กวี เมืองลับแล

เมื่อวันที่หมาป่ารอพิพากษามาถึง "ขอดวงวิญญาณของข้าไม่ไปไหน ขอให้พวกมันได้ชดใช้ ขอลมหายใจนิรันดร์ให้ข้า!" พันสองร้อยปีที่เฝ้ารอ...นรกส่งมาเกิดกันแล้วงั้นเหรอ! ข้าจะเป็นคนตัดสินความชั่วของพวกมันเอง

ข้ารู้ดีว่าไม่ควรมีสัมพันธ์ทางใจกับมนุษย์ ในห้วงเวลาที่ต่างกัน ร้อยปีนั้นสั้นนิดเดียว เพียงข้ากระดิกนิ้วครั้งเดียว วิญญาณเจ้าอาจดับสูญ เช่นนั้นแล้ว ก็ช่างมันเป็นไร ข้าจะเลือกเสียงหัวใจ ไม่สนสิ่งใดแล้ว