เธอชอบเขาตอนไหนไม่รู้? รู้ตัวอีกทีสายตาของเธอก็คอยมองหาเขา มองหาผู้ชายที่ชื่อ ต้นหนาว…

ผู้ชายที่มานัดบอด...คือรุ่นพี่ที่ฉันเคยแอบชอบเมื่อเจ็ดปีก่อน!

"ไม่ว่าต่อไปเธอจะเจอผู้ชายอีกกี่คน แต่เชื่อเถอะ...ไม่มีใครดีเท่าเฮียหรอก” “ ชยางกูรชมตัวเองได้หน้าตาเฉย จนเธอเริ่มสงสัยว่า 'เคย' ชอบเขาไปได้ยังไง คนแบบนี้...หน้าด้านไปไหมนะ

เป็นอาจารย์...สอนคำว่า 'รัก' ได้เปล่า?

ใครบอกว่า..คนไข้ กับ หมอฟัน จะจีบกันไม่ได้ ?

กลิ่นหอมที่ตราตรึงใจในวันที่เจ็บปวด ทำให้เขาออกตามหาเจ้าของกลิ่นจนแทบพลิกแผ่นดินหา จะมีไหม โอกาสที่เขาได้พบเจอเธอเพื่อที่จะได้เอ่ยขอบคุณ

“ผมไม่เคยมีอะไรกับผู้หญิงซ้ำสอง ดังนั้นคุณมีสิทธิ์ลองได้แค่ครั้งเดียว และคุณต้องตัดสินใจตอนนี้ ...เอาหรือไม่เอา”

ซือเนี่ยน ตื่นขึ้นมาอีกครั้งในร่าง ‘คุณหนูตัวปลอม’ ในนิยายย้อนยุค 80 เธอถูกครอบครัวส่งให้ไปแต่งงานกับชายแก่เจ้าของฟาร์มหมูเพื่อเป็นแม่เลี้ยงของเด็กๆทั้งสามแทน ‘คุณหนูตัวจริง’ นางเอกนิยายผู้เกิดใหม่

โทษทีว่ะ ไม่ใช่สเปก

ผู้ชายคนนี้เก่งเรื่องการเว้นระยะห่างมาแต่ไหนแต่ไร ใกล้ยังไงให้รู้สึกว่าไกล คงมีแต่เขาที่ทำได้...

เธอเผลอมี one night stand กับผู้ชายที่คิดว่าเป็นหนุ่มโฮสต์ แต่กลับเจอเขาอีกครั้งในฐานะ 'คุณอา' ของเพื่อน... นายแพทย์ปวีร์ ตรียางค์กูร!

เธอบากหน้าไปทวงสัญญาหมั้นวัยเด็ก เพราะคิดว่าเขาคือ ‘ขอนไม้ใหญ่’ กลางคลื่นลมมรสุม ที่ไหนได้... “จะรับคนเข้าทำงานยังต้องทดลองงานก่อนต่ำๆ สามเดือนเลย นี่จะแต่งงานทั้งที...ก็ต้อง ‘เทสต์’ ก่อนไหมครับ”

ระวัง! สะดุดรัก คุณพี่หน้าตึง "เขาว่าสะดุดลานเกียร์แล้วจะได้หนุ่มวิศวะเป็นแฟน" แต่ว่า...เธอแค่เกือบแล้วทำไม โชคชะตาถึงได้เหวี่ยง หนุ่มวิศวะ ฮอตเนิร์ดอย่าง "พี่ทิศเหนือ" เข้ามาในชีวิต

เจอหน้ากันในรอบสี่ปี ไม่มีคำทักทายที่ดีกว่า "เราเลิกกันแล้ว" จริงดิ?

‘แมตต์’ ถูกผู้หญิงคนหนึ่งทิ้งไว้บนเตียงเพียงลำพังหลังจากมีค่ำคืนแสนวิเศษด้วยกันที่ลอนดอน มันควรจะจบลงแค่นั้น แต่แล้ววันหนึ่ง 'โชคชะตา' กลับนำพาเขาและเธอมาพบกันอีกครั้ง...

เพราะวันนั้นเขาเลือกที่จะทิ้งเธอไป วันนี้จึงเป็นได้แค่ ‘ลุงอัศ’ ของเด็กน้อยที่หน้าตาเหมือนเขาราวกับแกะ

"คืนนี้ขึ้นให้ฉันสิ...แล้วฉันจะไม่เอาความ"

เพียงชั่วคราวในความสัมพันธ์...กลับกลายเป็นรักชั่วนิรันดร์ที่ไม่มีวันลบเลือน

เจ็บกว่าการที่เขาไม่รักก็คือเขายังตัดใจจากแฟนเก่าไม่ได้...ถ้าเขามีแฟนเก่าคนโปรดแบบนี้ก็แยกย้ายกันไปน่าจะดีกว่า

จบชีวิตด้วยฝีมือคนรัก จำรสขมปร่าของการถูกทรยศได้ฝังใจ ปฏิญาณว่าเกิดชาติหน้าฉันใด ไม่ขอมีรัก