ลีลาวรินทร์

เมื่อเขาหักหลัง... เธอก็แค่ยื่นใบหย่า

ปีที่ 16 ของการแต่งงาน : ลูกโตเป็นหนุ่ม สามีนอกใจ เมียน้อยตามรังควาน เรื่องดีเรื่องเดียวของปีนี้ก็คือ หนุ่มน้อยหนุ่มใหญ่แย่งจีบให้ควัก แต่พอตัดสินใจว่าจะหย่า พู่กลิ่นก็แทบบ้า เมื่อพบว่า ...ท้องลูกแฝด!

“จะระริกระรี้กับใครก็อย่าลืมว่าเป็นเมียผม” ชายหนุ่มยังคงย้ำกรอกหู “จะเมียเก็บ เมียน้อย หรือเมียแบบไหน ก็คือเมียจำไว้!”

ผมขอล่ะ ให้ทำอะไรก็ยอมทั้งนั้น... แต่ช่วยเก็บลูกไว้เถอะนะ อย่าทำร้ายเขาเด็ดขาด!

จันทร์รุ่งเพิ่งรู้ว่าแววตาของปราณยามที่มองมา มันเต็มไปด้วยความสงสารและเห็นใจ... หาใช่ความรักอย่างที่เธอเฝ้ารอตลอดมา

พ่อเธอติดหนี้แม่เขา... จุดเริ่มต้นสุดคลาสสิคที่ทำให้พระ-นางได้กัน ซึ่งอันที่จริง โมลีก็อยากเป็นเมียชวินบุตรให้เรื่องมันจบซะ แต่เปล่าเลย เรื่องมันไม่เป็นอย่างนั้น ไม่เป็นอย่างทีคิด ไม่เลยแม้แต่นิดเดียว

“เราไม่ใช่พี่น้องกัน ให้ตายไปก็ยังไม่ใช่! ว่านเป็นเมียฉัตร ... จะกี่ชาติก็เป็นได้แค่นี้เท่านั้น”

เกลียดปันมากไม่ใช่เหรอคะ? เกลียดปันแล้วมาหวงปันทำไม? แค่หมาตัวผู้ยังใกล้ปันไม่ได้ แล้วคุณแสนจะย้ำทำไมว่าเกลียดๆๆๆ ... คนเกลียดกัน เขาไม่คลั่งรักกันแบบนี้หรอกค่ะ! (เบ้ปาก มองบน ยักไหล่ ... เชิด)

ยิ่งเขารักพี่สาวของเธอมากเท่าไหร่ เขายิ่งเกลียดชังเธอเท่านั้น!

“ไม่ต้องกังวลหรอกน่า มันไม่ท้องง่ายๆ หรอกคนเรา ถ้าท้องขึ้นมาให้เรียกหมาเลยเอ้า”