ฉันยังจำทุกอย่างได้ดี ทุกคำพูด แววตาที่อ่อนระโหย ฉันจำได้ จำได้แม้กระทั่งจังหว่ะลมหายใจของเขา แม้ผ่านมานานแต่คำพูดของเขายังก้องอยู่ในใจทุกคำ ใช่ทุกคำ ! แปลกนะแต่มันเป็นอย่างนั้นจริง ๆ

น้ำค้างบนใบไผ่ยามเช้าหล่นเเปะเปาะ สายหมอกหนาเวลานี้ก็เริ่มจางลงแล้ว พวกเขาตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกอันแปลกใหม่วันนี้เป็นวันเดินทาง ชีวิตอันรอเวลาเน่าเปื่อยเอ๋ย บัดนี้ฉันรักเธอมากกว่าสิ่งใด !

เช้าเช้าพอย่ำรุ่ง ก็เดินมุ่งเข้าท้องนา กลิ่นหมอกมิทันซา ก็ไถ่ผ่าชำแรกดิน ไถแปร และไถดะ ฉะนี้ละ เป็นอาจิณ อีกหน่อย พอฝนริน หว่าลงดิน ไว้รอดำ