รอยแผลเป็นขีดแนวนอนจาง ๆ ที่ต้องใช้ปลายนิ้วสัมผัสถึงจะรับรู้ได้ และมันไม่ได้มีเพียงขีดเดียว หากแต่มีรอยเจือจางเป็นริ้วอีกมากมาย ทันใดนั้นน้ำเสียงแผ่วเบาเปรยผ่านริมฝีปากบางสวยว่า คุณช่วยได้ ใช่มั้ย..?

ชั้น...ก็เป็นแค่คนตัวเล็ก ๆ ไม่สิ...เป็นแค่ผีเสื้อตัวน้อยท่ามกลางฝูงชน ทำได้เพียงแค่แหงนหน้าและเฝ้ามองเธอคนนั้น ที่เป็นเสมือนแสงสว่างเหนือผู้คนทั้งยังสูงส่งราวกับเทพีวีนัส...

อนาคตของทุกสรรพสิ่งถูกผูกเอาไว้ด้วยพันธนาการที่ไม่มีที่สิ้นสุด อนาคตใหม่อยู่ที่ไหนกัน? ตอบได้เลยว่าไม่มี...

ใครกัน....ที่ยืนข้างหลัง?