เมื่อศิวภัทรนาคาได้พานพบกับมนุษย์ชายผู้หนึ่ง จึงเกิดความรักใคร่เสน่หา แม้รู้ว่าโชคชะตาลิขิตมาให้ต่างกัน แต่งโดย เมฆพราวชมพู

ถึงจะเป็นเพียงบ่าวไพร่ไร้ยศฐาบรรดาศักดิ์ แต่ทั้งหมดชีวีจักขอยอมพลีภักดิ์เพื่อผู้เป็นนายที่ข้ารักจนสุดลมหายใจ

ผมเกลียดขี้หน้าไอ้เด็กบ้านนอกคนนั้นตั้งแต่แรกเห็น แต่แปลกใจตัวเอง เหลือเกินว่าในวันที่ไม่เจอเขา ทำไมต้องคิดถึงด้วย นี่ใจผมเป็นอะไร เขียนโดย เมฆพราวชมพู

ด้วยความผูกพันที่เคยมีให้แก่กันและความพลัดพรากในวันนั้น แต่แล้วโชคชะตาก็นำพาให้ทั้งสองหัวใจได้กลับมาพบกันอีกครั้ง..ปล คนเขียนคือคนเดียวกันกับนามปากกา เมฆพราวชมพู