- เรื่องสั้น
- 98
- 1
- 0 (0)
ในชีวิตนี้ เขาและเธอเจอกันสามครั้ง
ในชีวิตนี้ เขาและเธอเจอกันสามครั้ง
เธอเติบโตมาในบ้านกระบองเพชร เตียง โต๊ะ เก้าอี้ พื้นบ้านล้วนมีหนามคอยทิ่มแทงทุกที่ที่เธอไป เธอต้องระวังทุกกริยาท่าทาง ไม่ให้ร่างมีเพิ่มมาอีกหนึ่งบาดแผล แม้ทั่วทั้งร่างเธอจะเต็มไปด้วยบาดแผล
“กินไรดี? ” เขามักจะถาม “อะไรก็ได้” เธอมักจะตอบ
“ว่ากันว่านักดนตรีใช้เวลาทั้งชีวิตเพื่อเขียนแค่เพลงสี่นาที"
อยู่มาวันหนึ่งฟ้าร้องลั่น รูปปั้นหญิงสาวตระหนก ทำให้อ้อมกอดเธอคลายลงเล็กน้อย
เธอมักจะผล็อยหลับไปก่อนเขาเสมอทุกคืน และเขาซึ่งเป็นคนหลับยากก็จะข่มตาอยู่อย่างน้อยครึ่งชั่วโมงกว่าจะหลับ
ที่เซอร์แมทมีคาเฟ่แห่งหนึ่งของคุณยายอายุเจ็ดสิบสี่ปี เป็นร้านเล็กๆ เก่าๆ ที่ตกแต่งไม่ทันสมัยนัก จึงไม่ค่อยมีลูกค้าเท่าไหร่
เขาคิดมาเสมอว่าเธอเป็นคนหัวทึบ ในสถานการณ์โลกแบบนี้ คนที่สนุกสนานกับชีวิตได้ขนาดนั้นไม่มีทางเป็นคนที่มองโลกได้อย่างลึกซึ้ง
ขาเป็นเด็กบ้านรวยที่สุดในชั้นป.ห้า แต่ร้องไห้บ่อยจนถูกตั้งฉายาว่า ‘เจ้าชายขี้แง’
จะมีผู้หญิงอยู่คนหนึ่งที่ชอบยืนบนชายหาด เท้าเปล่าจิกลงเนื้อทราย ข้างหน้าคือทะเลค่อยๆพัดขึ้นสูง
ชีวิตภาคผืนดินที่แสนวุ่นวายส่งผลให้เขาเป็นคนก้มหน้าเดินมาหลายเดือน ไม่นานมานี้เองที่เขาเพิ่งสังเกตว่าท้องฟ้าเป็นสิ่งที่น่าสนใจ
เธอแอบมองเขาจากบนเมฆมาหลายเดือนแล้ว เขาก้มหน้าเดินเสมอเลย
“จะเลิกเหล้าแล้ว!”
มนุษย์ต่างดาวสองสายพันธุ์เคยพบกันบนโลกมนุษย์ แต่พอกาลเวลามาถึงทั้งคู่ก็ต้องลาจาก กลับไปดาวเกิดของตัวเอง
อดีตเด็กติดเกมเลิกไปอย่างเด็ดขาด และถูกเก็บมาเลี้ยงในฐานะพ่อบ้านผู้แสนจริงจัง ได้กลับมาสัมผัสเกมเซอร์ไววัลบ้าเลือดสุดโหด อันเต็มไปด้วยผีดิบหลากสายพันธุ์ และผู้เล่นหลายสกิล!
