เมื่อคุณได้ขึ้นเรือคล้ายไททานิกแต่ตำนานรักของเล่าจะเหมือนมันด้วยหรือไม่.....

เวลาสามสิบวันที่มีในมนุษย์โลก... จะสามารถทำให้เขาเปลี่ยนใจ อีกฝ่ายให้มาหลงรักได้ไหม...หรือแค่หลงร่างกายเขาเท่านั้นเอง...

ความรักก็เหมือนสายฝน เพราะมันจะมาหาคุณทุกฤดู

เพราะความจำบางอย่าง...จึงทำให้ผมไม่มีทางลืมเขา

ต่อให้นายหนีฉันไปให้ไกลสุดขอบฟ้า.. แต่เมื่อยามใดที่จันทราขึ้นส่องสว่างนายยังคงอยู่ใกล้ฉันเสมอ...

เพราะท่าดูดน้ำแท้ๆเลย

ออกศึกข้านึกแต่รบ(และรบ)จบศึกข้านึกแค่เราเจ้าเท่านั้น

เพราะเค้าทิ้งผมไป การเดินทางของผมจึงได้เริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง....

แค่ชอบถือแก้วเหล้า.. ในยามราตรีก็เท่านั้นเอง

เพราะนายไม่เหมือนใคร...นายจึงเป็นข้อยกเว้นของเขา

คนส่วนมากเวลานั่งดื่มก็มักจะคุยเรื่องตลกโปกฮา ทะลึ่งตึงตัง แต่กับกลุ่มผมนั้นการเล่าเรื่องสยองขวัญคือสิ่งที่ เราขาดไม่ได้ คุณอยากจะฟังบ้างไหมล่ะ...ผมจะเล่าให้ฟังเอง

เมื่อความรักทำให้อีกคนเป็นทุกข์ แต่ความทุกข์ของอีกคนกลับกลายเป็นเป็นรัก...