คิดว่าจะดัดนิสัยฉันได้ง่ายๆรึไง? คนมีสมองที่ไหนส่งลูกมาที่เฮ็งซวยแบบนี้บ้าง.. นั่นคือความคิดแรกเมื่อที่ฉันก้าวเข้ามาในรั้วโรงเรียนนี้.. ถ้าแน่นักก็เปลี่ยนความคิดของฉันให้ได้สิ.. คุณกรรมการนักเรียน

ตอนแรกผมก็ไม่ได้คิดอะไร แค่เวลาแกล้งให้เธอเขินแล้วสนุกดี แต่ตอนนี้ผมเริ่มคิดว่าผมอาจชอบเธอเข้าแล้วก็ได้ แค่ให้ได้รักก็พอ.. เธอไม่จำเป็นจะต้องรักผมกลับเลย.. แค่ให้ผมได้รักเธอก็พอ..

จดหมาย ช่อดอกไม้ การ์ดอวยพรในวันต่างๆพวกนี้คือสิ่งที่ผมได้รับจากเธอ มันอาจจะเป็นแค่เรื่องธรรมดาๆ ทว่ามันกลับเป็นสิ่งที่ทำให้ผมจำเธอได้ขึ้นใจ แม้จะไม่เคยเจอกันที่ไหนมาก่อนแต่ผมก็รู้สึกถึงเธอได้ตลอดเวลา

เหตุการณ์ไม่คาดฝันเกิดขึ้น เมื่อฉันเข้ามาอยู่ในร่างของแมวที่ช่วยไว้จากไอ้เด็กใจบาปคนนึง เดี๋ยวนะๆ ฉันว่ามันจะแฟนตาซีไปแล้ว! แล้วผู้ชาย 18 คนนี้นี่อะไรกัน! เจ้าเหมียวแกมีพ่อเยอะไปแล้ว เลิกตอแยฉันซักที!

วันที่ฉันได้เจอนายเป็นครั้งแรก มันเหมือนกับพายุในใจฉันได้หยุดลง เป็นรอยยิ้มที่ทำให้ทั้งโลกของฉันเปลี่ยนไป รอยยิ้มที่ทำให้หัวใจของฉันอบอุ่น ฉันอยากจะเห็นมันอีกครั้งจัง.. รอยยิ้มที่ไม่มีใครสู้ได้

ในวันที่นายลืมเธอได้ฉันก็พร้อมที่จะเดินเข้าไปในชีวิตของนาย แต่กลายเป็นว่าเธอคนนั้นกลับฝังลึกอยู่ในก้นบึ้งของหัวใจนายไปแล้ว งั้นฉันคงไม่มีสิทธิก้าวเข้าไปหา ถึงแม้จะเจ็บปวดที่ต้องเห็นน้ำตาของนายก็ตาม