Timm Timm

เยียรอง นึกถึงร่างสูงใหญ่ของชายหนุ่ม ซึ่งเป็นพิมพ์เดียวกับบิดา ก่อนจะนึกถึงดวงตาคมกริบอบอุ่นที่ทำให้หล่อนรู้สึกแปลกๆ ทุกครั้งที่มองสบมา ถ้าหนูไม่พร้อม แม่จะปฏิเสธไปนะ เราไม่บังคับใจลูก

สาวน้อยเปิดตู้เสื้อผ้าและดึงชุดอาบน้ำสีแดงสดของตนออกมา คุณชดช้อยถึงกับตาค้างเมื่อเห็นมิ่งกมลใส่ชุดนี้เป็นครั้งแรก และวันนี้หล่อนจะใส่มันเพื่อดึงดูดความสนใจของศรัณย์มาอยู่ที่หล่อนให้ได้

คุณบุหงาถึงกับถอนหายใจ เมื่อเห็นรอยยิ้มครั้งแรกของเด็กที่อยู่ร่วมกันมานานถึงสามเดือน “อยากเรียนหนังสือใช่มั้ย” คำถามนี้สร้างรอยยิ้มให้กับเด็กหญิงขึ้นมาทันที “อยากค่ะ หนูอยากเรียนหนังสือ”

ประตูรถราคาแพงสีเข้มนั้นเปิดออก แล้วบุรุษร่างสูงสะดุดตาก็ก้าวออกมาด้วยสีหน้าบึ้งตึง เขาทำท่าเหมือนอยากจะฉีกหล่อนออกเป็นชิ้นๆ ในนาทีแรก แต่แล้วนาทีต่อมาก็เปลี่ยนเป็นฉงน..

ขอโทษเถอะ มันทนไม่ไหวจริงๆ ยายแร้งทึ้งนั่นมันดูถูกเธออยู่ตลอดเวลามันว่าหุ่นอย่างเธอไม่น่าจะเป็นนางแบบ ควรจะเป็นเมียเก็บ ดูมันพูดสิ แล้วหุ่นของมันล่ะ นังคุณนายแร้งทึ้ง

ดาลัด วิ่งผ่านต้นไม้ใหญ่มากมายที่ขึ้นเป็นกำแพงล้อมรอบตัวคฤหาสน์ด้านนอก วิ่งออกมาจนเกือบถึงถนน แต่เมื่อหันไปข้างหลัง หัวใจที่เต้นแรงด้วยความเหนื่อย ก็ยิ่งเต้นแรงมากขึ้น เมื่อเห็นคนที่ตามมาติดๆ

หล่อนเคยเจ็บช้ำมาแล้วกับผู้ชายทรยศ เมื่อมาเจอเขา หล่อนจึงปิดประตูทุกบานไม่ยอมให้เขาหรือใครๆเข้าถึงได้ แต่คนอย่างเลอสรวงน่ะหรือจะยอมเขาจะพังประตูมันทุกบานที่ปิดกั้น เพื่อเข้าไปเปิดหัวใจของหล่อนอีกครั้ง

“คุณตามหาฉันทำไม” ในที่สุดหล่อนก็ตัดสินใจถามออกมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบเมื่อควบคุมตัวเองได้แล้ว “คุณน่าจะรู้ว่าเพราะอะไรว่าทำไมผมถึงต้องตามมาทั้งๆที่ผมถูกพี่ชายคุณซ้อมแทบตายถูกคุณแม่คุณดูถูกเหยียดหยาม”

แกมองนิ่งอยู่ชั่วอึดใจแล้วเดินลงน้ำตามไปทันทีอย่างเงียบกริบไม่ว่าของสิ่งนั้นจะเป็นอะไรมันก็ต้องสำคัญน่าดูกับคนที่เอามาทิ้งตอนดึก แล้วแกก็ต้องเบิกตากว้างเมื่อเห็นสิ่งที่โผล่ออกมาจากถุงใบนั้น

มันค่อนข้างจะเหลือเชื่อ ที่ว่าเหลือเชื่อก็เพราะหล่อนเป็นทายาทคนสุดท้าย ที่มีสิทธิ์ในสมบัติชิ้นนี้ ในขณะที่คนอื่นๆ ได้เลือกสิ่งที่มีค่ากันไปหมดแล้ว เหลือก็แต่เจ้าคฤหาสน์หลังนี้เท่านั้น

