gieowgoi (เกี่ยวก้อย)

วันแรกของการรับน้อง “เธอ” เดินชน “เขา” จนกาแฟหกเต็มเสื้อ จากที่รู้สึกผิดและคิดที่จะขอโทษ ผู้ชายปากเสียคนนั้นกลับด่าเธอต่อหน้าทุกคน และเพราะเธอไม่ใช่คนยอมใคร เธอจึงด่ากลับทันที โดยไม่รู้เลยว่า…

"มาเป็นของฉัน ไม่มีสิทธิ์รัก ไม่มีสิทธิ์ออกเสียง และห้ามให้ใครรู้"

เขา...คุณหมอหนุ่มทายาทเจ้าของโรงพยาบาล หล่อ รวย เย็นชา และไม่เคยเห็นผู้หญิงคนไหนอยู่ในสายตา เธอ...นักศึกษาสาวที่ถูกผู้ใหญ่จับหมั้นกับเขา ทั้งที่ต่างคนต่างไม่เต็มใจแต่เมื่อวันเวลาผ่านไป จากคู่หมั้น...

เมื่อต้องเข้ามาอยู่ในบ้านของเขาด้วยฐานะหลานป้าแม่บ้าน ถึงแม้จะเป็นเด็กทุนเรียนดี แต่เธอก็ต้องเจียมตัวเพราะฐานะที่ต่างกัน ต้องเก็บซ่อนความรู้สึกที่มี...ไม่อาจเอื้อมถึงเขาได้เลย

เมื่อหน้าที่ที่ต้องทำตามสัญญาของสองตระกูลเธอก็พยายามรักษาสัญญาส่วนเขาที่ไม่ชอบความผูกมัดเลือกใช้อคติเข้าตัดสินในตัวเธอโดยไม่ได้มองถึงจิตใจที่แท้จริงของเธอเลย

ที่กูทำเป็นเมิน....เพราะกูหึงมึงจนจะบ้าตายอยู่แล้วไงฟองดาว....กูเกลียดเวลาเห็นมึงไปยิ้มให้ไอ้หน้าจืดนั่น กูเกลียดที่มึงทำท่าเหมือนจะเดินจากกูไป... กูมันปากหมา กูมันซึน กูมันไม่ดีเองกูยอมรับ ...

เด็กเรียนอย่างเธอไม่ควรเข้ามาใกล้....คนอย่างเขา... โดยเฉพาะ...."รุ่นพี่วิศวะใจร้าย" ที่ขึ้นชื่อว่าไม่มีหัวใจ

ความรู้สึกผิดในอดีตที่ทำให้เธอฝั่งใจ เหมื่อนตราบาปที่กลับมาทำลายความรู้สึกที่มีภายในจิตใจของเธอ เมื่อเธอเจอเขาอีกครั้ง

เขา คือ มาเฟีย ผู้มีอำนาจ ส่วน เธอ คือ เด็กในปกครองของเขาที่ไม่มีวันปล่อยไป

เธอเป็นแค่ลูกหนี้อย่าคิดจะมีเรียกร้องสิทธิ์อะไร......ถึงคนที่ขโมยของๆฉันไปคือพ่อของเธอ ดังนั้นเธอเป็นลูกก็ต้องชดใช้

เพื่อน...คำว่าเพื่อนเขาจึงมองข้าม แต่สำหรับเธอความสัมพันธ์ที่เป็น ‘เพื่อนสนิท’ มันค้ำคออยู่... คำว่าเพื่อนมันสนิทใจเกินกว่าจะข้ามเส้น และเธอก็กลัวเหลือเกินกว่าจะเสียเขาไป