้าป่าในเมืองที่ยังไม่ได้รับการพัฒนา ขนาดตายแล้วยังมาโผล่ในเมืองที่ยังไม่พัฒนาอีก กรรมหนักจริงๆ

อย่าให้ความใสหลอกตา เพราะภัทร..เป็นจอมพลัง จริงๆ นะ/ แกล้งเป็นลมกลบเกลื่อน หลังจากเพิ่งฟาดคนที่ลวนลามจนสลบ

ชีวัน ต้องจบชีวิตลงด้วยน้ำมือของเพื่อนรักและคนรักที่ร่วมมือกันหักหลังอย่างเลือดเย็น เขากลับมาพร้อมร่างใหม่ที่เต็มไปด้วยความแค้น พร้อมที่จะทวงคืนสิ่งที่สูญเสียไป

คุณชายรองบ้านข้ามคีรีไม่เคยคุยกับใครนานเกินห้านาที ยกเว้น…คุณชายสามบ้านตามตะวัน

หนุ่มชาวไทยที่เป็นแฟนตัวยงของBad2Bad:Apocalypseเล่นตั้งแต่แรกจนถึงตัวเกมล่าสุดและในขณะที่เขากำลังฟามของเพลินๆอยู่ก็ดันมาอยู่ในที่ไหนก็ไม่รู้กับร่างกายตัวละครที่เขาเล่น ”ฉันก็แค่แพนด้า ที่ผ่านมาทางมา”

เธอขา เป็นมาเฟียทำไมไม่บอก

ผมเป็นนักฆ่ามาทั้งชีวิต แต่อยู่ดี ๆ ก็ได้รับมอบหมายให้มาเป็นบอดี้การ์ดคุ้มครองไอ้มาเฟียหน้านิ่งนี่ ทานโทษนะพี่รู้มั้ยนักฆ่ากับบอดี้การ์ดมันทำงานแทนกันไม่ได้!?

เพราะได้ชื่อว่าลูกเมียน้อย หลังจากที่พ่อเสียชีวิต บ้านใหญ่ก็เฉดหัวไล่เขากับแม่ออกจากบ้านทันที โดยไม่ให้ทรัพย์สมบัติใดๆทั้งสิ้น โชคดีที่แม่มีที่ดินที่พ่อเคยซื้อให้ ชีวิตเขาจึงเริ่มต้นใหม่ ณ ที่แห่งนี้

ในเมื่อทางอ้อมมันมีแต่อุปสรรค งั้นคราวนี้เขาก็จะขอเดินทางตรงง่าย ๆ ดูบ้าง