ภายใต้ภาพลักษณ์สดใสคือความลับดำมืดในอดีตที่เธอไม่อาจลืม ร่องรอยของบาดแผลในหัวใจยังคงตามมาหลอกหลอน เมื่อเส้นทางการเป็นฮีโร่เต็มไปด้วยขวากหนามมากมาย เธอจะมุ่งสู่แสงสว่างหรือถูกความมืดกลืนกินกันแน่?

"ทำไมข่าวที่ส่งมาถึงมีแต่เรื่องไร้สาระ นี่เธอทำงานยังไง" | "ก็พวกนี้มันไม่เคยทำตัวมีสาระ แล้วจะให้ฉันส่งอะไรกลับไปคะ? ปลาปักเป้าสักตัวมั้ย?"

หล่อนเป็นพาร์ทเนอร์ที่ดี แต่ฝีปากอาจจะยัง

เจ้าหนูใจเย็น ที่นี่ร้านเครื่องเขียน อย่าทำหน้าเหมือนที่นี่ลอบค้าอาวุธสิ [โปรดอ่านข้อมูลเบื้องต้น]

หลังเหตุการณ์ USJ วิลเลินที่ถูกจับมาถูกสอบสวน มีหนึ่งในนั้นที่มีบางอย่างผิดปกติ--อุจิฮะ ซาสึเกะ เด็กอายุ 16 อยู่ในที่เกิดเหตุ ถูกลงความเห็นว่าสูญเสียความทรงจำ เจ้าตัวบอกว่าตัวเองไม่ได้อยู่ 'ที่นี่'

เมื่อไหร่รัฐบาลจะเพิ่มเงินเดือนให้หมอสักทีนะ ในเมื่อมีคนเจ็บเยอะขนาดนี้ แล้วก็โปรดเพิ่มประชากรหมอด้วยค่ะ อย่าเอาแต่อยากจะเป็นฮีโร่กันรักษาไม่ทันละ [โปรดอ่านข้อมูลเบื้องต้น]

มิราเบลรู้ดีว่าการพบกันระหว่างเธอกับฮิบาริไม่ใช่พรหมลิขิต และยิ่งไม่ใช่ความบังเอิญ กล่าวคือ การพบกันในครั้งนั้นคือความตั้งใจที่ถูกสร้างขึ้นโดย 'ความโกลาหล' ผู้ที่ต้องการจะจับมือกับ 'กฎเกณฑ์'

เมื่อหญิงสาวจากโลกหลังหายนะผู้ปรารถนาชีวิตที่เรียบง่ายกลับต้องเข้ามาพัวพันกับโลกของมาเฟียเพียงเพราะเผลอไปสบตากับราชามัจจุราชแห่งโลกใต้ดินอย่างรีบอร์น!!

บนโลกใบนี้ไม่มีกฎข้อไหนที่ไม่ถูกแหก

เจ้าม้าโง่ นายทำให้ฉันดูแย่!!!! by อากวีลา

“ มันมีชื่อว่า คิทาฮาระ... อีกาขี้เซาที่ใช้ชีวิตอยู่บนเตียงทุกวัน ตอนนี้มันกำลังเลี้ยงดูลูกอีกาตัวน้อยชื่อ อุจิฮะ อิทาจิ... หรือบางที... อาจจะเป็น อิทาจิ ต่างหาก ที่กำลังดูแลมันอยู่ ? ”

สึนะเจ้าห่วยประจำห้องดูท่าไม่ได้เรื่อง แต่แบบนี้เจ้าตัวดันมีแฟนสาวสวยเป็นสาวฮอตของโรงเรียน แล้วที่สำคัญเขาไม่ได้ห่วย แต่เป็นพ่อเสือดีๆ ในคราบทูน่าต่างหาก เขาคลั่งรักแฟนสาวยิ่งกว่าอะไรในโลก [R-18]

เด็กชายผู้เปลี่ยวเหงาได้พบเธอ—วิญญาณอ่อนโยนผู้อยู่เหนือกาลเวลา การพบกันในยามอาทิตย์ลับฟ้า คือจุดเริ่มต้นของสายใยที่ไม่มีใครลบเลือนได้ "เธอบาดเจ็บ..." "...เวลาจะเยียวยาเธอเอง.."

เธอเกลียดฮีโร่ และเกลียดพวกเด็กที่อยากจะเป็นฮีโร่ เพราะฮีโร่ได้พรากความอบอุ่นของเธอไป เพื่อล้างแค้นให้กับเพื่อนคนสำคัญของเธอ เธอจึงสาบานว่าจะแก้แค้น แต่แล้ววิธีแก้แค้นที่ดีที่สุดกลับเป็นการเข้าเรียนUA

ถ้าลอนดอนขึ้นชื่อเรื่องท้องฟ้าเป็นสีเทางั้นกรุงโรมก็ขึ้นชื่อเรื่องมาเฟียสินะ? — แต่ว่าเมืองโปรดของวองโกเล่เดซิโม่คืออะไร? “ลอนดอนครับ” คำตอบที่ปราศจากหน้ากากอย่างเคยมาพร้อมรอยยิ้มจากดวงตาสีเฮเซลนัท

หืม...? ผมว่ามันต้องมีอะไรผิดพลาดตรงไหนซักที่ อยู่ดีๆ จากที่นอนอยู่ในฟูกนุ่มสบายบนพื้นเสื่อทาทามิจะมานอนเป็นซากที่ตรอกร้างในซอยเปลี่ยวได้ไงกันครับ

เกิดใหม่โดยมีความทรงจำชาติเดิมอยู่ไม่ถือเป็นเรื่องผิดปกติสำหรับเซียน แต่ต้องมาเป็นพี่เลี้ยงให้เจ้าพวกลูกแมวนี่อะไร??

ในเสียงไวโอลินที่แผ่วเบา มีความลับซุกซ่อน... และในความเงียบของราตรี มีหัวใจมากมายกำลังเต้นแรง

"ถึง ศาสตราจารย์ดัมเบิลดอร์... พวกมันกำลังมา เราต้องการที่หลบภัย ได้โปรด... เพื่อเห็นแก่ลูกชายของผม..." คำตอบที่ได้รับกลับมาคือความเงียบงัน และในคืนนั้น พ่อกับแม่ก็สิ้นใจลงต่อหน้าต่อตาเขา