ค้นหา

นี่ ๆ รู้หรือเปล่า? คาราสึโนะกลายเป็นร่างทองไปแล้ว! ไม่ใช่แค่ทีมแข็งแกร่งขึ้น แต่พวกเขามีผู้จัดการคนสวยถึงสามคน! ใครบางคนพูดด้วยความอิจฉา! ฮิโยริ คนสวยที่ถูกพูดถึงมองความแปลกของทีมด้วยความสนใจ～♥

"ฉันเป็นเซตเตอร์อันดับ1ม.ปลายเชียวนะ เธอน่ะรู้รึเปล่าเถอะ" "ขอบคุณที่บอกค่ะถึงจะไม่อยากทราบก็ตาม"

ในอวัยวะร่างกายมนุษย์เธอชอบมือที่สุด โดยเฉพาะมือของฟุคุนากะ โชเฮย์

"มาลองเต้นดูมั้ยล่ะ วอลซ์ไม่ยากหรอก-- มั้งนะ!" "สรุปยากหรือไม่ยากกันแน่.." สาวนักเต้นเซย์โจส่งตรงจากไทยอย่างลิลลี่จะลากนายหน้านิ่งเซตเตอร์พรสวรรค์อย่างคาเงยามะ โทบิโอะมาช่วยซ้อมเต้นได้มั้ยนะ

เหตุเกิดจากแมวของเด็กคาราสึโนะ

ฮาซึเมะ โทอุ จะเจอรองกัปตันชมรมวอลเล่ชายคนนั้นบนดาดฟ้าโรงเรียนตลอดเลย

แม้แต่ตอนที่ฤดูร้อนได้สิ้นสุดลง 'เขา' ก็ไม่เคยได้เป็นของ 'เธอ'

การเดินทางของโยรุกิ จิเอะ

เมื่อโน้ตเพลงปลิวไปโดนหน้าของวิงค์สไปเกอร์เซย์โจว

โทรศัพท์ของเด็กเนโกมะหายเป็นเหตุทำให้เราได้เจอกัน’อีกครั้ง’

ฮายามิ เอริกะ(n;)เธอถูกขนานามว่า‘ขวัญใจชมรมวอลเลย์บอลชาย’

เรื่องราวของเด็กม.ปลายปี1ของโรงเรียนอาโอบะ โจวไซ ที่หลงรักรุ่นพี่ในชมรมวอลเลย์ แต่ใครจะไปรู้ล่ะว่าพวกเขาเคยเจอกันมาก่อน

ตั้งแต่เธอคนนั้นเข้ามา พวกเขาก็ดูเปลี่ยนไปนะ…ในทางที่ดีหน่ะ

“ฉันไม่สนหรอกว่าคนพวกนั้นจะพูดถึงฉันว่ายังไง เพราะพวกเขาไม่ได้รับรู้เรื่องจริงของฉัน พวกเขาได้ยินแค่สิ่งที่อยากจะได้ยินเท่านั้น”

สึนาเดะ อุตะฮิเมะ (n.) ; ถูกขนานนามว่า"เจ้าหญิง"เพราะความสมบูรณ์พร้อมยากหาใครเปรียบ กอบกุมหัวใจใครหลายคนเอาไว้ด้วยความอ่อนโยนในใบหน้าราบเรียบนั่น ทว่าอีกด้านหนึ่งของเธอที่ถูกซ่อนเร้นกลับดำมืดเหลือคณา

เรื่องราวของ ฮานะยามะ ฮิเมะ เด็กสาวที่เลือกสื่อสารผ่านตัวอักษรแทนการพูดคุย เพราะมีปมที่ฝังใจ จนกระทั่งได้มาพบกับ อาคาอาชิ เคย์จิ ทำให้เธอค่อยๆกลับมากล้าพูดคุยอีกครั้ง...

ฉันไปขอพรไว้ว่าขอให้คนที่ชอบชอบฉันกลับ แต่คนที่มาชอบฉันดันเป็นเพื่อนของเขาแทน ท่านเทพพระเจ้าคะ นอกจากจะปฏิเสธคำขอฉันแล้ว ยังสร้างเรื่องที่รับมือยากแบบนี้มาให้ฉันอีกหรอคะ

สเปคของอัตสึมุซังเป็นอย่างไงหรอคะ ผมชอบคนที่โตกว่าครับ เพราะผมอยากจะเป็นเด็กที่น่าเอ็นดูในสายตาของเขา

โคโยเสะชอบปั่นจักรยานผ่านหน้าโรงเรียนเซย์โจเพื่อได้มองหน้าใครบางคนเพียงเสี้ยววินาที

ข่าวการล้มละลายของเนโกะมะกรุ๊บ เกิดมาจากฝีมือของครอบครัวผม แต่ท่านประธานก็ยังคงเชื่อ... เชื่อว่าบทเรียนที่ผ่านมานั้น สอนผมทุกอย่างแล้ว