“คุณใจร้ายมากเลยนะเขม ใจร้ายที่สุดเลย ฉันเผลอรักผู้ชายใจร้ายแบบคุณได้ยังไงกันนะ” คนใจร้ายเงยหน้าขึ้นยิ้มอย่างปลาบปลื้มใจกับคำสารภาพรักของเธอ แต่ก็ไม่อาจหักห้ามหยดน้ำตาของตัวเองที่กำลังไหลลงมาเงียบๆ

“ทำไมนายไม่ปฏิเสธ” เธอเปล่งเสียงร้องไห้ สะอึกสะอื้นอยู่ในอ้อมแขนเขา “ผมทำแบบนั้นไม่ได้” เขาพึมพำกับกระหม่อมเธอ จนต่อคำพูดหรือประโยคอธิบายใดๆ รู้ว่าเธอเสียใจเพราะไม่ได้รัก แต่เขาเห็นแก่ตัว เขารักเธอ

เรื่องเริ่มต้นหลังจากคืนวันหนึ่ง... ชีวิตเรียบง่ายของเธอถูกปองร้าย เช่นเดียวกับหัวใจที่กำลังจะถูกคุกคาม...

“ฉันรักคุณนะคะตรี รักเสมอ รักมาตลอด” "ผมรู้" เธอไม่ตอบ แต่เขารู้ว่าริมฝีปากเธอคลี่ยิ้มแนบอยู่กับซีกแก้มเขา แต่แล้วเมื่อเรียวแขนของเธอหล่นลง เขาก็หน้าถอดสี ตรีชัชเงยหน้าขึ้น เขย่าร่างบาง ปากตะโกนเรียก

กังสดาลลนลานเปลื้องเสื้อผ้าเขาออกอย่างรีบเร่ง ช่างไร้ชั้นเชิงดีแท้ หญิงสาวคิดใจใน เธอชะงักมือเพราะรู้สึกว่าโดนจ้องมองจากเขา 'มีอะไรคะ' 'ผมปลื้มใจมากเลยเพราะดูเหมือนคืนนี้คุณเต็มใจจะขย้ำผม'