มลพิสุทธิ์.

“บ้าหรือเปล่าวะเนี่ยไอ้เต แปลกๆ นะตั้งแต่ออกจากป่ามานึกยังไงถึงจะมาทำดีกับพี่สาวกู พี่พายบอกรำคาญก็น่าจะรู้ตัวนะ แล้วอีกอย่าง คนบ้านนายก็ไม่ชอบบ้านฉัน นายอย่ามาวุ่นวายดีกว่า” “เหยียบเบรกก่อนดิไอ้ทาย"

เมื่อชีวิตมาถึงทางตันและแม่ป่วยหนักลินเด็กสาวชาวสวนผู้ต้อยต่ำกลับค้นพบไหวิเศษ ในตำนานที่สามารถทวีคูณสมบัติพลิกชีวิตให้ร่ำรวยในพริบตาทว่าพลังอันเหนือธรรมชาติกลับมาพร้อมกับรสชาติของความละโมบ

“กานดา! ฉันส่งเธอมาที่นี่เพื่อให้มาช่วยงาน ไม่ใช่มาเสนอตัวทำหน้าที่อย่างอื่นที่ฉันไม่ได้สั่ง” พรนภาว่าขึ้นเสียงเรียบด้วยความโมโม คำพูดของคุณนายเหมือนตบหน้าเธอกลางอากาศ เธอยืนฟังคุณนายว่าให้เธอนิ่ง ๆ

สุดารัตน์สาวออฟฟิศที่ถูกเลิกจ้าง ตัดสินใจกลับมาอยู่บ้านที่ต่างจังหวัดเธอได้เจอกับเพื่อนเก่าอย่างธีรกรเจอหน้ากันครั้งเเรกก็ไม่ชอบกันเเล้วมาดูกันว่าสองคนนี้จะลงเอยกันแบบไหน ติดตามอ่านกันได้เลยค่ะ

"ฉันจะคอยดูนะยัยพาว่าแกจะปากแข็งแกล้งทำเป็นแค่น้าหลานไปได้อีกนานแค่ไหนเจอผู้กองวินต้อนหนักๆทุกวันแบบนี้ระวังเหอะซักวันแกจะยอมใจอ่อนให้หลานชายสุดหล่อของแก!"ภาวินีได้แต่หยิบหมอนบนโซฟาขึ้นมาเขวี้ยงใส่

"ฉันสัญญากุล ฉันสัญญาต่อหน้าเธอตรงนี้เลยว่าฉันจะปรับปรุงตัว จะใจเย็นลง จะไม่ตะคอกเสียงดังใส่เธออีกแล้ว และจะฟังกุลทุกเรื่อง ขอแค่เธอบอก ขอแค่เธออย่าเงียบใส่ฉันจนทำเหมือนฉันไม่มีตัวตนแบบนั้นอีก"

"ใช่ค่ะ หลินไม่อยากไปอยู่กับเพื่อนของพ่อ หนูไม่อยากไปอยู่ผู้ชาย" ลินลดาบอกพ่อไปตามความจริง เธอไม่อยากไปอยู่กับเพื่อนพ่อเลย "ผู้ชายที่ไหนลูก พี่หยกเขาเป็นผู้หญิง" กันยารัตน์บอกลูกสาวที่เข้าใจผิด

"หมามันไปแล้วคุณฟ้า" กมลหันหน้ามาดูก็ไม่เห็นไทเกอร์อยู่ข้างหลังของเธอแล้ว "ขอโทษนะคะคุณศิ ที่เมื่อกี้ฉันกระโดดกอดคุณ" กมลพูดขอโทษเขาด้วยน้ำเสียงปกติ และเขินอายนิดหน่อย

“กูไม่ได้ชอบว่าน กูคิดกับมันแค่เพื่อน กูไม่ได้รู้สึกอะไรกับมันเลย กูไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามันแอบชอบกูอยู่ ตอนกูได้ยินที่มันพูดกูก็ตกใจ ไม่คิดว่ามันจะชอบกู" เขาบอกความในใจให้เพื่อนฟังเขาคิคกับว่านแค่เพื่อน

"ปล่อยน้าเดี๋ยวนี้นะกร! เดี๋ยวใครมาเห็นเข้ามันจะดูไม่ดี" รสาพูดเสียงดังเพื่อให้ปกรณ์ปล่อยยิ่งพูดหลานเธอยิ่งกอดรัดเเน่นขึ้นไปอีกแถมยังเอาคางมาวางไว้บนไหล่เธออีก