มนต์จันทร์

ตอนแรกเป็นความสัมพันธ์ต่างตอบแทน ‘เอาไปเอามา’ ต่างคนต่างติดใจ

สายเลือดที่นายแพทย์ดิษย์ไม่ต้องการ แล้วเขาจะยินดีเมื่อรู้ว่ามีได้อย่างไร ในวันที่ละอองธารบอกว่ามีลูกกับชายหนุ่ม เขาผลักไสหญิงสาวกับสายเลือดตัวเอง จนเมื่อวันหนึ่งเธอจะพาลูกไป เขากลับไม่ยอมปล่อยมือ

เพราะเคยเจ็บปวดเจียนตายเพราะผู้ชายที่ชื่อพยัคฆ์ พอลืมตาตื่นขึ้นมาแล้วพบว่าตัวเองอยู่ที่จุดเริ่มต้นอีกครั้ง บุหลันจึงไม่คิดรักเขาอีก และเมื่อไหร่ที่ผู้หญิงที่เขารักกลับมา เธอจะไปพร้อมใบหย่าโดยไม่ลังเล

“ไม่มีผู้หญิงคนไหนทนใช้ ‘ผัว’ กับคนอื่นได้หรอกนะ!” ดวงตาที่พร่ามัวไปด้วยหยาดน้ำตามองหน้าของผู้ชายที่ ‘มณีมันตรา’ มอบทั้งหัวใจไว้ในกำมือแล้วยอมให้เขาขยี้มันจนแหลกแทบไม่เหลือชิ้นดี

เขาให้ค่าเธอเพียง 'นางบำเรอ' แต่เธอ.. รักเขาสุดหัวใจ

สิ่งเดียวที่เขาต้องการคือ ‘ใบหย่า’

ทุ่มเทให้สุดหัวใจ แต่สุดท้ายได้รู้ว่าในหัวใจของผู้ชายที่เธอรัก ไม่เคยมีเธอ เธอเป็นเพียง ‘คนคั่นเวลา’ กับ ‘ผู้หญิงคลายเหงา’ ปลายทางของเขาไม่เคยมี ‘คำว่าเรา’ มีแต่คำว่าจากลา

รักที่ให้ไป ถ้าไม่เห็นค่าก็เอาคืนมา

คนหนึ่งรักหมดหัวใจ อีกคนไม่เคยรัก

เหตุผลข้อเดียวคือ "ไม่รัก"

ความรักหลายปีของเธอกับสามีไร้ความหมาย เมื่อนายแพทย์ศิลาได้เจอผู้หญิงคนใหม่ที่เขาบอกว่าใช่กว่า “เราหย่ากันเถอะ”

มิรันตีก้าวเข้าไปในชีวิตพัทธ์ด้วยฐานะ ‘ผู้หญิงขัดดอก’ พอครบกำหนดเวลาสามปีตามที่ได้ตกลงกันไว้ เธอกลับได้รู้ว่าตัวเอง ‘ท้อง’ พร้อมกับข่าวงานวิวาห์ของพ่อของลูกกับผู้หญิงอีกคน

ตอนแต่งงานบอกไม่เต็มใจ แต่พอเธอเอ่ยปากขอหย่า ผู้ชายใจร้ายซึ่งได้ชื่อว่าเป็นสามีกลับทำทุกทางเพื่อรั้งเธอไว้

คนหนึ่งอยู่อย่างรักเต็มหัวใจ อีกคนต้องการแต่จะไปเพราะหัวใจไม่เคยรัก "ถ้าสามปีของเราไม่มีค่า ขวัญจะหย่าให้"

ในขณะที่เมียทุ่มเทเพื่อครอบครัว คนเป็นผัวอย่างนายแพทย์ปริญญ์กลับไปมีผู้หญิงอีกคน

ความรักที่เธอให้ไป ปัถย์ไม่เคยเห็นค่า แต่พอเธอขอหย่า เขากลับไม่ยอม “อย่าฝันว่าผมจะหย่าให้ ผม-ไม่-หย่า!”

พลาดที่สุดคือพลาดรักคุณ

สามปีก่อนเธอจากไปโดยไม่มีคำล่ำลา แต่วันนี้เธอกลับมาพร้อมกับหนูน้อยอีกคนที่บอกว่า ‘เป็นลูกเขา’