- 8
- 82
- 0
- 0 (0)
รอยปริศนาสีฟ้าปรากฏขึ้นและมันกำลังกลืนกินร่างกายของเขา. จิตต้องสืบค้นเข้าไปถึงที่มาของรอยปริศนา ผ่านเรื่องราวที่ถูกเก็บไว้ จากครอบครัว และค้นพบความจริงที่ยากเกินเข้าใจ
รอยปริศนาสีฟ้าปรากฏขึ้นและมันกำลังกลืนกินร่างกายของเขา. จิตต้องสืบค้นเข้าไปถึงที่มาของรอยปริศนา ผ่านเรื่องราวที่ถูกเก็บไว้ จากครอบครัว และค้นพบความจริงที่ยากเกินเข้าใจ

ความสุขอาจไม่ได้อยู่ที่การมีทุกอย่างครบถ้วน แต่อยู่ที่การยอมรับในสิ่งที่เราเป็น เรียนรู้ที่จะรักตัวเอง ปล่อยวางเรื่องที่ทำให้เหนื่อยใจ และมองเห็นคุณค่าของช่วงเวลาเล็ก ๆ
หลังห่างการเขียนไป 12 ปีเต็ม ฉันถามตัวเองว่า ถ้ากลับมาเขียนหนังสืออีกครั้งจะเขียนเพื่ออะไร ใช้เวลาหลับตานอนคิดอยู่พักใหญ่ ก็ได้คำตอบตามชื่อเรื่อง เพื่อแดดอุ่น เพื่อแสงดาว เพื่อมีชีวิตอยู่ต่อในทุกๆวัน
คังแทจุน นักเรียนมัธยมปลายที่ถูกบูลลี่รังแกมาตลอด เกิดเหตุการณ์พลิกผันจนได้เงินก้อนมาทำธุรกิจ จนถูกเจ้าของร้านกาแฟคู่แข่งทางธุรกิจใส่ร้ายทำให้ต้องจำคุก 5 ปี เกมการล้างแค้นทางธุรกิจจึงเริ่มขึ้น
"มนุษย์คือสัตว์ประเสริฐ" นั่นคือสิ่งที่พวกเขาใช้เรียกเผ่าพันธุ์ของตน...แต่ว่านั่นเป็นเพียงแค่มุมมองที่พวกเขามองก็เท่านั้น...เพราะความจริงแล้วมนุษย์เองก็ไม่ต่างไปจากสัตว์เดรัจฉานที่มีสติปัญญาสูงกว่า
ถึงฉันในวัยเยาว์ หากวันหนึ่งเธอได้อ่านเรื่องราวของเราจนจบ ฉันสงสัยว่าเธอจะยังอยากเติบโตมาเป็นฉันอยู่ไหม เพราะโลกที่เธอเฝ้ารอ ไม่ได้อ่อนโยนกับเราอย่างที่เคยหวังไว้เลย
เรื่องราวของชายคนหนึ่งที่ล้มเหลวในชีวิต พังทลายทุกอย่าง จากเด็กหนุ่มผู้สดใสกลับกลายเป็นมืดหม่นและได้แต่จมปลักอยู่กับอดีตของตน มีชีวิตอย่างว่างเปล่าไร้สีสันเหมือนก่อน และข้อความเหล่านี้คือสิ่งภายในใจ

-
ระหว่างโลกความจริงอันแสนขมขื่น กับโลกความฝันแสนหอมหวาน… เสมือนยาพิษที่หลับแล้วอาจจะไม่มีวันตื่นขึ้นมา— ถ้าเป็นคุณ จะเลือกทางไหนกันนะ?

เขาเก่งพอจะชนะทุกสนาม แต่ไม่เคยชนะครอบครัวที่เรียกการทำลายความฝันว่า “ความหวังดี”
วรรณกรรมวิเคราะห์พฤติกรรมและสัญชาตญาณมนุษย์เชิงจิตวิทยา มีเนื้อหาที่อาจกระทบกระเทือนจิตใจ เหมาะสำหรับผู้ใช้วิจารณญาณในการอ่าน
เมื่อข้อมูลส่วนตัวนับล้านถูกซื้อขายในโลกมืด และทุกสายโทรเข้าอาจเป็นจุดเริ่มต้นของหายนะ
ทำงานหนักแค่ไหน ถึงจะพอ? เรื่องราวของหญิงสาวที่ต้องหยุดวิ่งไล่ตามความสำเร็จ เพื่อกลับมาถามตัวเองว่า...ฉันมีความสุขจริงไหม
กาลครั้งหนึ่ง..หนึ่งวันมี๒๔ชม.หรือ๔ยาม..กาลเวลาไม่คอยท่าเฉกเช่นสายน้ำไม่ไหลย้อนกลับ..ลิขิตอักษรคือเพื่อนที่สร้างความสุนทรีย์..ก่อเกิดเรื่องสั้นจากจินตนาการ
เรตะเด็กหนุ่มที่พึ่งเรียนจบมัธยม เขากำลังเครียดกับอนาคตตรงกันข้ามกับเพื่อนของเขา แต่ความกังวลของเขาก็หายไปทันทีที่เมื่อเขาถูกลักพาตัวไป
บันทึกของฉันในวันที่ไม่มีเธอ ....สามีของฉันจากไปเพราะอุบัติเหตุที่ไม่คาดฝัน 12 ปีของเราเปลี่ยนไปตลอดกาล ฉันหวังว่าการเขียนบันทึกนี้จะช่วยค่อย ๆ ซ่อมแซมบางส่วนที่แหว่งวิ่นได้บ้าง :)
สวัสดี จากผู้แต่ง: เรื่องนี้ไม่เก็บเงินถ้าจะเก็บก็เก็บแต่ฉากอย่างว่ากับตัวละครผู้หญิง และอีกอย่างนิยายเรื่องนี้เขียนขึ้นมาเพื่อคนที่อยากเห็นสังคมลุกเป็นไฟเท่านั้น
เช่าลุง แอพพลิเคชั่นทางเวปไซต์