แฮร์รี่ได้ย้อนเวลา ‘ อีกครั้ง ’ แต่ครั้งนี้ไม่ใช่ในยุคสมัยของเขา [TMRHP]

“ หลันหลินเจ้ามีข้าแล้วก็ไม่ควรที่จะต้องไปมองใครอื่น ” อาจารย์หลานผู้เคร่งขรึมพูดขึ้น “ เดี๋ยวนะ…? ” ข้ายังไม่ได้มองใครอื่นเลยนอกจากเขาที่นั่งอ่านตำราอยู่ตรงหน้าข้าผู้นี้

“ มิเคยคิดว่ามนุษย์เช่นเจ้าจะมีอายุขัยยาวนานเฉกเช่นเดียวกับข้าผู้นี้ ” พานรินทร์เอ่ยถามเยาวเรศ “ ข้าพูดคำไหนหรือยังว่าเป็นมนุษย์ ”

“ ชอบดอกไม้ฟอร์เก็ตมีน็อตเหรอครับตั้งแต่รู้จักคุณมาผมก็เห็นคุณเอาแต่ปลูกดอกไม้ดอกนี้ตลอดเลย ” ชายหนุ่มถามเพื่อนร่วมงานที่วันๆเอาแต่ปลูกดอกไม้ไม่สนใจใครถึงแม้ตอนนี้จะอายุสามสิบแล้วก็ตาม

“การได้รู้เรื่องราวบางอย่างเกินความจำเป็นฉันว่ามันไม่ได้สนุกหรอกนะ ”

เยว่ซินจิ้งจอกน้อยเก้าหาง มีบิดาเป็นผู้ปกครองเผ่าจิ้งจอกเก้าหางแห่งเขาไป่ มีเหตุต้องไปที่ดินแดนมนุษย์เพื่อบำเพ็ญเพียรจิ้งจอกน้อยจึงต้องอาศัยที่แดนมนุษย์เพื่อเพิ่มพลังเยว่ซินจะทำได้หรือไม่ถ้ามีอุปสรรค

“ บอกได้หรือเปล่าว่ารู้สึกยังไง” ชายหนุ่มนั่งรอฟังคำตอบจากเพื่อนของตนที่กำลังนั่งเหม่อลอยใจไม่อยู่กับตัว “ รัก ” คำพูดหลุดออกจากปากของเพื่อนสนิทอย่าง... ดูจะไม่ได้เกินความคาดหมายของตนนัก

“ ไม่หายไปไหนแล้วนะ...ได้ไหม ” “ เราก็ไม่เคยหายไปไหน ”