ค้นหา

ผมจะสามารถ...เปลี่ยนแปลงโชคชะตาได้ใช่มั้ยนะ

ยามพบโออิรันผู้เลอโฉม กลิ่นดอกฟูจิลอยแตะจมูก แลดูท่านราชากำลังเสพติดกลิ่นนี้

อุตส่าห์ได้พักเกษียณแต่ทำไมข้าถึงกลับมาอยู่ในร่างของไอ้เด็กอิตาโดริ ยูจิอีก!?

ตัวท่านนั้นเอาแต่ปกป้องผู้อื่น แล้วเมื่อใดท่านจะปกป้องตนเอง

รวมพล็อตและอะไรก็ไม่รู้ที่อยากจะแต่งแต่ยังไม่มีแพลนจะเริ่ม

รวมมิตรวาย (เปิดรับรีเควสนะคะ)

“จากนักดาบผู้ถูกลืม สู่วีรสตรีในตำนาน — เรื่องราวของ สึกิคุนิ โยริน ผู้เลือกจะยืนหยัดเพื่อปกป้องทุกชีวิต แม้ต้องแลกด้วยเลือด เนื้อ และตัวของเธอเอง”

ฉันเป็นนักฆ่าที่โดนระเบิดในภารกิจจนตัวตาย แต่จู่ ๆ ก็รู้สึกตัวขึ้นมากลางป่า มือสองข้างก็จับขวานแน่น ตรงหน้ามีใครไม่รู้กำลังพูดอยู่ แต่เดี๋ยวก่อน เขาบอกว่าตัวเองเป็นอะไรนะ อสูรเหรอ เป็นบ้าอะไรของมัน

เด็กสาวที่ต้องสูญเสียครอบครัวไป 2 ครั้งด้วยฝีมือของอสูร ได้ตัดสินใจเข้าร่วมหน่วยพิฆาตอสูร ทว่าปราณที่เธอใช้นำมาซึ่งโชคชะตาที่ตัดสินความเป็นความตายของเธอเอง การต่อสู้และเส้นทางที่เธอเลือก จะทำให้บทสรุปของเรื่องราวนี้เป็นอย่างไร

'เขา' ได้พบ 'เธอ' ครั้งแรกในการทดสอบรอบสุดท้าย และลืมเลือนไป ต่อมาได้พบอีกครั้งใน 'หน่วยพิฆาตอสูร' และความทรงจำที่เคยลืมเลือนจึงย้อนกลับมา พร้อมกับความรู้สึกที่แจ่มชัด

เธอจะทำได้ไหมกับภารกิจที่ไร้ทางเลือกนอกจากต้องทำให้สำเร็จ

"อย่ามายุ่ง"เขากล่าวไล่ร่างเพรียวบางพลางยกจอกสาเกขึ้นจรดปากหยัก "ไม่ได้หรอกเจ้าค่ะ.."น้ำเสียงหวานอัดแน่นไปด้วยความห่วงใย... ความห่วงใยที่ซาเนมิสัมผัสได้ แม่งเอ๊ย แล้วทำไมเขาต้องรู้สึกดีด้วยวะ!?

“หากบาปของรอยยิ้มมันหนักอึ้งถึงเพียงนั้น ก็ขอให้ข้าได้แบกรับมันร่วมไปกับท่านเถอะนะครับ” — เธอที่กำลังร่ำไห้อยู่ท่ามกลางพายุอันหนาวเหน็บนี้ เขาจะเป็นผู้ที่โอบกอดเอาไว้เอง

คามาโดะ ทันจิโร่ เคยได้ยินคำคำหนึ่ง ความหมายของมันคือ ความคิดถึงต่อบ้านที่ไม่อาจหวนกลับ บ้านที่อาจไม่เคยมีอยู่ ความคิดถึง—ความปรารถนา—ความโศกเศร้าต่อสถานที่ที่เคยสูญหายไปในอดีต ตัวเขาก็คิดถึงจริง ๆ

"ข้ารู้สึกคุ้นเคยกับแววตาของเจ้ายิ่งนัก!" นั่นคือคำทักทายแรกระหว่างเขาและเธอ "...วา" และเขา..พูดในสิ่งที่เธอคิดออกมาด้วยล่ะ

คลังแฟนฟิคค่ะ แฟนฟิคแบบตอนเดียวจบ ชงขม ชงดราม่า ชงโป๊ ชงเสว! มันจะรวมกันที่นี่(ฮา) โปรดเข้าใจคนบาปหนาอย่างมิร่าด้วยนะคะTT-TT)