ข้อห้ามของตำหนักองค์ชายไท่หยางเมื่อแปดร้อยปีก่อน คือ ห้ามผู้ใดเข้าออกในคืนวันเพ็ญเด็ดขาด แต่แล้วถิงถิงก็เดินผ่านประตูตำหนักนั้นในคืนวันเพ็ญเดือนดับในยุคปัจจุบัน ทำให้เธอต้องย้อนอดีตมาถึงแปดร้อยปี

ในโลกที่ทุกคนเกิดมาพร้อมกับดาวบนมือที่เป็นสัญลักษณ์ของโชคชะตา ดาวที่ส่องแสงมักจะบ่งบอกถึงชีวิตที่เต็มไปด้วยความสุขและความสำเร็จ ในขณะที่ดาวที่จางหายไปหรือดับลงหมายถึงความโชคร้ายและชีวิตที่ไร้ทิศทาง

จากอดีตที่เธอยอมตัดใจปล่อยมือเขาไป และเขาที่ต้องเจ็บปวดเพราะความเสียสละของเธอ มิยูกิกับฮิโรชิจะทนทัดทานเสียงเพรียกจากหัวใจตัวเองได้หรือไม่ เมื่อพรหมลิขิตนำพาให้ทั้งคู่กลับมาพบกันอีกครั้ง