ค้นหา

เขาวิ่งตามความฝันมาทั้งชีวิต จนวันที่คว้ามันไว้ได้… แต่กลับพบว่า เขาลืมใช้ชีวิตของตัวเอง เมื่อสัญญาสิ้นสุดลง เขาจึงเค้นหาคำตอบว่า ถ้าไม่ใช่ Four Seasons แล้ว เขาเป็นใครกันแน่?

ขณะที่ความสัมพันธ์ของทั้งคู่ดำเนินไปอย่างเร่าร้อนและลึกซึ้ง ความรู้สึกบางอย่างกลับค่อยๆ ก่อตัวขึ้นอย่างเงียบเชียบ โดยที่ทั้งคู่ไม่รู้เลยว่า หัวใจ “เลือกกันและกัน” ไปแล้ว ตั้งแต่วินาทีแรกที่สบตา

Comes a story about 'Love.'

จะเป็นยังไงเมื่อศิลปินต่างแดนที่คุณคลั่งไคล้นักหนา ออกมาจากโปสเตอร์…ตัวเป็นๆ

มาร์คจ้องมองคนใต้ร่างด้วยแววตากระหาย มุมปากยกยิ้มด้วยไฟปรารถนา ก่อนจะพรมจูบลงบนหน้าอกที่กระเพื่อมไหวตามจังหวะลมหายใจถี่รัว ขณะที่ฝ่ามือร้อนผ่าวลูบไล้ลงไปตามหน้าท้องแบนราบของแบมแบม

เพราะบางคนแค่ได้รัก ก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้การมีหัวใจหนึ่งดวงในร่างกายนี้ไม่ใช่เรื่องเปล่าประโยชน์

แบมแบมถูกวานให้มาช่วยดูแลคนป่วย แต่ดันมีเซนส์เห็นวิญญาณของคนที่นอนอยู่บนเตียงนั่งอยู่ที่โซฟาในห้องนี่สิ

คนๆนั้นเขาก็เป็นแค่ซุปเปอร์ฮีโร่ในจินตนาการของกู เป็นเหมือนแบทแมน สไปเดอร์แมน แต่มึง..เป็น My man ในชีวิตจริงของกูนะ

"ไม่มีใครเอาจนต้องไปเอายามเหรอจ๊ะ น่าสมเพชจริง" "เกดนั่นใช่นายมาก แฟนยัยแบมรึเปล่า แล้วทำไม ทำไม " เป็นลมดีกว่า "คงรู้สถานะตัวเองน่ะว่าเธอเป็นใครและฉันเป็นใคร พี่มาร์คเขาไม่มีวันจะเลือกเธอหรอก"

"ทำไมฉันจะต้องมาแต่งกับคนอย่างนายด้วย!!" "ดี!!เกลียดฉันเยอะๆเพราะยังไงเธอก็ปฏิเสธที่จะยอมรับฉันเป็น"ผัว"ไม่ได้อยู่แล้ว!!" เกลียด..ฉันเกลียดนายที่สุด.. "มาร์ค ต้วน!!"

สิ้นเสียงกระซิบยั่วเย้า ริมฝีปากหวานก็ประกบทาบลงบนริมฝีปากของเขาอย่างแนบสนิท ความร้อนจากลมหายใจที่ผสมผสานคลอเคล้า แล่นริ้วไปทั่วร่างกายราวกับถูกโลมไล้ด้วยเปลวไฟแห่งปรารถนา

ริมฝีปากนุ่มที่บดเบียดคลอเคล้า ต่างฝ่ายต่างยั่วเย้าเต็มใจจะหลอมละลายลมหายใจรวมกัน ก็เป็นความแนบชิดสนิทเสน่หา ที่พันผูกความรู้สึกแสนงดงามเหล่านั้นไว้ในห้วงของเวลาซึ่งถูกปล่อยไปอย่างช้าๆในราตรีกาล

มาร์คต้วน : แบมแบมกินได้ไหม?

วิญญาณของแบมแบมถูกส่งให้มาอยู่ในร่างของปันเจาหรงพระสนมของฮ่องเต้ในราชวงศ์ต้วนตามคำชักชวนของท่านผู้เฒ่า ไอ้เราก็คิดว่าอีกฝ่ายจะพากลับเข้าร่างของตัวเอง แต่นี่มันอะไรกัน !! // รีไรท์บทที่8ใหม่ อยากให้นักอ่านเก่าทุกท่านอ่านบทที่8 ใหม่ด้วยนะค้าา

สำหรับหมอ..ผมอาจจะเป็นความรักที่ไม่สามารถหลีกเลี่ยงได้ แต่สำหรับผม..หมอคือความหมายเดียวของความรักมาตลอด

"อย่าคิดว่าผมจะหลงกล ยอมขึ้นเตียงกับพี่ง่ายๆเหมือนคนอื่นนะ" "พี่ก็ไม่ได้อยากให้แบมหลงกล แต่พี่อยากให้แบมหลงรักพี่มากกว่า"

กูชอบมึงมันก็เรื่องของกูปะ? มึงไม่ชอบกูก็เรื่องของมึงสิ :)

อย่าชอบได้ไหม..ไม่ว่าจะมีใครมาพูดเพราะมากแค่ไหนหรือทำดีด้วยยังไง ก็อย่าชอบเขาเลยนะ..แบมชอบพี่คนเดียวเถอะ

เงินน่ะ..ไม่ต้องหาเองเยอะนักหรอก พี่หาให้เธอได้ แล้วพี่ก็ไม่อยากให้เธอทำงานเยอะแบบนี้ เป็นแฟนพี่เก็บแรงไว้เหนื่อยแค่บนเตียงก็พอ...ไม่ต้องเหนื่อยกับงานหรอกนะ

จากไอ้แบม ..สู่คุณแบม