ซูเย่าเฉินหวนคืนเมืองหลวงเป็นครั้งแรกในรอบห้าปี กลับเผชิญคดีฆาตกรรมน่าสะเทือนใจ แต่อะไรก็ยังไม่ชวนให้สะเทือนเท่าบุรุษลึกลับที่รู้จักแต่คำว่า 'ใช่' และ 'ไม่' ที่เจตนาพัวพันกับเขาอย่างไม่จบไม่สิ้น

‘ห่านป่า’ มีกฎเพียงหนึ่งเดียว คือห้ามใช้กำลังต่อยตีกันในร้านเด็ดขาด ไม่มีใครรู้แน่ชัดว่าเถ้าแก่โยวอิ่งชวนแห่งโรงเตี๊ยมห่านป่ามีฝีมือแค่ไหน แต่เล่ากันว่าคนที่กล้าลองดี ป่านนี้กระดูกไปอยู่ไหนแล้วไม่รู้

เมื่อจะถูกส่งตัวไปเป็นอนุ เขา--ไป๋จื่อเซี่ยวกลับไม่คิดยินยอม ใครต่อใครว่ากันว่าลูกหลานอนุย่อมไม่พ้นต้องเป็นอนุ อยู่หรือตายล้วนต่ำต้อย แต่ถึงอย่างนั้น ใช่ว่าจะยินยอมเป็นอนุให้ใครก็ได้เสียหน่อย

สิบปีผ่านไป คนหนึ่งคล้ายจะเปลี่ยน ส่วนเขา แค่ความชอบของตนเองก็ยังไม่รู้จะวางลงที่ไหน - แต่ใครจะนึกว่า "ความชอบ" ในอดีต รุ่นพี่ที่เขาเคยสารภาพรักเมื่อ 10 ปีก่อน...จะกลับมาในรูปของเภสัชที่ร้านยาใกล้บ้าน

'จงยิ้มรับกับชีวิตอย่างชื่นบาน เผชิญความเปลี่ยนแปลงแล้วเดินต่อไป'...คือข้อความที่แฟนคนแรกและคนสุดท้ายของผาสุกทิ้งไว้ให้ ก่อนที่อีกฝ่ายจะกลับมาหาเขาอีกครั้ง...ในฐานะลูกน้องใต้สังกัดของเขาเอง