ทุกๆเรื่องราวย่อมมีด้านที่ไม่อาจเผยให้ใครเห็นได้ ทุกๆตัวละครในเรื่องราวเหล่านั้นย่อมมีความลับของพวกเขา...และนี่ก็คือเรื่องราวที่ไม่เคยได้รับการเปิดเผยของเหล่ายอดฝีมือแห่งวงการคว่ำกรวย

ห้องเก็บของของมะเขือเทศแบล็งค์ๆยังไงล่ะ อย่าสนใจมันเลย

ใครจะไปคิดกันล่ะว่าแค่การป่วยเป็นโรคละเมอเดิน(ขั้นรุนแรง)จะสามารถพลิกชีวิตของเด็กหนุ่มแสนธรรมดาได้แบบจากหน้ามือเป็นหลังเท้า...นี่แค่เดินละเมอตกบันไดหนีไฟฉันก็สามารถกลายเป็นจอมมารได้แล้วเรอะ บ้าไปแล้ว!

เพราะมีต้นตระกูลที่ไม่โง่ก็บ้า ผมเลยมีหน้าที่ชวนหนักใจ ต้องมาคอยตามแก้ปัญหาให้เมืองประตูผีที่ตระกูลตั้งขึ้นและตัวเองก็อาศัยอยู่ "ต้นตระกูลฉันต้องสติไม่สมประกอบแน่ๆถึงได้เลือกผีดิบมาเป็นเทพประจำเมือง!"

"ผม..ก็แค่วัยรุ่นธรรมดาคนหนึ่งฮะ" หากเป็นคุณ คุณจะเชื่อในคำพูดนี้ที่มาจากปากของคนที่มีผมสีแดงกับนัยน์ตาทรงอัลมอนด์สีม่วง แถมยังกระโดดลงมาเหยียบตัวคุณจากตึกสูงสิบห้าชั้นมั้ย! ถามจริง! คุณเชื่อเขาเรอะ!?

หากกล่าวถึงเทพดาราทานหลางจะนึกได้ก็คือใบหน้าหล่อเหลาเกินมนุษย์ อารมณ์รวนเรไม่อาจคาดเดาได้และความเกลียดชังแดนมนุษย์ขั้นสุดที่ฝังลึกในใจ "นั่นน่ะเรื่องตอแหลครับ เพราะเทพที่ว่าติดหนึบอยู่กับผมบนโลกนี่ไง"

พอกันทีกับลำนำของผู้ดูแลกับเทพอสูรที่เล่นซ้ำไปมาจนชวนให้เอียน จากนี้ไปขอต้อนรับทุกท่านเข้าสู่ลำนำบทใหม่ของศตวรรษที่21 "จิ้งจอกสวรรค์? อย่ามาตอแหล! นี่มันหมาโกลเด้นรีทรีฟเวอร์ที่มี 9 หางชัดๆ!!" "โฮ่ง!"

เพราะรู้ว่าชีวิตนี้มันยุ่งยากแท้ จอมมารรุ่นก่อนจึงได้ลงทุนจบสงครามสิ้นโลกลงอย่างลำบากสาหัสสากรรจ์ด้วยหวังว่าลูกชายสุดที่รักจะได้อยู่อย่างสุขสบาย แต่ทว่า....แม่ฮะ โลกนี่จำเป็นจะต้องแตกทุกๆพันปีเหรอฮะ

ความจริงแล้วก็ไม่มีกฎสวรรค์ข้อไหนห้ามไม่ใช้ผู้กล้ากับจอมมารเป็นคนเดียวกันนะ...ขอบคุณความชุ่ยของสวรรค์กับความเกียจคร้านของมนุษย์ เกิดมาจะ 300 ปีไม่น่าเชื่อว่าวันที่จอมมารต้องควบตำแหน่งผู้กล้าจะมาถึงได้