การแอบรักใครสักคน ผมว่ามันไม่ได้ผิดอะไร ไม่ได้ทำให้ใครเดือดร้อน แต่..เขาทำให้ผมต้องหักล้างความคิดนี้ไป เขาทำให้ผมรู้สึกเหมือนตัวเองผิดที่ไปรักเขา ทำไม...เขาต้องทำกับผมแบบนี้เขาไม่ได้รักผม

“หลิ่งถิง.... “ เสียงคนผู้นึงเรียกอาถิงยามหลับไหลสายตาคมกริบมองที่คนงามด้วยสายตาเรียบนิ่ง ยากจะอ่านออก เพียงแค่แวบเดี๋ยวเท่านั้นที่แววตาแฝงด้วยความเอ็นดู แต่ก็เท่านั้น กลับมาเป็นสายตาเรียบนิ่งเช่นเคย “......” “ข้าขอโทษ”

ผมไม่คิดว่ารอยยิ้มของใครคนนึงจะทำให้ผมรู้สึกมี กำลังใจ มีความรู้สึกที่ไม่ควรเกิดขึ้น อย่างคำๆนั้นที่ไม่สามรถพูดออกไปได้