Little_light (Yuri)

“เพราะพี่แพร์นั่นแหละ! ฮึก... ลิต้าไม่เข้าใจเลยว่าถ้าพี่ไม่ได้คิดจะจริงจังกับลิต้า แล้วจะมาขอโอกาสจากลิต้าทำไม!” “หมายความว่ายังไงลิต้า?”

“ที่ผ่านมา...มันไม่มีความหมายอะไรกับพี่เลยงั้นเหรอคะ? พี่ไม่คิดอะไรกับพายจริง ๆ งั้นเหรอ?” “ขอโทษนะ ฉันไม่รู้ว่าเธอกำลังคิดอะไร แต่ถ้าเธอจะพูดถึงเรื่องเก่า ๆ ฉันก็อยากบอกตรงนี้เลยว่า ฉันไม่ได้คิดอะไร”

อยู่ ๆ เธอก็มาตกม้าตายเพราะยัยตัวเล็ก ลูกสาวเพื่อนแม่ “อื้อ! ไม่!” “พี่ฟ้า... ทนไหวงั้นเหรอคะ? ไอรู้ว่าพี่ไม่ได้ปลดปล่อยมาหลายวันแล้ว”

"ฉัน...ฉันไม่ได้แต่งงานค่ะ" "ดูใจง่ายดีนี่ ไม่สมกับเป็นเธอเลยสักนิด"

“อุ้ย! คุณวิเวียนทำอะไรคะเนี่ย” “ก็...หอมแก้มไงคะ เป็นเพื่อนหอมแก้มกันไม่ได้เหรอคะ”

"ชอบแรง ๆ หรือคนสวย แล้วพอพรุ่งนี้สร่างเมาอย่ามาว่าฉันก็แล้วกัน ถ้าฉันทำอะไรรุนแรงกับเธอ" "ฉันไม่ได้ชอบความรุนแรง แต่ฉันชอบความเร่าร้อน คุณทำเป็นไหมล่ะ ถ้าคุณทำเป็นคืนนี้ทั้งคืนฉันเป็นของคุณค่ะ“

"ทำไมท่านประธานถึงมายืนอยู่ตรงนี้ล่ะคะ? " "ฉันไม่ได้ตั้งใจจะรบกวน" พลอยชนันท์พูดเบา ๆ พร้อมกับใบหน้าที่เริ่มขึ้นสี ภาพเหตุการณ์เมื่อสักครู่นี้ติดอยู่ในหัวของเธอจนไม่อาจลบออกไปได้

เพราะต่างฝ่ายต่างก็ได้ประโยชน์ นั่นจึงทำให้เกิดสัญญาแปลก ๆ ระหว่างทั้งสองเริ่มต้นขึ้น

“คุณเป็นบ้าอะไรเนี่ย ฉันไม่มีทางพูดกับคุณรู้เรื่องหรอก กลับไปซะเถอะค่ะ!” “ไม่กลับ น้องสาวฉันบอกว่าตื้อเท่านั้น เพราะฉะนั้น ฉันจะตื้อจนกว่าเธอจะยอมรับฉัน”

“ดูแลตัวเองไม่ได้ก็ยังกล้าดื่มเยอะขนาดนี้” “ปล่อยฉันนะ” "อย่าดิ้นสิ เดี๋ยวตกลงไปขาหักขาแพลงเดินแบบไม่ได้ ไม่รู้ด้วยนะ"

"อรุณสวัสดิ์ค่ะ ท่านรอง" "อืม รู้สึกยังไงบ้าง" "หมายถึง...รู้สึกอะไรเหรอคะ?" "ก็เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนไง ฉันรู้นะว่าเธอยังมีสติอยู่"

"อืม...คุณหมอ" "พี่บุ้งกี๋ค่ะ...หรือจะเรียกบุ้งกี๋เฉย ๆ ก็ได้" คุณหมอคงจะรู้ว่าฉันใกล้จะขาดอากาศหายใจจึงยอมผละจูบดูดดื่มออก และในนาทีนั้นฉันก็ครางพึมพำในลำคอด้วยน้ำเสียงเสียดาย…

“ต่อให้เธอหลอกพี่ แต่พี่ก็อยากรู้ว่าเวลาที่เธออยู่กับพี่ เธอเคยรู้สึกอะไรจริง ๆ บ้างมั้ย” “พี่เดียร์…”

"คุณภาโกรธหนูเรื่องคืนนั้นที่หนูจูบคุณใช่มั้ยคะ" "หยุดพูดถึงเรื่องนี้ซะ น้ำผึ้ง"

โบราณว่าเอาไว้… เกลียดอะไรมักได้อย่างนั้น

"ไม่! ยีนส์...ควีนยอมแล้ว ควีนยอมทุกอย่าง ยีนส์อย่าไปไหนอีกเลยนะ" "มันไม่สายไปเหรอควีน ยีนส์ไม่อยากรู้อะไรจากควีนแล้ว"

"งั้นก็ดีแล้วที่คุณมาหาฉันถึงที่ เพราะฉันก็อยากจะรู้เหมือนกันว่าผู้หญิงเปรี้ยวจี๊ดเข็ดฟันอย่างคุณ จะยังบริสุทธิ์อยู่ หรือจะเน่าเฟะขนาดไหน"

“คนของฉันหิวแล้วเธอไปทำอาหารสิ” “คุณจะให้ค่าแรงฉันเพิ่มเหรอคะ? ฉันไม่ได้มีหน้าที่ทำอาหาร คุณก็เคยบอกฉันแล้วนี่คะ?”

สัญญา 6 เดือน หลังจากนั้นเราจะเป็นอิสระต่อกัน "บอกฉันสิคะ ว่าคุณเองก็ต้องการฉัน ไม่อยากไปไหน..." "ฉะ ฉัน..."

"เรื่องเมื่อคืน... พิมพ์อยากให้พี่ลืม ๆ มันไปซะ ให้ทำเหมือนว่ามันไม่เคยเกิดขึ้น"