- 13
- 67
- 0
- 0 (0)
'คนบ้าอะไรจะสวยได้ขนาดนี้ สวยไม่เผื่อคนอื่นเลยหรือยังไง? ทำไมถึงตรงสเปกเราจังเลย ฉันจะเอาคนนี้แหละ จะเอาคนนี้!'
'คนบ้าอะไรจะสวยได้ขนาดนี้ สวยไม่เผื่อคนอื่นเลยหรือยังไง? ทำไมถึงตรงสเปกเราจังเลย ฉันจะเอาคนนี้แหละ จะเอาคนนี้!'
"อืม...คุณหมอ" "พี่บุ้งกี๋ค่ะ...หรือจะเรียกบุ้งกี๋เฉย ๆ ก็ได้" คุณหมอคงจะรู้ว่าฉันใกล้จะขาดอากาศหายใจจึงยอมผละจูบดูดดื่มออก และในนาทีนั้นฉันก็ครางพึมพำในลำคอด้วยน้ำเสียงเสียดาย…
“ต่อให้เธอหลอกพี่ แต่พี่ก็อยากรู้ว่าเวลาที่เธออยู่กับพี่ เธอเคยรู้สึกอะไรจริง ๆ บ้างมั้ย” “พี่เดียร์…”
"คุณภาโกรธหนูเรื่องคืนนั้นที่หนูจูบคุณใช่มั้ยคะ" "หยุดพูดถึงเรื่องนี้ซะ น้ำผึ้ง"
โบราณว่าเอาไว้… เกลียดอะไรมักได้อย่างนั้น
"ไม่! ยีนส์...ควีนยอมแล้ว ควีนยอมทุกอย่าง ยีนส์อย่าไปไหนอีกเลยนะ" "มันไม่สายไปเหรอควีน ยีนส์ไม่อยากรู้อะไรจากควีนแล้ว"
"งั้นก็ดีแล้วที่คุณมาหาฉันถึงที่ เพราะฉันก็อยากจะรู้เหมือนกันว่าผู้หญิงเปรี้ยวจี๊ดเข็ดฟันอย่างคุณ จะยังบริสุทธิ์อยู่ หรือจะเน่าเฟะขนาดไหน"
สัญญา 6 เดือน หลังจากนั้นเราจะเป็นอิสระต่อกัน "บอกฉันสิคะ ว่าคุณเองก็ต้องการฉัน ไม่อยากไปไหน..." "ฉะ ฉัน..."
"เรื่องเมื่อคืน... พิมพ์อยากให้พี่ลืม ๆ มันไปซะ ให้ทำเหมือนว่ามันไม่เคยเกิดขึ้น"
“หึ ผู้หญิงหลายคนก็ทำแบบนี้กับฉัน ก็นะ... เพราะฉันทั้งรวย ทั้งสวย ไม่ว่าใครก็อยากเข้าใกล้อยู่แล้ว แต่ว่าโทษทีแล้วกัน ฉันมันพวกสมภารไม่กินไก่วัดซะด้วยสิ”
แรก ๆ เพียงแค่ต้องการคนช่วยคลายความเบื่อ แต่พอได้เจอกับเธอ… กลับทำให้อยากครอบครองเธอไว้เพียงคนเดียว
"สำหรับเรื่องคืนนั้นระหว่างคุณกับหนู ถ้าเกิดมันทำให้คุณอึดอัดจนไม่อยากอยู่ใกล้หนู หนูก็จะย้ายออกไปเองค่ะ และหนูก็จะไม่กลับมาที่นี่อีก"
"ถ้าหากคุณจะให้ฉันอยู่ในฐานะนางบำเรอ คุณก็ควรบอกฉันตั้งแต่แรก" "ถ้าอยากเป็นมาก ก็เป็นเลยไหม?"
“พี่ไม่สนใจใครหรอก ตอนนี้พี่สนแค่เรา ดูไม่ออกหรือไง”
"คุณเป็นแค่เจ้าหนี้ ไม่ใช่เจ้าชีวิตของฉันสักหน่อย อย่ามาออกคำสั่งให้ฉันทำนั่นทำนี่ ฉันไม่ใช่ทาสของคุณนะ"
“แกต้องลืมคุณมายาและต้องเข้มแข็งให้ได้ ปรวีย์!” “ก็ฉันอยากได้เขามากนี่นา ฮือ... แล้วยัยแฟนเก่าเฮงซวยนั่นโผล่มาจากไหน!!”
"คืนนี้เธอช่วยลบทุกอย่างที่มันเกิดขึ้นในใจให้ฉันได้ไหม" “พี่วิแน่ใจแล้วใช่ไหมคะ? ว่าจะให้ฝันทำแบบนั้นได้จริง ๆ”
อยู่ ๆ เธอก็มาตกม้าตายเพราะยัยตัวเล็ก ลูกสาวเพื่อนแม่ “อื้อ! ไม่!” “พี่ฟ้า... ทนไหวงั้นเหรอคะ? ไอรู้ว่าพี่ไม่ได้ปลดปล่อยมาหลายวันแล้ว”
“ฮารุขอโทษค่ะ” "พี่ไม่จำเป็นต้องขอโทษเรื่องนั้นก็ได้ แต่ขออย่างเดียว อย่าให้ฉันต้องเห็นพี่หัวเราะกับคนอื่นแบบนั้นอีก"
“ฉะ ฉัน... อื้อ! ไม่อยากทำแบบตอนนั้น” “แล้วยังไง ตอนนี้เธอจะปฏิเสธว่าเธอรู้สึกไม่ดีงั้นเหรอ?”
