ชาเขียวไม่หวาน

“ฉันให้เวลาเธอ.. 10.. วินาที ออกไปให้พ้นจากห้องฉัน..” เขาพูดเสียงสั่นเหมือนสะกดกลั้นบางอย่างเอาไว้ ขณะที่ร่างกายยังคร่อมฉันอยู่ “ถ้าเธอยังไม่ออกไปหลังจาก 10วินาที.. ‘ตลอดทั้งคืน!!’เธอจะไม่ได้ออกไปไหนเลย..”

"ทำไมชอบทำให้โมโหวะ" เขาพูดขณะที่สายตายังคงจ้องมาที่ฉันไม่ห่าง "จำบทลงโทษของเด็กดื้อไม่ได้เลยว่างั้น.." ความทรงจำเลวๆแบบนั้นน่ะ มันก็แค่เศษขยะเท่านั้นแหละ