"ลืมแล้วบ่น้อ ซุปหน่อไม้ที่อ้ายเคยเฮ็ดให้กิน" (ลืมแล้วเหรอ ซุปหน่อไม้ที่พี่เคยทำให้กิน)

“พี่เหวินเซียง ข้าไม่ขออยู่เป็นอนุของท่านอีกต่อไป” ความสัมพันธ์ของเราตั้งแต่เด็กให้มันจบลงที่ชาตินี้พอ ...ชาติหน้าข้าจะเป็นแค่น้องของท่านเท่านั้น

ผู้ชายดี ๆ หายาก คงลำบากถ้าหาเอง เพราะฉะนั้นไปขอกับผีน่าจะดีและง่ายที่สุด ใครจะไปคิดละว่า ผีที่มาช่วยเธอหาผัวจะไม่เคยมีผัวมาก่อน เก่งอยู่เรื่องเดียวคือการนั่งโชว์ฮี๋ แบบนี้จะหาผัวได้มั้ยถามจริง!

เป็นแค่คนเลียแข้งเลียขา จะสู้ลิ้นหมาอย่างข้าได้หรือ?

เมื่อตำราขนมในครัวเล็กๆ กลายเป็นกุญแจสู่การเกิดใหม่ ‘แสงเทียน’ กลายเป็นคุณหนูแห่งตระกูลแม่ทัพผู้ยิ่งใหญ่ แต่แทนที่จะจับพู่กันร่ำเรียนพิชัยสงคราม...เธอกลับทำ ‘ซาลาเปาไส้ลาวา’ ตั้งแต่ 3 หนาว!

ฉันคือแกะดำ ท่ามกลางแกะขาวมากมาย ฉันคืออาชญากร ฆาตกรโรคจิต หรืออะไรก็แล้วแต่ที่คนเค้าอยากจะเรียกกัน แต่รู้อะไรมั้ย.. ฉันดันตกหลุมรักเหยื่อของตัวเอง

เพราะความรักที่โง่งมจนทำให้ชีวิตมาถึงทางตัน ผู้ชายที่เธอได้มอบหัวใจให้ กลับให้เธอเป็นแค่เมียที่ไร้ตัวตนในวันที่เธอมีอีกชีวิตทีกำลังถือกำเนิดเป็นวันที่คนเป็นพ่อกำลังเดินเข้าสู่ประตูวิวากับผู้หญิงคนอื่น

ตามติดจนเขารำคาญ ไล่ตะเพิดให้หนีไปไกล ๆ ใจดวงน้อยแสนบอบบางตัดใจจากเขาแต่สุดท้าย กลายเป็นเธอที่ถูกเขาตามติดต้อย ๆ!

เซฟสาวยุคปัจจุบัน สู่การทะลุมิติมาเป็นเด็กกำพร้า ไม่เพียงเท่านั้นชีวิตยังพลิกผันได้อีกจากเด็กกำพร้าสู่การเป็นบุตรสาวจวิ่นอ๋อง และกลายเป็นจวิ่นกงจู่ผู้สูงศักดิ์

“ผมไม่หย่า”

เมื่อสาวน้อยเด็กกำพร้า ที่เกิดมาในยุคที่ใครๆก็ต้องมีสัตว์วิญญาณเป็นคู่หู และเธอก็ต้องการสัตว์วิญญาณที่ช่วยเธอหาเงินได้มาเป็นค่ายาให้ยายกับตาที่เลี้ยงดูเธอ แต่ทว่า...สัตว์วิญญาณของเธอดันคือเต่า บ๊องๆ

หมามันยังมีประโยนช์กว่าเธออีกน่ะ

เธอคิดว่า มันคือจุดจบ ยามประกายไฟแห่งชีวิตมอดดับลง แต่ยามที่ปลายเท้าก้าวผ่านแดนปรภพ เธอกลับฟื้นขึ้นกลางป่า ณ แดนเวทมนต์เสียได้... หากเป็นเช่นนี้แล้ว เซริน คงต้องเดินหน้าต่อไปงั้นสิเนี่ย...

เรื่องราวเริ่มต้นเมื่อตัวเอกของเรา ตื่นขึ้นมาในร่างของมังกรสาวสีทองอร่าม พร้อมกับความเจ็บปวดจากการกระแทกพื้นอย่างรุนแรง เธอพบว่าตัวเองถูกพันธนาการด้วยโซ่ขนาดมหึมาบนแท่นบูชาโบราณ