เบี้ยพนันที่สวยหยาดเยิ้มไปทั้งตัวตั้งแต่หัวจรดเท้านั้น มีผู้ชายคนไหนบ้างที่ไม่อยากได้.. ตรีเพชรจะทำยังไงดี จึงจะชิงตัวหล่อนเอามาได้ ในเมื่อคนชนะพนันจะได้ตัวหล่อนไปนั้นมันไม่ใช่หมูๆ

มาลินฟังเขาแล้วถอนหายใจ ความจริงหล่อนเห็นใจคนที่มาไกลๆเพื่อต้องการพบใครสักคน แต่ต้องผิดหวัง แต่คำสั่งที่คุณปราเวศน์สั่งไว้ว่าห้ามพบทำให้ลำบากใจ

“ผมว่าผู้ชายรูปหล่อนี่มันเสน่ห์แรงนะ เชื่อไม่ค่อยได้” มาลินได้ยินแล้วทำท่าจะยิ้มมากกว่าโกรธ “คุณคงลืมมองตัวเองไปนะ” “คุณชมผมเหรอ ขอบคุณนะ” “เปล่าฉันกำลังว่าคุณก็ไม่น่าเชื่อถือเหมือนกัน”

ประกายตาที่มองมานั้นวาวโรจน์ เปลวพยายามมองข้ามร่างของหญิงสาวที่อยู่ตรงหน้า เขาโกรธตัวเองมากกว่าที่มัวแต่ชื่นชมในความงามของหล่อน โดยไม่มีสายตาจะแลแม้แต่ผู้หญิงอื่น..

แม่ครูที่เลี้ยงเขาและหล่อนมาด้วยกันพยายามที่จะเชื่อมคนทั้งสองเข้าด้วยกันแต่ว่าทั้งเขาและหล่อนจะไปกันได้ตลอดรอดฝั่งรึเปล่านี่น่ะสิมันเป็นปัญหา เอาละสิแผนการณ์ของแม่ครูจะสำเร็จหรือเปล่ามาช่วยกันลุ้นค่ะ

ผู้ชายหน้าตาดีที่ยืนอยู่ตรงหน้า ทำให้ชีวาลัยต้องมองนิ่งราวกับถูกมนต์สะกด หล่อนเห็นเขาก้าวเดินมาหาช้าๆ รู้สึกคุ้นหน้าตาและท่าทางแต่จนแล้วจนรอดก็นึกไม่ออก..

พ่อเลือกเขาให้หล่อน ผู้ชายที่พร้อมทั้งคุณสมบัติและรูปสมบัติ ดนยาจะทำยังไงดีเมื่อมีสาวๆ พยายามที่จะช่วงชิงเขาไป ดลยารักเขาสุดหัวใจ แต่ปัญหามันคือ หล่อนแย่งใครไม่เป็น

สีหนาทเตือนหล่อนแล้วแต่ด้วยความดื้อดึงไม่ฟังเสียงใครของหล่อน ผลลัพธ์คือความอับอายที่ไม่รู้จะหนีไปซ่อนตัวที่ไหน หล่อนขยับศีรษะซุกกับอกกว้างด้วยความรู้สึกว่า ท่ามกลางพายุร้าย แต่ก็ยังมีอกอบอุ่นให้พักพิง

หล่อนหนีเขาไปด้วยความโกรธแค้นและด้วยการประชดประชัน เมื่อเขาควานหาตัวหล่อนจนพบเขาจึงต้องสั่งสอนให้หล่อนรู้ซะบ้างว่าอย่าล้อเล่นกับความรัก ทั้งๆที่รักกันสุดหัวใจเขาจะทำให้หล่อนไม่สามารถจะลืมบทเรียนนี้ได้

”ผมไม่เข้าใจอะไรทั้งนั้น“ หล่อนลุกขึ้นตบโต๊ะดังปัง ซึ่งเป็นสิ่งที่รินรดาไม่เคยกระทำมาก่อนเลยในชีวิต “ฉันไม่ต้องการให้คุณอยู่ที่นี่ด้วย..ไปให้พ้นจากที่นี่“