ทิพย์ธารินทร์

จำไว้ว่าฉันไม่เคยรักเธอ แล้วที่บำเรอให้สมใจ อยากก็เพราะสมเพช!! เกรงว่าจะไปทำร่านกับผู้ชายอื่น อ๋อ! ที่สำคัญอย่าไปหาบเร่ขายให้ผู้ชายใดล่ะ เพราะฉันไม่ชอบใช้ของร่วมกับคนอื่น มัน 'สกปรก'

“ชอบกินปลาช่อนก็ไม่บอก ปลาช่อนผมอร่อยมาก ไม่รู้เหรอ” คำพูดสองแง่สองง่าม ทำให้หญิงสาวหน้าแดงเป็นลูกตำลึงสุก ส่วนแม่ค้าที่อยู่ไม่ไกลต่างหัวเราะคิกคัก แก้วกัญญาอยากจะมุดพื้นซีเมนต์หนีนัก อายสุดๆ “ทุเรศ”

ใบหน้าคมซุกเข้ากับซอกคอผ่อง ดูดเม้มแรงๆจนเป็นร่องรอย ก่อนจะเลื่อนปากหยักมาหากลีบปากกระจับบวมเจ่อ ซึ่งคราวนี้หญิงสาวต่อต้าน เม้มกลีบปากบางเอาไว้ไม่ยอมให้เขาผ่านเข้าไปง่ายๆ “ถ้าไม่เปิด ฉันจะกัด”

ฟ้าบันดาล หรือจงใจแกล้งที่ให้ทั้งสองได้ครองคู่กัน ธีร์ธวัชถูกบังคับให้แต่งงานกับนิลรดา จะปฏิเสธก็ทำไม่ลง นั่นเพราะ สมบัติจำนวนมหาศาลมันค้ำคอ ดังในพินัยกรรมที่ได้กล่าวไว้

“เธอฟังฉันให้ดีนะ ชาลิตา ตอนนี้ฉันยังไม่พร้อมจะรับผิดชอบใคร อย่าว่าแต่เด็กที่จะเกิดมาเถอะ แม้แต่เธอฉันก็ยังไม่พร้อมจะรับผิดชอบ”

รักมากเจ็บมาก รักมากแค้นมาก มากเสียจนผู้หญิงบริสุทธิ์คนหนึ่งต้องจดจำไปตลอดชีวิต... “ถึงจะเก่าแต่ว่าเร้าใจเป็นบ้า!” แสยะมุมปากหยักใส่อย่างดูแคลน ทิชารีย์ไม่ตอบมีเพียงเม้มปากเป็นเส้นตรง

“จะ ‘ลักหลับ’ ทำไมครับคนดี ถ้า ‘รัก’ ก็ ‘รัก’ ตอนมีสติครบถ้วนสิครับมันถึงจะมันส์และสนุก จริงไหม หืม…”