บันทึกหลงบรรทัด

โลกนี้ถูกเขียนมาให้เล่นซ้ำNPC ถูกสร้างมาให้ตายและความทรงจำ…ควรถูกลบทุกครั้งที่โลกรีเซ็ตแต่ผมคือบั๊กNPC เพียงคนเดียวที่ยังจำทุกความตายได้

เสียงทรัมเป็ตดังในเช้าวันเปิดเทอม พร้อมกับหัวใจของใครบางคนที่เผลอสั่น แต่ไม่มีใครกล้าถามว่าเสียงนั้น…ดังเพราะดนตรี หรือเพราะความรู้สึก