แค่อยากอยู่เงียบๆคนเดียว แต่เขากลับปล่อยเจ้ากระต่ายนั่นให้คลาดสายไม่ได้สักที

รอยยิ้มของน้ำชาคือสิ่งที่ซันปรารถนาให้มันเกิดขึ้น

จากธาราที่กว้างใหญ่ดั่งมหาสมุทร วันนี้ยอมเป็นเพียงหยดน้ำเล็กๆเพื่ออยู่ในอุ้งมือของใครบางคน

แสงสว่างไร้ซึ่งชื่อเรียกที่ม่านฟ้าตามหามาโดยตลอด..จนในที่สุดเขาก็ได้เจอมันอีกครั้ง

หยุดอ่อนโยนแบบนั้นทั้งๆที่ผมเป็นคนผิด อย่าใส่ใจกันเหมือนเดิมทั้งๆที่เราเป็นแค่ แฟนเก่า

หลังจากวันนั้นที่เราเดินชนกัน..ไม่ได้มีแค่เขาที่ลืมผมไม่ได้ เพราะผมเองก็ลืมนัยน์ตาสีชาโคลคู่นั้นไม่ได้เหมือนกัน

นี่เป็นครั้งที่55แล้วที่พี่โซลเมตไม่ยอมพูดอะไรด้วยเลย ทว่าล่าสุดครั้งที่56คู่แห่งโชคชะตาของเขาก็ยอมพูดด้วยสักที แต่ใครจะรู้ว่าเนี่ยเหรอ..คือสิ่งที่ต้องการพูดกับเขา

ผมต้องทำยังไง...ถึงจะเลิกรักคุณคนนั้นได้