กาลครั้งหนึ่ง..หนึ่งวันมี๒๔ชม.หรือ๔ยาม..กาลเวลาไม่คอยท่าเฉกเช่นสายน้ำไม่ไหลย้อนกลับ..ลิขิตอักษรคือเพื่อนที่สร้างความสุนทรีย์..ก่อเกิดเรื่องสั้นจากจินตนาการ

ทำงานหนักแค่ไหน ถึงจะพอ? เรื่องราวของหญิงสาวที่ต้องหยุดวิ่งไล่ตามความสำเร็จ เพื่อกลับมาถามตัวเองว่า...ฉันมีความสุขจริงไหม

ชายผู้ล้มเเล้วในชีวิต

หลังพระอาทิตย์ตก ห้ามเปิดประตู ห้ามมองออกนอกหน้าต่าง และห้ามตอบเสียงเรียกชื่อ... เพราะเมื่อความมืดมาเยือน “มัน” ก็จะออกมา

"ในห้องที่เต็มไปด้วยกระจก 7 บาน... คุณแน่ใจได้อย่างไรว่าคนที่ส่องกลับมาคือตัวคุณจริง ๆ? หรือมันคือใครอีกคน จากกระจกบานที่แปดที่ไม่มีอยู่จริง"

ในยุคที่ AI ทำแทบทุกอย่างได้ ผลงานมนุษย์ยังจะมีความหมายหรอ (ขอโทษสำหรับปกเดี๋ยวจะมีการเปลี่ยนทีหลังครับ)

เมื่อโลกข้างนอกทำให้คุณเหนื่อยล้าจนเกินไป…บาร์ลับหลังเที่ยงคืนแห่งนี้พร้อมที่จะต้อนรับ หากว่าคุณต้องการเพียงใครสักคนที่จะคอยรับฟังสิ่งที่คุณอยากระบายเงียบๆ และชงเครื่องดื่มให้กับคุณ

แม้ท่ามกลางแสนโกฏจักรวาลอันเรืองรอง ความเสื่อมและมิจฉายังถือกำเนิด จนแสงหนึ่งเดินทางผ่านอนันต์ ปลุกปีติ กำลังใจ และความดีที่เหล่าเทพเกือบหลงลืม

มันไม่รู้ว่าตนอยู่ในอนธการมานานเท่าใด รู้เพียงความเจ็บปวดที่ไม่มีวันสิ้นสุด จนวันหนึ่งแสงที่ไม่รู้ที่มาส่องลงมา และทำให้มันระลึกได้ว่า เหตุใดตนจึงต้องอยู่ที่นี่

พอตกกลางคืนทีไรฉันก็นึกถึงเธอ เสมอเรื่องราวของเด็กสาวม.ปลายชื่อ มิซึโนะ ไอริ ที่ต้องการตามหาความหมายในชีวิตของเธอ โดยไม่รู้ว่าต้องเจอกับอะไรหรือแม้แต่กำลังตามหาอะไร สู่การเดินทางครั้งสุดท้ายของชีวิต

A true story of a single mother’s love, sacrifice, and courage as she raises her son with kindness and hope. A journey proving that unconditional love can turn every challenge into strength.

ผู้ชนะตัวจริงมักซ่อนอยู่เบื้องหลังเสมอ

เช่าลุง แอพพลิเคชั่นทางเวปไซต์

เรตะเด็กหนุ่มที่พึ่งเรียนจบมัธยม เขากำลังเครียดกับอนาคตตรงกันข้ามกับเพื่อนของเขา แต่ความกังวลของเขาก็หายไปทันทีที่เมื่อเขาถูกลักพาตัวไป

เพราะโลกใบนี้มันบิดเบี้ยว มีหนทางเดียวที่จะอยู่รอด คือ การสร้างสิ่งที่บิดเบือนทุกสิ่งทุกอย่าง

บันทึกของฉันในวันที่ไม่มีเธอ ....สามีของฉันจากไปเพราะอุบัติเหตุที่ไม่คาดฝัน 12 ปีของเราเปลี่ยนไปตลอดกาล ฉันหวังว่าการเขียนบันทึกนี้จะช่วยค่อย ๆ ซ่อมแซมบางส่วนที่แหว่งวิ่นได้บ้าง :)

หลังห่างการเขียนไป 12 ปีเต็ม ฉันถามตัวเองว่า ถ้ากลับมาเขียนหนังสืออีกครั้งจะเขียนเพื่ออะไร ใช้เวลาหลับตานอนคิดอยู่พักใหญ่ ก็ได้คำตอบตามชื่อเรื่อง เพื่อแดดอุ่น เพื่อแสงดาว เพื่อมีชีวิตอยู่ต่อในทุกๆวัน