"จองกุกกูฝากน้องด้วย" ทำไมต้องเป็นผมที่ต้องคอยเป็นหมารับใช้ไอพี่นัมวะรำคาญไอเตี้ยนี้จะตายละ "จองกุกอีกแล้วเอาเป็นคนอื่นบ้างดิ" ไอเด็กเตี้ยกูก็รำคาญมึงมากผมได้แต่บ่นในใจ "แต่ก็สนิทกับจองกุกสุดละ"

ละจากปืนจากมีดแต่มือที่กลิ่นคาวเลือดของ ปาร์ค จีมินยังคงไม่จางหายคำขอโทษที่วนเวียนในหัวคนที่ช่วยจากนรกขุมนี้ได้คงมีแต่ชายคนผมสีเปลือกไม้คนนั้น

คำสัญญา ความรัก การผิดหวังในสิ่งเหล่านั้นเขาเจอมาหมดแล้ว 3 ปีที่ผ่านมาเขาก็รอมาตลอด อยากจะเจออยากจะบอกความรู้สึกไป