หากคิดว่าชีวิตนี้มีแต่ความผิดหวังแล้วล่ะก็ ลองอ่านกลอนผมดูนะ ผมเชื่อว่าโลกนี้พระเจ้าสร้างมาอย่างสมดุล มีทุกข์ต้องมีความสุขอยู่ด้วย เป็นของคู่กัน ถ้าหากเราไม่มีทุกข์ก็ไม่มีทางรู้ว่าความสุขเป็นอย่างไร ?

เมื่อกลีบดอกไม้แห้งเหั้ยวลงไป ความสดใสจะยังอยู่หรือ ?

บทละคร ที่มีร่วมแสดงหลากหลายชีวิต บทละครที่ไม่มีบทแน่นอน ไม่มีพระเอกนางเอก หรืออาจจะมีแต่คนดูไม่มีทางรู้ มีผู้กำกับแต่ไม่สามารถระบุได้

ทำไมต้องเป็นเสียงแผ่นดิน ? เสียงแผ่นดินพูดอะไร ? แล้วใครจะฟังเสียง ? หากสงสัยก็เชิญคลิ๊กได้เลยครับ

เป็นความเห็นส่วนตัวของผมนะครับ แต่ก็เป็นรูปธรรมจริงๆซึ่งเห็นได้ชัดจากข่าวสารไม่ว่าจากการถ่ายทอดสด หนังสือพิมพ์ วิทยุ ซึ่งบางครั้งก็เหมือนกำลังชมละครเวทีอยู่ ลองอ่านดูนะครับชอม รึไม่ชอบก็ติชมได้ :)

บทกวีสะท้อนสังคมเรื่องนี้ผมแต่งขึ้น ท่ามกลางบรรยากาศของสงครามกลางเมือง กลางบรรยากาศของความไม่เข้าใจกัน พอดีได้มีโอกาสดูหนังเรื่องหนึ่งเกี่ยวกับ สงครามที่ปกป้องแผ่นดิน ก็เลยเกิดแรงบันดาลใจขึ้นมาครับ

ผมแต่งกลอนนี้ตอนกลางคืน ซึ่งผมจะนอนแล้วล่ะครับ ผมดีเหลือบไปเห็นข้างนอกหน้าต่างนั่น...เห็นพระจันทร์สีเหลืองอำพันสาดแสงลงมาที่ห้องราวกับ จะดึงดูดไม่ให้ผมนอนซะนั่น บวกกับความที่ผมไม่มีแฟน คืนนั้นก็เลยอิจฉาพระจันทร์ที่มีหมู่ดาวเคียงใก้ลซะนี่