“เมื่อฤดูร้อนพัดผ่านหัวใจอันเหน็บหนาว”

ด้วยอุดมการณ์อันแรงกล้าปาร์คชานยอลเลือกลงสอนในโรงเรียนกลางดอยทันทีที่สอบบรรจุได้แต่เรื่องราวกลับพลิกผลันจนเกือบโดนเป่ากะโหล “ย.....อย่ายิงครับ ผมเป็นครู!” “เป็นครูแล้วสะเออะมาทำอะไรในไร่ของคนอื่น!”

ไม่เคยสัญญาว่าจะรักกันไปตลอดกาล แต่ดวงใจกลับผูกพันจนไม่อาจแยกจาก

เมื่อความซวยของ 'โดคยองซู' พัดพาให้มาพบกับความซวยขั้นกว่าที่ชื่อว่า 'ปาร์คชานยอล'

โดคยองซูเสียพี่ชายคนเดียวไปตอนอายุ15 ในอีกสองปีต่อมาฤดูร้อนก็มาถึงพร้อมกับใครคนนั้น "เมื่อฤดูร้อนจากไป เขาก็จะพัดผ่านไปด้วยหรือเปล่านะ"

“หนาวนี้กอดใคร? หนาวนั้นผมกอดแฟนเก่าเอาไว้ แล้วภาวนาไม่ให้ตกหลุมรักเขาอีกครั้ง”