มนต์จันทร์

ตอนแรกเป็นความสัมพันธ์ต่างตอบแทน ‘เอาไปเอามา’ ต่างคนต่างติดใจ

เพราะเคยเจ็บปวดเจียนตายเพราะผู้ชายที่ชื่อพยัคฆ์ พอลืมตาตื่นขึ้นมาแล้วพบว่าตัวเองอยู่ที่จุดเริ่มต้นอีกครั้ง บุหลันจึงไม่คิดรักเขาอีก และเมื่อไหร่ที่ผู้หญิงที่เขารักกลับมา เธอจะไปพร้อมใบหย่าโดยไม่ลังเล

“ไม่มีผู้หญิงคนไหนทนใช้ ‘ผัว’ กับคนอื่นได้หรอกนะ!” ดวงตาที่พร่ามัวไปด้วยหยาดน้ำตามองหน้าของผู้ชายที่ ‘มณีมันตรา’ มอบทั้งหัวใจไว้ในกำมือแล้วยอมให้เขาขยี้มันจนแหลกแทบไม่เหลือชิ้นดี

สิ่งเดียวที่เขาต้องการคือ ‘ใบหย่า’

รักที่ให้ไป ถ้าไม่เห็นค่าก็เอาคืนมา

ความรักที่เธอให้ไป ปัถย์ไม่เคยเห็นค่า แต่พอเธอขอหย่า เขากลับไม่ยอม “อย่าฝันว่าผมจะหย่าให้ ผม-ไม่-หย่า!”

คนหนึ่งรักหมดหัวใจ อีกคนไม่เคยรัก

เหตุผลข้อเดียวคือ "ไม่รัก"

ความรักหลายปีของเธอกับสามีไร้ความหมาย เมื่อนายแพทย์ศิลาได้เจอผู้หญิงคนใหม่ที่เขาบอกว่าใช่กว่า “เราหย่ากันเถอะ”

มิรันตีก้าวเข้าไปในชีวิตพัทธ์ด้วยฐานะ ‘ผู้หญิงขัดดอก’ พอครบกำหนดเวลาสามปีตามที่ได้ตกลงกันไว้ เธอกลับได้รู้ว่าตัวเอง ‘ท้อง’ พร้อมกับข่าวงานวิวาห์ของพ่อของลูกกับผู้หญิงอีกคน

สามปีก่อนเธอจากไปโดยไม่มีคำล่ำลา แต่วันนี้เธอกลับมาพร้อมกับหนูน้อยอีกคนที่บอกว่า ‘เป็นลูกเขา’

คนหนึ่งอยู่อย่างรักเต็มหัวใจ อีกคนต้องการแต่จะไปเพราะหัวใจไม่เคยรัก "ถ้าสามปีของเราไม่มีค่า ขวัญจะหย่าให้"

เขาให้ค่าเธอเพียง 'นางบำเรอ' แต่เธอ.. รักเขาสุดหัวใจ

จากความสัมพันธ์ผิดพลาด กลายเป็นรักผิดบาปที่ยากจะถอนตัว

ทุ่มเทให้สุดหัวใจ แต่สุดท้ายได้รู้ว่าในหัวใจของผู้ชายที่เธอรัก ไม่เคยมีเธอ เธอเป็นเพียง ‘คนคั่นเวลา’ กับ ‘ผู้หญิงคลายเหงา’ ปลายทางของเขาไม่เคยมี ‘คำว่าเรา’ มีแต่คำว่าจากลา

ในขณะที่เมียทุ่มเทเพื่อครอบครัว คนเป็นผัวอย่างนายแพทย์ปริญญ์กลับไปมีผู้หญิงอีกคน

พลาดที่สุดคือพลาดรักคุณ

ตอนแต่งงานบอกไม่เต็มใจ แต่พอเธอเอ่ยปากขอหย่า ผู้ชายใจร้ายซึ่งได้ชื่อว่าเป็นสามีกลับทำทุกทางเพื่อรั้งเธอไว้