...ตรงนั้น โต๊ะริมหน้าต่างในคาเฟ่โทนสีครีม นั่น เธอยืนหน้าร้านขนม ทางเดินระหว่างตึก คล้ายว่าเขาจะเห็นเธออยู่ทุกที่ หรือนั่นจะเป็นเพราะเส้นทางของเราสองคนนั้นซ้อนกันมาตลอดงั้นหรอ

เจ้าหนูใจเย็น ที่นี่ร้านเครื่องเขียน อย่าทำหน้าเหมือนที่นี่ลอบค้าอาวุธสิ [โปรดอ่านข้อมูลเบื้องต้น]

ที่นี่มัน...ที่ไหนฟะเนี่ย

3,700ปีที่เเสนเงียบเหงาและหวาดหวั่นเธอได้แต่ภาวนาต่อพระผู้เป็นเจ้า แต่บางทีการเป็นหินไปอีกล้านปีก็ดีกว่าอยู่กับพวกจูนิเบียว!!!

ภายใต้ภาพลักษณ์สดใสคือความลับดำมืดในอดีตที่เธอไม่อาจลืม ร่องรอยของบาดแผลในหัวใจยังคงตามมาหลอกหลอน เมื่อเส้นทางการเป็นฮีโร่เต็มไปด้วยขวากหนามมากมาย เธอจะมุ่งสู่แสงสว่างหรือถูกความมืดกลืนกินกันแน่?

ก้าวข้ามหายนะอันสิ้นหวัง ต่อต้านการล่มสลายของโชคชะตา เพื่ออนาคตอันยิ่งใหญ่ของพื้นผิวและปลดปล่อยนิกเกะจากชะตากรรมอันน่าสังเวช ผู้บัญชาการนอกคอกจะฝ่าฟันโชคชะตาและหวนคืนสู่สนามรบอีกครั้ง

ตอนคิดว่าชีวิตคงจะจบสิ้นลงเพียงเท่านี้ เรเชลได้ตื่นขึ้นมาอีกครั้งในโลกที่ตัวเองก็ไม่รู้จัก...และนั่นเป็นจุดเริ่มต้นที่ทำให้เธอต้องมาติดพัวพันอยู่กับซองจินอู แต่คุณราชาเงาน่ะ ช่วยหยุดคลั่งรักได้มั้ย!?

ผู้ให้พรแก่อาหาร นั่นแหละคือฉายาของหญิงสาวผู้ที่โลกใบนี้ต่างก็เปิดต่างให้แก่เธอด้วยความเต็มใจ “พรนั้นไม่มีศีลธรรม มีแต่ผู้ใช้ที่จะกำหนดว่ามันจะกลายเป็นพระพร หรือคำสาป“

ไอช่าถูกส่งมาสุเมรุก็ว่าแย่แล้ว...แต่แย่กว่าคือได้เงาตามตัวอย่าง 'อัลไฮธัม' แถมมาเนี่ยสิ!

ภาพเหตุการณ์บางอย่างที่ปรากฏให้เธอเห็นดั่งนิมิตไม่ว่าจะอดีตหรืออนาคต บางครั้งมันก็ช่วยได้มากแต่บางครั้งมันก็นำพาเธอไปสู่บางสิ่งที่อันตรายเกินรับมือ

โลกใบนี้น่ะ....มีความยุติธรรมอยู่จริงๆน่ะเหรอ? โลกเบื้องบนปิดตา โลกเบื้องล่างปิดใจและมีเพียงเธอ -- ที่ยังเฝ้ามองท้องฟ้าที่ไม่มีพระเจ้าอยู่บนนั้น

ใครจะไปคิดล่ะว่าสมาชิกปี1ชมรมวอลเลย์บอลชายคาราสึโนะ จะรู้สึกกลัวและเกรงใจผู้จัดการปี1พอๆกับกัปตันทีมและรุ่นพี่ เพียงแค่เธอหันไปมองพวกเขาเฉยๆหรือจับแยกในตอนที่พวกเขาทะเลาะกัน พวกเขาก็จะหยุดทันที

เธอเป็นสาวอินโทรเวิร์ต และตอนนี้เธอกำลังนั่งดูสองฝ่ายต่อยกันส่วนตัวเองเป็นกลาง มองแล้วปรบมือ [โปรดอ่านข้อมูลเบื้องต้น] [HYOGA X OC]

บนโลกใบนี้ไม่มีกฎข้อไหนที่ไม่ถูกแหก

" นี่รู้อะไรมั้ย...คนที่ลากโคมัตสึไปไหนมาไหนได้ก็มีแต่โทริโกะนั้นแหละ " " แล้วคนที่ลากเธอออกมาได้ก็มีแต่โคมัตสึด้วยแหละนะ"

ริงโกะ อดีตเด็กสาวไร้ชื่อที่ถูกทอดทิ้งให้อยู่ท่ามกลางโลกใบเล็กที่มืดมนและหนาวเหน็บ แต่หลังจากที่เธอได้มาเจอกับมิดไนท์ครั้งแรก วันที่เปลี่ยนชีวิตของเธอ และของมิดไนท์ไปตลอดกาล

ผีเสื้อตัวน้อยผู้หลงทางได้ถูกดูแลโดยเหล่าแมงมุมก่อนที่เธอจะกลายเป็นสมบัติแสนล้ำค่าของพวกเขาไปโดยปริยาย

ถูกปลุกขึ้นมาใน 3,700 ปีให้หลัง ที่อารยธรรมมนุษย์โลกล่มสลายไม่เหลือชิ้นดีว่าแย่แล้ว.. นี่เธอยังมีเบบี๋ติดท้องมาตั้งแต่โลกยุคเก่าอีก ขอกลับไปเป็นหินต่อได้ไหม?

ทำไมแค่ชั่วพริบตาเดียวจากตำรวจหน่วยปฏิบัติการพิเศษของประเทศไทย ถึงได้กลายเป็นเด็กอนุบาลตัวป้อมของญี่ปุ่นไปได้กันล่ะเนี่ย!? (ไม่แต่งต่อแล้วคับบบบ)

คาปิบาร่าเป็นสัตว์ที่เป็นมิตรกับสัตว์แทบทุกชนิด แม้กระทั่งสัตว์ที่ดุร้ายที่สุดก็สามารถอยู่ร่วมกันได้...มันนิสัยคล้ายกันกับฉัน ที่ชื่อ 'คามิบาระ สุมิเระ'